บทที่ 289 ความลับของถวนจื่อ [รีไรท์]

เจ้านี่อีกแล้ว!

ฉู่หลิวเยว่นิ่งไปสักพักกำลังจะขยับแต่กลับรู้สึกว่านี่ไม่ใช่จินตาการของตัวเอง!

จู่ๆ ไม่รู้ว่าอย่างใดจึงมีม่านแสงโปรงใสปรากฏขึ้นตรงหน้าของนาง

และบนม่านแสงนั้นก็สะท้อนแววตาดุร้ายออกมา!

ตอนนี้ฉู่หลิวเยว่ไม่แน่ใจว่ามันจะพุ่งมาหานางหรือไม่!

แววตาคู่นั้นซ่อนอยู่ในเปลวไฟที่ลุกโชน จากนั้นก็ร้องด้วยเสียงโศกเศร้าและเย็นชา

ครั้งนี้มันมาได้น่ากลัวมากและน่ากลัวกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาด้วย!

ฉู่หลิวเยว่จ้องดวงตาคู่นั้น

“เจ้าเป็นใคร?”

แต่สิ่งที่ตอบกลับนางก็มีเพียงเสียงคำราม

โฮง!

ภายในห่อคอยจิ่วโยว ก่อนจะมีเสียงโฮงดังขึ้น!

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว ราวกับว่ามีพลังที่น่ากลัวบางอย่างทับลงบนตัวของนาง!

แรงกดดันอันยิ่งใหญ่ได้มาถึงแล้ว!

ฉู่หลิวเยว่ตกตะลึงในใจว่าภายในหอคอยจิ่วโยวมีตราประทับต้องห้ามที่ทรงพลังเช่นนี้อยู่ด้วย!

เมื่อเสียงร้องดังขึ้นในหูของเขา เห็นอย่างชัดเจนว่าในดวงตาสีแดงคู่หนึ่งที่อยู่ตรงหน้าเขามีร่องรอยของความน่ากลัวที่เต็มไปด้วยความแค้นกะพริบอยู่

ต่อมา ม่านแสงก็ริบหรี่กลายเปลี่ยนเป็นจุดเล็กๆ จนหายไปในที่สุด

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เมื่อฉู่หลิวเยว่รู้สึกตัวอีกทีว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ไม่มีร่องรอยอะไรหลงเหลืออยู่ตรงหน้าของนางแล้ว

ในห้องฝึกวิชาเหมือนปกติทุกอย่าง ราวกับว่าไม่เคยเกิดอะไรขึ้นมาก่อน

แต่ความเจ็บปวดที่หูจากการกระทบกระเทือน รวมถึงความตกตะลึงของจิตใจ ต่างทำให้ฉู่หลิวเยว่รู้อย่างถ่องแท้ว่า เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เรื่องจินตนาการแต่อย่างใด

เหมือนว่าอสูรร้ายที่ถูกขับอยู่ในหอคอยจิ่วโยวกำลังดิ้นรนที่จะออกมา แต่เพราะมีเครื่องรางที่น่ากลัว ฉะนั้นจึงได้แต่โวยวายอยู่อย่างงั้น

แต่ว่า…

เหตุใดมันต้องพุ่งมาที่นาง

ทันใดนั้น นางก็รู้สึกนักที่ไหล่แล้วถวนจื่อก็ปรากฏตัวทันที

ขณะฉู่หลิวเยว่มองมันด้วยความแปลกใจ กลับเห็นถวนจื่อกระโดดแล้วบินออกไปข้างนอก!

“ถวนจื่อ!”

ฉู่หลิวเยว่ตกใจ ก่อนจะรีบวิ่งตามไป!

ถวนจื่อพุ่งออกจากห้องอย่างรวดเร็ว! เหมือนเปลวไฟสีแดงที่ลุกไหม้มันทำรอยกรีดกลางอากาศ และหายไปต่อหน้าต่อตาอย่างรวดเร็ว!

ฉู่หลิวเยว่ไม่กล้าตะโกนเสียงดัง จึงทำได้เพียงตามหลังมันให้ทัน

ขณะที่นางกำลังรีบพุ่งออกจากประตูห้อง นางก็เห็นว่าถวนจื่อบินไปที่บันไดกลางแล้ว!

มันกำลังเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน

ฉู่หลิวเยว่ถึงกับตกตะลึงในใจ

“ถวนจื่อ เจ้าจะทำอะไร? รีบกลับมาเดี๋ยวนี้”

ฉู่หลิวเยว่พูดเสียงเบา

บันไดนี้อยู่ตรงกลางของหอคอยจิ่วโยว อยากจะไปชั้นใดก็ต้องผ่านบันไดนี้เท่านั้น

บนบันไดนี้ แต่ละชั้นมีรั้วกั้น

ต้องอยู่ในระดับที่เท่ากันเท่านั้น ถึงจะสามารถผ่านรั้วอุปสรรคนี้ขึ้นไปได้

ที่นางขึ้นมาจากชั้นหนึ่งเมื่อครู่นี้ก็เป็นแบบนี้เช่นกัน

แต่ตอนนี้ถวนจื่อคิดจะทำอะไรกันแน่?

ถวนจื่อได้ยินเสียงของนางก็สะดุ้ง แต่กลับไม่ได้หันมามองนาง

ทันใดนั้น มันก็พุ่งขึ้นข้างบนไป

“ถวนจื่อ!”

ในที่สุดฉู่หลิวเยว่ก็รู้แล้วว่าที่ในใจของตัวเองไม่สงบนั้นเป็นเพราะอันใด

ถวนจื่อมันคิดจะขึ้นไปข้างบนจริงๆ ด้วย​

นางมองไปรอบๆ ในใจก็รู้สึกโชคดีที่ที่นี่ไม่ได้มีใครอยู่นอกจากตัวเอง

และการเคลื่อนไหวเบาๆ นี้ ก็ไม่ได้ไปรบกวนนักเรียนส่วนน้อยที่กำลังฝึกวิชาแต่อย่างใด