บทที่ 258 สมควรตาย [รีไรท์]

ซือถูซิงเฉินจมอยู่กับความอัปยศและเสียใจ นางสาวเท้าไปด้านหน้าอย่างไร้ทิศทาง

ร่างของนางชาไปทั้งตัวจิตวิญญาณหลุดลอย แววตาเลื่อนลอยมีเพียงแต่น้ำตาที่ไหลหยดออกมาอย่างไม่ขาดสายไม่รู้ว่าเดินมาหลายเท่าใดแล้ว ดูเหมือนว่าจะมีคนเดินเข้ามาด้านหน้า นางก็หลบให้ตามสัญชาตญาณ แต่ชายคนนั้นกลับเดินมาขวางทางนางเช่นเดิม

นางก็หลบอีกครั้ง คนผู้นั้นก็มาขวางเหมือนเดิม

นางถึงสัมผัสได้ว่ามีอันใดบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงเงยหน้าขึ้นมา ด้านหน้าของนางมีผู้ชายสามคนยืนอยู่ บนตัวพวกเขายังสวมเสื้อผ้าที่ซักจนเก่า ดูแล้วเหมือนว่าจะอายุสามสิบกว่าปี หนวดเครารุงรัง บนร่างกายยังมีกลิ่นชายฉกรรจ์แผ่ออกมาอย่างรุนแรง ดูไปแล้วก็รู้สึกหยาบคายอย่างมาก

ในตอนนั้นเอง สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความโลภ พร้อมกวาดสองตาสำรวจบนตัวของนางอย่างกำเริบเสิบสาน

แม้ว่านางจะสวมหมวกสานอยู่ และเห็นใบหน้าของนางไม่ชัดเจน

“แม่นางเจ้ามาที่นี่คนเดียวหรือ แล้วเจ้าจะไปที่ไหนน่ะ?”

เมื่อได้ยินเสียงที่น่าขยะแขยงเช่นนี้ สีหน้าของซือถูซิงเฉินก็เย็นชาขึ้น

“บังอาจ!”

ในฐานะองค์หญิงใหญ่แคว้นซิงหลัว ไม่มีใครกล้าทำตัวกับนางเช่นนี้มาก่อน!

เมื่อได้ยินเสียงของผู้ชายเหล่านั้นแล้ว นางไม่เพียงไม่มีความหวาดกลัว แต่กลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

“โอ้? แม่นางเป็นคนอารมณ์ร้อนหรือ? แต่ว่ามิเป็นไร พวกพี่ชายชอบที่เจ้าเป็นเช่นนี้มาก หึๆ เหมือนว่าเจ้าจะไม่ใช่คนของเมืองหลวงสินะ เช่นนั้นพี่ชายพาไปเดินเล่นดีหรือไม่?”

เมื่อพูดจบชายที่อยู่ด้านหน้าก็ยื่นมือออกมา คว้าที่แขนของซือถูซิงเฉินเอาไว้

ซือถูซิงเฉินก็คว้ากระบี่ออกมา แล้วฟันไปที่แขนของผู้ชายคนนั้นทันที

ผู้ชายคนนั้นจึงถอยหลังกลับไปอย่างรวดเร็ว

กระบี่ของซือถูซิงเฉินจึงฟันได้เพียงความว่างเปล่าเท่านั้น ตอนนั้นเองนางถึงได้รู้ว่าพวกที่ดูเหมือนน่ารังเกียจพวกนั้นก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรเช่นกัน

โดยเฉพาะคนที่ลงมือไปเมื่อครู่ ต้องเป็นจอมยุทธ์ระดับสามอย่างแน่นอน

ปกติแล้วนางเชี่ยวชาญด้านหมอเทวดาเท่านั้น ไม่ค่อยชำนาญด้านการต่อสู้เลย

ด้วยฝีมือในตอนนี้แทบจะไม่สามารถเอาชนะจอมยุทธ์ระดับสามได้เลย

“แม่นางน้อย กระบี่ของเจ้านั้นอ่อนมาก เจ้าอย่าเอามันออกมาให้พวกเราขำดีกว่า ฮ่าๆ!”

ผู้ชายกลุ่มนั้นหัวเราะขึ้นเสียงดัง

พวกเขาดูออกตั้งนานแล้วแม่นางคนนี้เป็นศิษย์สำนักซิงหลัว หากพวกเขาไม่มีฝีมือจะกล้ามาล้อมนางได้อย่างใด? และก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ

แค่ดูจากการเหวี่ยงกระบี่เมื่อครู่ พวกเขาก็รู้ได้แล้วว่านางไม่ค่อยมีประสบการณ์ในการต่อสู้มากนัก

แบบนี้ก็เข้าทางพอดี ผู้ชายทั้งสามคนมองหน้ากันไปมาจากนั้นพวกเขาก็พุ่งเข้าหาซือถูซิงเฉินพร้อมกันทันที!

ซือถูซิงเฉินรู้สึกตกใจอย่างมาก คาดไม่ถึงว่าพวกเขาทั้งหมดจะเป็นจอมยุทธ์ระดับสาม

นางแค่คนเดียว ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาแน่นอน

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้นางก็รีบก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว และหยิบของบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อ

“จะส่งสัญญาณความช่วยเหลือหรือ?”

ผู้ชายที่อยู่ด้านหน้าสุดเห็นการกระทำของนางเข้าพอดี จึงก้าวขึ้นไปเตะของในมือของนางกระเด็นออกไปทันที

ซือถูซิงเฉินเจ็บข้อมือของอย่างมาก และแทงกระบี่สวนไปอีกหนึ่งครั้ง

แต่การต่อสู้สามรุมหนึ่ง นางจะสู้ได้เยี่ยงใด?

หลังจากการต่อสู้ไม่กี่ครั้ง นางก็ต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างรวดเร็ว

“หึๆ แม่นางน้อย เจ้าอย่าขัดขืนไปเลยดีกว่า พวกพี่ชายรับประกันว่าเจ้าจะสบายสุดๆ…”

พวกผู้ชายเหล่านั้นก็รีบวิ่งขึ้นไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว หนึ่งในนั้นก็คว้าหมวกสานของซือถูซิงเฉินออกมา

พรึ่บ!

ใบหน้าที่งดงามกระจ่างใสของนางก็ปรากฏต่อสายตา

ผู้ชายทั้งสามคนคิดไม่ถึงว่านางจะงดงามขนาดนี้ จึงตกตะลึงไปอยู่ครู่หนึ่ง

ซือถูซิงเฉินฉวยโอกาสนี้สาดของในมือออกมา

“อันใดกัน?”

พวกเขาทั้งหลายยกมือขึ้นมาขวางทันที และพบว่ามันคือผงสีดำๆ

“เจ้าคิดว่ามันคืออันใดล่ะ หึ แม่นางน้อยเจ้ายัง…”

ขณะที่ชายคนที่อยู่ด้านหน้ากำลังพูดขึ้น สีหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวขึ้นมาทันที

เพราะแขนของเขาที่เปื้อนผงสีดำ มันเริ่มกัดกร่อนอย่างรวดเร็วและไร้เสียง!

ความเจ็บปวดเริ่มลุกลามเข้ามา!