บทที่ 260 แผนการ [รีไรท์]

แม้ว่าฉู่หลิวเยว่จะมาสายมาก แต่เพราะว่านางสามารถชนะในการประลองสองครั้งแรกได้ ดังนั้นจึงไม่มีใครมาหาเรื่องนาง

นางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เห็นเก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตะวันออก ซึ่งเป็นเก้าอี้ที่เป็นที่นั่งว่างมาตลอด ตอนนี้กลับจักรพรรดิจยาเหวินนั่งอยู่ และด้านข้างของพระองค์ก็คือจักรพรรดินี

เมื่อมองไปรอบข้างก็จะเห็นองค์ชายองค์หญิงนั่งอยู่ครบทุกพระองค์

หลังจากเหลือบมองคร่าวๆ แล้ว คนที่นั่งอยู่ส่วนใหญ่ก็เป็นคนคุ้นเคยของฉู่หลิวเยว่

แต่ว่า ตำแหน่งของหรงซิวนั้นว่างเปล่า

ในสนามประลองก็มีศิษย์หลายคนเข้ามาประจำตำแหน่งแล้ว ด้านหน้าของพวกเขาก็มีเตาหลอมโอสถอยู่คนละหนึ่งเตา

ซุนจ้งเหยียนกำลังประกาศกฎของการแข่งขันอยู่

“ด้านหน้าของพวกเจ้าทุกคน จะมีกล่องหยกวางอยู่หนึ่งกล่อง ภายในกล่องนั้นจะมีใบเทียบยาทั้งหมดสามใบ ใบเทียบแต่ละใบนั้นมีระดับต่างกัน พวกเจ้าสามารถเลือกหลอมโอสถที่เจ้ามั่นใจมากที่สุดหนึ่งใบ แล้วหลอมตามใบเทียบโอสถนั้น และเมื่อจบการแข่งขัน ผู้อาวุโสของทั้งสามสำนัก จะตัดสินตามคุณภาพเพื่อเลือกอันดับหนึ่งออกมา!”

เสียงนั้นดังกังวานไปทั่วสนามจยาหนาน

ผู้ชมที่อยู่โดยรอบต่างมีสีหน้าที่ตื่นเต้นและเฝ้ารอคอย การแข่งขันของเซียนหมอนั้นตึงเครียดกว่าเมื่อสองวันแรกมาก

ฉู่หลิวเยว่เดินมาที่ที่นั่งของตนเองอย่างเงียบๆ

ขณะนี้ความสนใจของผู้คนส่วนใหญ่ต่างอยู่ที่เวทีการประลอง นางจึงไม่ได้ส่งเสียงใดๆ ออกมาเพื่อเป็นการดึงดูดความสนใจ

หลังจากที่นั่งลงแล้ว นางก็หันไปมองที่เวทีการประลอง

ซือถูซิงเฉินยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ ด้วย

ทุกคนที่อยู่โดยรอบต่างซุบซิบเสียงเบา เพราะพวกเขาสามารถเดาได้แล้วว่าใครจะได้ที่หนึ่งในการแข่งขันครั้งนี้

แต่ฉู่หลิวเยว่กลับรู้สึกสนใจเทียบยาที่อยู่ในกล่องหยกมากกว่า

ไม่รู้ว่าโจทย์ของงานสมาคมเยาวชนจะเป็นอย่างใดกันแน่…

ซุนจ้งเหยียนก็อธิบายเรื่องบางเรื่องต่ออีกเล็กน้อย จากนั้นก็ประกาศเริ่มการแข่งขัน

ผู้เข้าแข่งขันก็เริ่มทยอยเปิดกล่องหยกใบนั้น และเปรียบเทียบใบเทียบโอสถทั้งสามใบ

ในตอนนั้น มีบางคนตกใจ บางคนชอบใจ บางคนลำบากใจ

เห็นได้ชัดว่าระดับของผู้เข้าแข่งขันนั้นแตกต่างกันอย่างมาก เมื่อเขาอยู่ต่อหน้าคำถามการแข่งขัน จึงมีปฏิกิริยาที่ต่างกันเช่นนี้

หลังจากที่เงียบเสียงไปครู่หนึ่ง ก็มีศิษย์ที่อยู่ในสนามยกมือขึ้นมา

“เหอหยาง ศิษย์สำนักหนานเฟิง เลือกใบเทียบโอสถระดับกลาง”

อาจารย์ผู้ตัดสินที่อยู่ด้านข้างรีบสาวเท้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ให้คนนำสมุนไพรที่เกี่ยวข้องไปส่ง

“ทุกคนจะมีสิทธิ์ใช้สมุนไพรสองครั้ง หากล้มเหลวทั้งสองครั้ง ก็ถือว่าตกรอบ! เข้าใจหรือไม่?”

เหอหยางพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“ขอบคุณท่านอาจารย์ผู้ตัดสินที่เตือน ศิษย์เข้าใจแล้ว”

เมื่อพูดจบเขาก็เอามือวางไว้ที่เตาหลอมโอสถ พร้อมถ่ายพลังลงไป

เปลวไฟสีน้ำเงินกลุ่มหนึ่งก็พวยพุ่งขึ้น

เมื่อเห็นฉากเช่นนั้น ศิษย์ที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่ยอมน้อยหน้า จึงทยอยเลือกเทียบยา พร้อมเข้าสู่การหลอมโอสถ

ฉู่หลิวเยว่ที่อยู่ข้างล่างนั้น ก็มองไปด้วยความสนใจ พบว่ามีคนที่เลือก ระดับกลาง นั้นมีจำนวนเยอะมาก ส่วนที่เลือก ระดับต่ำ นั้นมีน้อยที่สุด

“ไม่รู้เหมือนกันว่าเทียบยาเหล่านั้นมีอันใดที่แตกต่างกัน เหตุใดถึงยังมีคนเลือก ระดับต่ำ อยู่ นั่นไม่ได้หมายความว่าเอาป้ายแพ้มาคล้องคอแล้วหรือ?”

ซือหยางที่อยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นขึ้นมาอย่างแปลกใจ

ฉู่หลิวเยว่จึงหัวเราะเบาๆ แล้วอธิบายอย่างอ่อนโยนว่า

“นั่นเป็นเพราะเซียนหมอแต่ละคนรู้ถึงระดับความสามารถของตัวเองอย่างชัดเจน พวกเขารู้ว่าตนเองอยู่ในระดับไหน ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ว่าตนเองควรเลือกระดับไหน สำหรับเซียนหมอแล้ว ถ้าเลือก ระดับกลาง แล้วล้มเหลว เช่นนั้นก็เลือก ระดับต่ำ ไปก็ได้ อย่างน้อยก็มีความหวังที่จะได้ที่หนึ่ง แต่ถ้าหลอมอันใดก็ไม่สำเร็จ ถือว่าต้องออกจากการแข่งขันทันที แน่นอนว่าเขาก็ต้องเลือกสู้เช่นนี้”

ซือหยางรู้สึกตกใจอย่างมาก แต่สุดท้ายก็เข้าใจ

“ถ้าตามที่เจ้าบอก การเลือก ระดับต่ำ ก็ไม่ได้หมายความคุณภาพของโอสถจะต่ำ?”

ฉู่หลิวเยว่พูดแก้ไขว่า

“ที่ถูกต้องต้องพูดว่า ลำดับของพวกเขา จะไม่ได้อยู่สุดท้าย”

ซือหยางพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ทันใดนั้นเขาก็เบิกตากว้างขึ้นมา

“เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างใด?”

ฉู่หลิวเยว่เหลือบสายตามองเขาอย่างเกียจคร้าน