บทที่ 238 คำตอบนี้ใช่หรือไม่ [รีไรท์]

หรงซิวถอนเปลวไฟสีทอง ช่องว่างสีดำก็เริ่มซ่อมแซมทีละน้อย

จนกระทั่งกลับเป็นปกติอย่างสมบูรณ์ แสงสีทองในดวงตาของหรงซิวก็หายไปในที่สุด กลับสู่ความปกติทันทีที่เขาตบหลังฉู่หลิวเยว่เบาๆ

“ไม่เป็นไร”

ฉู่หลิวเยว่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น และเหลือบมองเขาการปรากฏตัวของหรงซิวดูไม่ต่างจากเมื่อก่อน

แต่นางมีรู้สึกเล็กน้อยว่าหรงซิวที่นี่ดูเหมือนจะแตกต่างไปจากที่นางเคยเห็นมาก่อนเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสถานะที่เรียกว่า ‘บุตรแห่งร่างทองคำศักดิ์สิทธิ์’ หรือไม่…นางหันกลับมามองด้วยความสงสัยในใจ

ทะเลที่ดูตระหง่านกลับมาสงบนิ่ง ม่านน้ำสองอันก่อนหน้านี้ที่เผาไหม้ด้วยเปลวเพลิงได้สลาย และหายไปอย่างสมบูรณ์ ชายชุดดำก็ไม่ปรากฏให้เห็น

“เขาตายแล้ว?”

หรงซิวเปล่งเสียง ‘อืม’ ราวกับว่าเขาไม่สนใจ หัวใจของฉู่หลิวเยว่เต้นผิดจังหวะ

ชายชุดดำคนนั้นคือผู้ฝึกยุทธ์สูงสุดระดับหก นั่นเป็นวิธีที่เขาตายโดยไม่มีกระดูกเหลือให้เห็นเลย หรงซิวทำได้อย่างใด

แม้ว่านางจะไม่เห็นอันใดเลยในตอนนี้ แต่เสียงของการเคลื่อนไหวเหล่านั้นก็ยังได้ยินชัดเจน นางคงเดาได้ว่าเกิดอันใดขึ้นเป็นเพียงว่านางไม่สามารถจินตนาการได้ว่า หรงซิวสังหารชายชุดดำคนนั้นได้อย่างใด กระทั่งเขายืนจับนางอยู่ที่นี่โดยไม่ขยับแม้แต่ก้าว

ฉู่หลิวเยว่มีคำถามมากมายอยู่ในใจ แต่เมื่อคำพูดนั้นมาถึงริมฝีปากของนาง นางไม่สามารถพูดออกมาได้

หรงซิวหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมา และเช็ดเลือดออกจากมืออย่างระมัดระวัง

ฉู่หลิวเยว่เหลือบมอง ผ้าเช็ดหน้านี้เป็นอันที่หรงซิวให้ยืมครั้งสุดท้าย

ทั้งสองเงียบไปในทันใด

ลมหายใจแผ่วเบาค่อยๆ แผ่ออก หลังจากสงบลงในเวลานี้ ฉู่หลิวเยว่ก็ฟื้นคืนสติ และค่อยๆ จำได้ว่านางทำอันใดไปเมื่อครู่นี้ทันใดนั้นทุกคนก็ตกตะลึงเล็กน้อย

นางเพิ่งจะ…ที่จริงแล้วนางกระโจนใส่หรงซิว?

ในเวลานั้นดูเหมือนฉู่หลิวเยว่จะไม่สนใจแม้แต่ชีวิต และความตายของนางเอง ดังนั้นนางจึงทำมันอย่างเรียบง่าย และตรงไปตรงมา

นิ้วของนางงอเล็กน้อย สงสัยว่านางควรจะถอยกลับดีหรือไม่

“เจ้าคิดอันใดอยู่?”

หรงซิวเหลือบมองลง และเดาว่านางกำลังคิดบางอย่างอยู่แน่ๆ และถามด้วยเสียงอันดัง

“คิดเรื่องเราสองคน…” นี่มันดูแปลกๆ

ฉู่หลิวเยว่โพล่งออกมา และหยุดพูดก่อนที่หรงซิวจะจับใจความได้

หรงซิวหัวเราะเบาๆ หยิบผ้าเช็ดหน้าออก ทำให้แน่ใจว่าไม่มีเลือดติดอยู่ที่มือของเขา ในที่สุดก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจแล้วมองไปที่นาง

“ข้ากับเจ้าเป็นอันใดหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่กระแอมไอ และผลักเขาออก แต่พบว่าไม่สามารถผลักได้ดังนั้นนางจึงไม่ขัดขืนต่อ

“ไม่มีอันใด…ข้ากำลังคิดตอนที่คนคนนั้นบอกว่า ถ้าเจ้าอัญเชิญบุตรแห่งร่างทองคำศักดิ์สิทธิ์ นอกพรมแดนม่านฟ้า เจ้าจะโดนลงโทษ…หมายความว่าอันใดหรือ?”

หรงซิวหยุดชั่วคราวจากนั้นก็มองไปที่นาง ฉู่หลิวเยว่ไม่รู้ตัวว่านางถูกหริงซิวมองอยู่ราวกับถูกดึงดูดโดยบางสิ่งทั้งสองมองหน้ากันเหมือนกระแสน้ำนิ่ง

“ข้าแค่อยากถามคำถาม เมื่อครู่นี้ข้าตกอยู่ในอันตราย เจ้ามายืนตรงหน้าข้าแล้วปล่อยข้าไปก่อน หมายความว่าอย่างใด?”

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน สายตาที่จริงจัง

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกเขินอายทันที

อันที่จริงฉู่หลิวเยว่ไม่รู้ว่าเหตุใดนางถึงทำอย่างนั้น มีความรู้สึกที่คลุมเครือในใจของนาง แต่นางไม่สามารถพูดออกมาได้