บทที่ 232 ขอบคุณ [รีไรท์]

ไม่มีใครคาดคิดว่าในที่สุดเรื่องต่างๆ จะมาถึงจุดนี้

ไม่มีแม้แต่กระดูกเหลืออยู่ เบาะแสก็พังทลายไปหมด ไม่สามารถสืบหาคนที่อยู่การบ่งการเรื่องนี้ได้เลย

“พักเรื่องนี้ไว้ก่อน หลังจากงานสมาคมเยาวชนจบลงพวกเราจะเริ่มตรวจสอบทันที”

ซุนจ้งเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นพวกเขาต่างก็กังวล เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมีความคิด และไร้ความปรานี แน่นอน ไม่สนใจถึงชีวิตผู้คนไร้ประโยชน์ก็วางแผนการไว้เป็นอย่างดีเพื่อไม่ให้สืบสาวถึง

งานสมาคมเยาวชนยังต้องดำเนินการต่อ ฝูอวิ๋นซานมองดูเฉิงหัน เหมือนกับว่าเขามองดูเรื่องตลก ตอนนี้เกรงว่าคนที่ต้องกังวลใจมากที่สุดคือคนจากสำนักไท่เหยี่ยน ความหายนะครั้งใหญ่นี้ซ่อนอยู่ในสำนักของพวกเขา แต่พวกเขากลับไม่รู้เรื่องเลย หากผู้อาวุโสทั้งหลายๆ ท่านในสำนักคิดเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ขึ้นในตอนนี้ เกรงว่าหัวใจของพวกเขาจะหยุดเต้นเสียก่อน

“ได้! ท้ายที่สุดเหิงจิ่งชั่วเป็นศิษย์ของสำนักไท่เหยี่ยน ข้าคิดว่าเรื่องนี้ควรส่งให้เป็นหน้าที่ของพี่เฉิงหัน ท่านว่าอย่างใดให้พวกเราช่วยหรือไม่?”

สีหน้าของเฉิงหันแสดงออกมาว่าเหมือนจะทนไม่ไหว

“เจ้ากำลังพูดอันใด!”

หลังจากพูดเสร็จเขาก็หันกลับไปสู่ตำแหน่งเห็นได้ชัดว่าตอนนี้เขาไม่ต้องการจะพูดอันใดอีก แต่ถึงอย่างใดเหมือนเขานั่งอยู่บนพรมที่เต็มไปด้วยเข็ม หากไม่ชัดเจนเขาและคนของสำนักไท่เหยี่ยนทั้งหมดก็จะไม่สามารถล้างมลทินได้

อันดับที่หนึ่งก็ไม่ได้รับ กลับกลายเป็นเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นแทน…นี่มันอันใดกัน!

…

ฉู่หลิวเยว่ทิ้งความคิดของนาง มองไปที่เซียวเหวินหลิงและคนอื่นๆ ด้วยรอยยิ้ม

“อย่างใดก็ตาม…ตามกฎ พวกเจ้ายังท้าดวลกับข้าได้?”

ทันทีที่เซียวเหวินหลิงได้รับคำพูดก็สั่นสะท้านอย่างรวดเร็ว

“ไม่ๆ! ไม่ท้าดวล!”

“ข้าก็ไม่ท้าดวล ข้าบาดเจ็บ! ข้าเทียบไม่ได้!”

“นั่น…ข้าคิดว่าอันดับของข้านั้นดีแล้ว” ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้น

ถ้าไม่ท้าดวลก็ไม่ท้าดวล ทำท่าทางราวกับว่านางเป็นปีศาจตัวใหญ่น่ากลัวอย่างใดอย่างนั้น

อย่างที่ทุกคนรู้ในสายตาของคนไม่กี่คนเหล่านั้น เหมือนว่าตอนนี้นางกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ไม่สิ…ควรจะกล่าวว่าทุกคนในสนามประลองก็คิดเช่นนั้น

ในตอนนี้เหตุการณ์ที่เพียงพอนโลหิตของนางกลืนตะครุบจันทร์ของเหิงจิ่งชั่วยังคงตราตรึงอยู่ในใจของทุกคนอย่างลึกซึ้ง

ในเวลานี้ใครกันที่จะกล้าขึ้นไปท้าดวลฉู่หลิวเยว่ ถ้าถูกเพียงพอนโลหิตนั้นกัดคอชีวิตคงจะหาไม่!

“พวกเจ้าแน่ใจว่าจะไม่ท้าดวลต่อ?”

‘ไม่ ไม่ ไม่!’ หลายคนปฏิเสธพร้อมกัน

ริมฝีปากสีแดงของฉู่หลิวเยว่ยกโค้งที่สวยงาม

“ในกรณีนี้…ผู้อาวุโสซุน การประลองของผู้ฝึกยุทธ์สิ้นสุดแล้วหรือไม่?”

จากนั้นซุนจ้งเหยียนก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง

“ใช่แล้ว!”

ไม่มีใครท้าดวลต่อ ดังนั้นฉู่หลิวเยว่เป็นผู้ฝึกยุทธ์อันดับที่หนึ่ง!

อารมณ์ที่เป็นกังวลในตอนแรกของฉู่หลิวเยว่เริ่มจางลง และรอยพับบนใบหน้าของนางกลายเป็นรอยยิ้ม

“ข้าขอประกาศ! งานสมาคมเยาวชนในปีนี้ผู้ฝึกยุทธ์อันดับที่หนึ่งคือฉู่หลิวเยว่จากสำนักเทียนลู่”

…

ทิ้งเรื่องของเหิงจิ่งชั่วไปฉู่หลิวเยว่ชนะได้อันดับที่หนึ่งมา แต่ก็ปล่อยให้ทุกคนในสำนักเทียนลู่อยู่ในงานรื่นเริง พวกเขายังไม่สามารถคว้าอันดับที่หนึ่งนี้ได้ตลอดสามปีเต็ม การมีอยู่ของอัจฉริยะที่ทรงพลังเช่นนี้ทำให้พวกเขาอิจฉาตาร้อนอย่างแน่นอน

สำนักหนานเฟิงยังดีอยู่ ในทางกลับกันสำนักไท่เหยี่ยนกลับถูกโยนกลับบ้านอย่างน่าเสียดาย จากความมั่นใจเต็มเปี่ยม ใครจะรู้ว่ามันจะจบลงเช่นนี้ เฉิงหันสูดหายใจเข้าลึกๆ โน้มน้าวตัวเองต่อไป ผู้ฝึกยุทธ์อันดับที่หนึ่งนั้นไม่มีอันใดพิเศษ

นอกจากนี้ยังมีการประลองปรมาจารย์ลึกลับ และหมอเทวดารออยู่ข้างหลัง ปรมาจารย์ลึกลับของสำนักทั้งสามแห่งได้รับการพิจารณาว่าถูกแบ่งออกอย่างเท่าเทียมกัน และไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าจะจบลงที่ใดในท้ายที่สุด

อย่างใดก็ตาม สำนักไท่เหยี่ยนยังมีซือถูซิงเฉิน

ตราบใดที่สามารถเป็นที่หนึ่งในหมอเทวดาก็พอจะกู้ชื่อเสียงกลับมาได้บ้าง!

“หลิวเยว่ หลังจากที่งานสมาคมเยาวชนสิ้นสุดลง เจ้าสามารถเลือกหนึ่งในสามสำนักได้ เข้าห้องสมุด และยืมได้เป็นเวลาหนึ่งเดือน เจ้าอยากไปที่ไหน?” ซุนจ้งเหยียนถามอย่างอารมณ์ดี

ฉู่หลิวเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้มออกมา

“ศิษย์ยังคิดไม่ออก”