บทที่ 254 ชุดของหลีอ๋อง [รีไรท์]

“ข้าออกแบบลวดลายนี้ด้วยตนเอง และเชิญช่างที่มีฝีมือเฉพาะทางมาช่วย นับว่าเป็นของที่มีชิ้นเดียวในโลกจริงๆ”

ฉู่หลิวเยว่ส่งเสียง “อ่า” ออกมาหนึ่งคำสีหน้าดูแปลกใจเล็กน้อย

บทสนทนาของหรงซิวกับซือถูซิงเฉินนั้น นางได้ยินอย่างชัดเจนแล้ว แล้วรู้ว่าระหว่างพวกเขาไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกัน

ซือถูซิงเฉินแอบรักหรงซิวอย่างลึกซึ้งขนาดนั้น ลวดลายของเสื้อผ้าตัวนั้น อาจจะเป็นนางที่แอบทำมาให้หรงซิวใส่ก็ได้

แต่เมื่อนางคิดเรื่องนี้ขึ้นมาในใจของนางก็รู้สึกไม่สบายใจ

หรงซิวยกยิ้มเล็กน้อย

“ขึ้นรถม้ามาก่อน ค่อยคุยกันระหว่างทาง”

เมื่อฉู่หลิวเยว่คิดว่าการแข่งขันจบแล้ว อีกเดี๋ยวผู้คนที่อยู่ในสนามก็น่าจะออกมาแล้ว หากพวกเขามาเห็นฉากนี้เข้าเกรงว่ามันจะเกิดการเข้าใจผิดได้

นางแค่นหัวเราะเสียงเบา และสาวเท้าขึ้นรถม้าไป

หรงซิวเดินตามเข้าไปอย่างใกล้ชิด เมื่ออยู่ในรถม้าแล้วเขาก็ปิดม่านลง

เยี่ยนชิงก็โบกแส้ในมือของเขา

“ย่ะ!” ม้าก็วิ่งออกไปตามทางทันที

…

ภายในรถม้าฉู่หลิวเยว่และหรงซิวนั่งกันคนละฝั่ง

“หลีอ๋องมีฐานะสูงส่ง มีเรื่องอันใดที่ต้องการให้ข้าช่วยเหลือหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วแล้วถามขึ้น

หรงซิวหัวเราะเสียงเบา

“เจ้ากำลังโกรธหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้ยอมรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ นางหันมามองอีกฝ่ายด้วยสายตาราบเรียบเท่านั้น

“นอกจากเจ้าแล้ว ข้าไม่เคยมีความรู้สึกกับผู้หญิงคนอื่น ยิ่งไปกว่านั้น…”

“ข้าเชื่อเจ้า” ฉู่หลิวเยว่พูดตัดบทอีกฝ่าย

หรงซิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

แต่การแสดงออกของฉู่หลิวเยว่กลับมั่นคง และดูเป็นธรรมชาติเช่นเดิม

“ในเมื่อพวกเราอยู่ด้วยกันแล้ว เช่นนั้นข้าจะต้องเชื่อใจเจ้า”

เมื่อเห็นท่าทางที่แน่วแน่ของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า รอยยิ้มบางๆ ก็ค่อยปรากฏขึ้นที่แววตาของหรงซิว

เขากุมมือของฉู่หลิวเยว่เบาๆ

“เจ้าเชื่อใจข้านั่นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว แต่ในเมื่อเรื่องนี้ทำให้เจ้าไม่พอใจเช่นนั้นข้าก็ยังต้องอธิบายให้เจ้าฟัง”

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงใจ และอ่อนโยนของหรงซิว ทันใดนั้นนางก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมา

เขาทิ้งตัวคุกเข่าอธิบายให้นางฟังตั้งมากตั้งมายเพียงเพราะ…นางไม่พอใจ?

แน่นอนว่าหรงซิวชอบให้ฉู่หลิวเยว่หึงตนเอง แต่เขาก็ชอบที่นางมีความสุขเพราะเขามากกว่า ดังนั้นเรื่องขัดข้องใจเล็กน้อย เขาก็ไม่อยากให้นางแบกรับเอาไว้