บทที่ 261 อันตรายรอบด้าน [รีไรท์]

เวลาการแข่งขันของเซียนหมอเท่ากับเวลาในการแข่งขันของปรมาจารย์ค่ายกล นั่นก็คือหนึ่งวัน

แต่สำหรับผู้ชมแล้ว พวกเขาคิดว่า การแข่งขันเซียนหมอนั้นน่าสนใจกว่ามาก

การแข่งขันปรมาจารย์ค่ายกล ศิษย์แต่ละคนจะต้องทะลวงค่ายกลบนกระดานของตนเอง แต่ละด่านนั้นต้องใช้เวลาหลายชั่วยาม

คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยรู้เรื่องค่ายกลเท่าไหร่นัก การแข่งขันครั้งนั้นจึงน่าเบื่อกว่ามาก

แต่การแข่งขันเซียนหมอนั้นไม่เหมือนกัน

ทุกคนจะมีเตาหลอมอยู่ด้านหน้าของตนเอง พวกเขาจะใส่สมุนไพรทุกชนิดลงไปหลอมในเตาหลอม สุดท้ายก็เข้าสู่การหลอม ซึ่งมันน่าสนใจกว่ามาก

อีกทั้งขั้นตอนการหลอม ก็ทำให้มองเห็นระดับของผู้เข้าแข่งขันแต่ล่ะคน ว่าใครแข็งแกร่งว่าใครอ่อนแอ

ดังนั้นจึงมีคนที่มาร่วมชมการแข่งขันนี้เป็นจำนวนมาก และรู้สึกสนุกตลอดการรับชม

แต่ภายในคนกลุ่มนั้น ไม่ได้รวมฉู่หลิวเยว่ด้วย

ในกลุ่มของผู้เข้าแข่งขัน มีคนที่เลือก “ระดับสูง” เพียงห้าคนเท่านั้น

นั่นหมายความว่า มีโอสถอายุวัฒนะปรากฏออกมาแน่นอน แต่ไม่ว่าอย่างใดก็ต้องดูที่ฝีมือของพวกเขาด้วย และยิ่งไปกว่านั้น ทั้งห้าคนอาจจะไม่สามารถหลอมยาอายุวัฒนะออกมาก็ได้

ส่วนเรื่องที่เหลือก็ไม่ต้องพูดถึงเลย

สำหรับเซียนหมอแล้ว หากไม่สามารถหลอมยาอายุวัฒนะ เรื่องอื่นก็ถือว่าสามัญทั่วไป

มีบางคนที่ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่สามารถหลอมยาอายุวัฒนะออกมาได้ เช่นนั้นเขาจึงเป็นได้แค่หมอธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีทางก้าวเข้าสู่ระดับเซียนหมอได้

หลังจากมองสมุนไพรที่พวกเขาใช้อย่างละเอียดแล้ว ฉู่หลิวเยว่ก็สามารถเดาได้ว่าพวกเขาจะสามารถหลอมโอสถชนิดใด?

การแข่งขันก็เริ่มน่าเบื่อมากขึ้น

ถวนจื่อเกาะอยู่ที่ไหล่ของนาง มันนิ่งเงียบไปราวกับว่ากำลังนอนหลับอยู่

ฉู่หลิวเยว่อุ้มมันเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด เพื่อมันหลับสบายยิ่งขึ้น

“เอ่อ…หลิวเยว่ เพียงพอนโลหิตของเจ้านี่สุดยอดมากเลยนะ! ได้มาจากที่ไหนหรือ?”

ซือหยางที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย

“หลายวันมานี้ มีคนออกไปซื้อเพียงพอนโลหิตกันตั้งมากมาย ตอนนี้ทั้งเมืองหลวงขาดแคลนเพียงพอนโลหิตแล้ว แต่ข้าว่าไม่มีตัวไหนเก่งไปกว่าตัวของเจ้าหรอก!”

เพียงพอนโลหิตเป็นสัตว์อสูรระดับสามที่อ่อนแอด้านการต่อสู้ที่สุด และไม่เป็นที่ต้องการมาโดยตลอด อย่างมากก็มีเพียงคุณหนูสกุลร่ำรวยที่ซื้อไปเป็นสัตว์เลี้ยงเท่านั้น

แต่อย่างใดก็ตามเพียงพอนโลหิตนั้นหายาก และมีราคาแพง จะซื้อไปมันก็ไม่คุ้ม ดังนั้นจึงมีเพียงคนกลุ่มน้อยเท่านั้นที่เลี้ยง

แต่การต่อสู้ของถวนจื่อ ทำให้เพียงพอนโลหิตได้รับความนิยมขึ้นมาในช่วงระยะเวลาสั้นๆ

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย มือก็ลูบที่หางของมันเบาๆ ขนปุกปุยนี้ดูน่ารักอย่างมาก

แต่เมื่อมองไปแล้ว ถวนจื่อเองก็ไม่ต่างจากเพียงพอนโลหิตทั่วไปเลย

แต่ว่ามันเป็นสัตว์ที่พิเศษกว่าตัวอื่นจริงๆ นั่นแหละ

“ข้าเก็บมันมาจากบรรพตวั่นหลิง”

“เจ้าว่าอันใดนะ?” ซือหยางชะงักไป

คาดไม่ถึงว่านางจะไม่ได้ซื้อมา? แต่เก็บของวิเศษแบบนี้มาได้งั้นหรือ?

“เจ้าโชคดีขนาดนี้เชียวหรือ!” ใบหน้าของเขามีรอยยับย่นขึ้นมา

“เหตุใดข้าถึงไม่เคยมีเรื่องดีๆ แบบนี้เกิดขึ้นบ้างเลย?”

ฉู่หลิวเยว่เหลือบสายตามองเขาด้วยความเย็นชา

“เจ้ายังไม่เคยโดนสัตว์อสูรล้อม ถึงว่าเป็นโชคดีของเจ้าอยู่นะ”

ซือหยาง “…”

“หลิวเยว่ หลิวเยว่?”

ขณะที่พวกเขาสองคนกำลังคุยกันอยู่นั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

ฉู่หลิวเยว่หันกลับไปมอง เป็นจั่วหรงที่มานั่งอยู่ด้านข้างของพวกเขาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้?

“อาจารย์จั่วหรง ท่านตามหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ?”

จั่วหรงโบกมือให้นาง

ฉู่หลิวเยว่ลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินไปอยู่ที่ด้านข้างของอาจารย์จั่วหรง

เมื่อเห็นว่าโดยรอบนั้นไม่มีใครสนใจ จั่วหรงจึงลดเสียงแล้วพูดว่า

“หลิวเยว่ เจ้าไม่อยากเข้าร่วมการแข่งขันเซียนหมอในวันนี้จริงๆ หรือ?”

เมื่อเห็นท่าทางระมัดระวังและคาดหวังของอาจารย์จั่วหรง ฉู่หลิวเยว่จึงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

“ท่านมาหาข้าเพราะเรื่องนี้หรอกหรือ? ข้าไม่ได้ลงทะเบียน ข้าจะเข้าร่วมได้อย่างใด?”

เป็นเพราะว่านางเคยไปที่หอโอสถสวรรค์เพื่อเอาใบเทียบยาใบนั้นออกมาให้ จั่วหรงจึงคาดหวังกับนางไม่น้อย

น่าเสียดายที่นางไม่ได้สนใจ

จั่วหรงมองสีหน้าราบเรียบของนาง ก็รู้ว่านางได้ตัดสินใจไปแล้ว จึงรู้สึกเสียใจเล็กน้อย