บทที่ 239 มีเพียงตำตอบเดียวในชีวิต [รีไรท์]

เวลาดูเหมือนผ่านไปช้ามาก หรงซิวคิดอย่างสงบ และยับยั้งไว้ในใจ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเขารอวันนี้นานเกินไป แม่นางที่อยู่ตรงหน้าเป็นของเขา…เป็นของเขาเท่านั้น

ไม่รู้ว่าฉู่หลิวเยว่ได้ยินเสียงในใจหรงซิวหรือไม่…หรือเพียงแค่จ้องมอง นางก็สามารถรู้ถึงความสุข ความโกรธ ความเศร้าของกันและกันได้ ในชั่วพริบตาเหตุการณ์นับไม่ถ้วนก็แวบเข้ามาในหัวของนาง ทั้งชีวิตในชาติที่แล้วเปรียบเสมือนการชมดอกไม้บนหลังม้า

ฉู่หลิวเยว่ก่อนกลับมาเกิดเคยเป็นผู้สูงศักดิ์ที่สุดในโลก และตอนนี้นางเป็นคนถ่อมตัวที่สุด นางมอบความไว้วางใจทั้งหมดของนางเพื่อแลกกับการทรยศ

ฉู่หลิวเยว่เคยคิดว่าไม่มีใครในโลกนี้ที่จะแบ่งปันความสุข และความเศร้าของนางได้ แต่ท้ายที่สุดแล้ว สวรรค์ก็เห็นใจนางให้คนคนนั้นมาอยู่เคียงข้างนางมอบทุกให้สิ่งที่นางปรารถนา

นางคิดว่านางคงกลัวที่จะได้ใกล้ชิดกับใครสักคนอีกครั้ง แต่เมื่อเขาอยู่ที่นี่แล้วนางก็รู้สึกเพียงว่านางแค่อยากจะอยู่กับเขาตลอดเวลา

ความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และคงไม่เกิดขึ้นอีกในอนาคต ในช่วงเวลาหนึ่ง นางได้ยินอย่างชัดเจนว่ามีอุปสรรคที่มองไม่เห็นในหัวใจของนางที่ค่อยๆ ละลายหายไป ในที่สุดนางก็จับมือเขาและประสานนิ้วเข้าด้วยกัน

หรงซิวชะงักนิ่งปล่อยนางออกเล็กน้อย ถอยกลับไปครึ่งก้าวเพื่อมองเข้าไปในดวงตาของนางเพียงมองเพียงครั้งเดียวก็รู้ว่าเขาได้สิ่งที่ต้องการแล้ว

มือของหรงซิวปัดผมที่อ่อนนุ่มบนศีรษะของนางเบาๆ กลิ่นหอมจางๆ ล่องลอยไปในหัวใจของเขาเป็นเวลานาน

หรงซิวมองฉู่หลิวเยว่และพูดอย่างที่จริงจัง

“เจ้าตอบข้าได้หรือไม่” ดวงตาของเขาเหมือนน้ำนิ่งแต่เสียงของเขากลับประหม่าเล็กน้อย

ฉู่หลิวเยว่ไม่เคยคิดว่าถ้านางมีพลังเหมือนกับหรงซิว นางจะมีความรู้สึก ‘ตื่นเต้น’ เพียงใด

เขากำลังรอคำตอบของนาง

การถามหาคำตอบอย่างระเอียด และรอบคอบนั้นสำคัญต่อหัวใจแค่ไหน ฉู่หลิวเยว่มองมาที่เขาอย่างแน่วแน่ มีหลายเหตุการณ์แวบเข้ามาในหัวของนางมันวิเศษมากเมื่อเห็นมันครั้งแรกที่ริมทะเลสาบ

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นเขาที่งานเลี้ยงในวัง ลักษณะของหรงซิวที่เคลื่อนไหวในบรรพตวั่นหลิง เหตุการณ์แล้วเหตุการณ์เล่าในที่สุดทุกอย่างก็สลายไปเหลือเพียงใบหน้าของชายผู้ที่อยู่ตรงหน้านางซึ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ในความเป็นจริงนางแตกต่างจากหรงซิวมาตลอด นางไม่เต็มใจที่จะยอมรับด้วยเหตุผลหลายอย่าง แต่พอมาคิดดูแล้ว มันก็แค่เหตุผลที่ไม่เกี่ยวข้องกับชีวิตของพวกเขา

แม้ว่านางจะมีอดีตที่เจ็บปวดหัวใจมันก็เป็นเพียงเรื่องของชาติก่อนของนาง

ตอนนี้มีคนหนึ่งที่เต็มใจที่จะโอบกอดชีวิตใหม่ของนาง มอบความคาดหวังอันสดใส และอบอุ่น ฉู่หลิวเยว่ยืนเขย่งปลายเท้าเพื่อจูบเบาๆ ลงบนที่ริมฝีปากของหรงซิว ม่านตาของหรงซิวหดตัว แต่มีดอกไม้ไฟนับพันในดวงตาของเขา

“หรงซิว”

นางเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วพูดอย่างจริงจัง

“สำหรับข้ามีเพียงคำถามเดียวในชีวิตของข้า มีเพียงคำตอบเดียวเท่านั้น ไม่มีการทรยศ ไม่เสียใจ เจ้าเข้าใจหรือไม่”

เสียงของนางสงบมากแต่ในดวงตาของนางมีความสับสนมาก

อดีตของฉู่หลิวเยว่ที่ทนไม่ได้เหล่านั้นคือรอยแผลจดจำไม่อาจจะลืมได้ นางไม่สามารถทนต่อการทรยศครั้งที่สองได้อย่างแน่นอน

หรงซิวรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างบีบหัวใจของเขาทำให้เกิดความเจ็บปวด

ริมฝีปากบางของเขายกขึ้นเล็กน้อยครู่หนึ่งพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อน

“บังเอิญ ข้าก็เหมือนกัน”

เขาบีบมือนางแน่นแล้วสบตานาง

“รอจนกว่าเราจะกลับไป ข้าจะไปขอเจ้าแต่งงาน”

ฉู่หลิวเยว่ตกตะลึงครู่หนึ่ง และถามโดยไม่รู้ตัว

“นี้ไม่เร็วไปหรือ”

หรงซิวเลิกคิ้วขึ้น

“เร็วๆ นี้ แต่สำหรับข้านั้นมันช่างนาน”

เขาไม่ได้นอนหลับสบายเป็นเวลาหนึ่งวันโดยไม่ได้ลักพาตัวคนกลับมา

ฉู่หลิวเยว่อยากจะพูดอันใดบางอย่าง แต่เมื่อนางลืมตาขึ้นเหลือบเห็นการแสดงออกของเขา หัวใจของนางก็สั่นไหว

“ดี!” ด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อเผชิญหน้ากับหรงซิว นางมักจะพูดมาก

หรงซิวไม่กล้าแตะต้องนางอีกต่อไปเพราะกลัวว่าเขาจะทนไม่ได้ เขาจึงต้องจัดการกับสิ่งที่ดีที่สุดถัดไปจูบนางตรงระหว่างคิ้ว

“เจ้า…”

ขณะที่เขากำลังจะพูดบางสิ่งเขาก็หยุด และพิงไหล่ของฉู่หลิวเยว่

ฉู่หลิวเยว่เหลือบไปด้านข้าง เพียงเพื่อตระหนักว่าใบหน้าของหรงซิวซีดมาก ดูเหมือนว่าเขากำลังจะหมดสติ

“หรงซิว!”

…