บทที่ 291 เปลวไฟสีดำ! [รีไรท์]

ฉู่หลิวเยว่มองไปยังถวนจื่อ

“ถวนจื่อ จะหยุดหรือยัง? นี่มันชั้นที่หกแล้วนะ”

ถ้าขึ้นไปอีกเห็นได้ชัดว่ามีเพียงผู้มีทักษะต่อสู้ระดับเจ็ดเท่านั้นที่จะขึ้นไปได้!

ถวนจื่อกะพริบตาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง และดูเหมือนจะสงสัยว่าเหตุใดฉู่หลิวเยว่ถึงถามเช่นนี้

ที่นี่ไม่เห็นมีอันใด แน่นอนว่าต้องขึ้นไปต่ออยู่แล้ว!

ฉู่หลิวเยว่ถึงกับนิ่งไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยปาก

“ได้ ถ้าเจ้าสามารถผ่านไปได้ ข้าก็แล้วแต่เจ้าแล้ว!”

ถวนจื่อสะบัดหางด้วยความดีใจ ก่อนจะหันตัวมุ่งไปยังชั้นที่เจ็ด

ฉู่หลิวเยว่ก้มหน้ามองมัน ก็มีเพียงบันไดเวียนที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด

จู่ๆ แววนาของนางก็นิ่งแล้วมองไปที่เท้า

ก็เห็นว่าที่นั่นมีคราบเลือดที่แห้งติดอยู่หนึ่งหยด

เพราะเป็นสีแดงเข้มและอยู่ในตำแหน่งที่เป็นขอบ ฉะนั้นเมื่อครู่นี้ตอนที่นางขึ้นมาจากข้างล่างจึงมองไม่เห็น

ที่นี่คือชั้นที่หก จะมีใครที่มาถึงที่นี่ได้ อีกอย่างยังทิ้งรอยเลือดไว้ด้วย?

นางโน้มตัวลงและมองอย่างตั้งใจ ก่อนจะค่อยๆ ขมวดคิ้ว

จากประสบการณ์ของนางแล้ว เลือดหยดนี้คงจะหยดไปได้ไม่นาน และคงจะหยดภายในเวลาสองวันนี้

คือใครกัน?

ฉู่หลิวเยว่ยื่นมือออกมา เช็ดบนคราบเลือกนั้นเบาๆ ก่อนจะดูอย่างตั้งใจ

จากนั้นก็มีกลิ่นที่คุ้นเคยตีขึ้นมา

นางถึงกับนิ่งไป

นี่…นี่เหมือนจะเป็น…

นางมองไปรอบๆ เลือดหยดนั้นอีกครั้งแล้ว เมื่อตั้งใจสำรวจไปหนึ่งรอบแล้ว ในที่สุดก็เห็นว่ามีขนสีฟ้าเส้นหนึ่งในจุดที่ไม่ค่อยมีใครสังเกตเห็น

นางมองเพียงครั้งเดียวก็รู้ทันที ว่านั่นคือขนของเจ้าปีศาจแดง!

ปีศาจแดงเคยมาที่นี่!

ในใจของฉู่หลิวเยว่มีความตกตะลึงเกิดขึ้น จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้ตอนที่เห็นปีศาจแดง ตรงล่างปีกของมันก็มีรอยเลือดอยู่ และดูเหมือนว่าจะบาดเจ็บด้วย…ตอนนั้นนางมัวแต่ตกใจที่ปีศาจแดงจำนางได้ ดังนั้นนางจึงไม่ทันได้สนใจเรื่องนี้

ตอนนี้พอนึกดูแล้ว ช่างเป็นเรื่องน่าแปลกจริงๆ

ปีศาจแดงเป็นอสูรร้ายระดับเจ็ด มีพลังความสามารถที่แข็งแกร่ง อีกฝ่ายที่ทำให้มันบาดเจ็บได้ ดูแล้วอีกฝ่ายไม่ธรรมดาจริงๆ

ที่สำคัญก็คือ ตามความเป็นจริงแล้วแคว้นเย่าเฉินไม่เคยคนที่เป็นเช่นนี้อยู่เลย!

ตอนนี้พอดูแล้ว ปีศาจแดงได้เข้ามาที่หอคอยจิ่วโยว และได้รับบาดเจ็บจากที่นี่

คนที่อยู่ที่นี่นั้น…ฉู่หลิวเยว่อดนึกถึงอสูรร้ายที่โหดเหี้ยมที่สุดไม่ได้

ถวนจื่อเห็นฉู่หลิวเยว่ไม่ได้ตามมา จึงบินลงมาอีก

เมื่อเห็นว่าฉู่หลิวเยว่กำลังถือขนนกสีฟ้าอยู่ในมือ แววตาของนางก็เต็มไปด้วยความเยาะเย้ยถากถางอย่างรวดเร็ว

ไร้ประโยชน์ไม่พอแล้วยังบาดเจ็บที่นี่อีก!

ฉู่หลิวเยว่เหลือบมองมัน

“ถวนจื่อ ปีศาจแดงได้รับบาดเจ็บที่นี่ไปแล้ว เจ้ายังจะขึ้นไปต่ออีกรึ?”

แม้แต่ปีศาจแดงยังสู้ไม่ได้ ถวนจื่อกับนางคงเป็นไม่ได้แม้แต่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ

เมื่อได้ยินคำพูดนี้แล้ว ถวนจื่อก็ทำหน้ามุ่ยทันที นกตัวนั้นจะสู้มันได้อย่างใด

ฉู่หลิวเยว่เห็นว่ามันดื้อรั้นมาก จึงถอนหายใจก่อนจะพูดอย่างจริงใจว่า

“ถ้าเจ้าโชคไม่ดีขึ้นมา ข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้หรอกนะ”

บางทีก็อาจจะกลายเป็นตัวถ่วงก็เป็นได้

ถวนจื่อขึ้นข้างบนไปด้วยความโมโห ก่อนจะโยนขนนกสน้ำเงินนั้นทิ้งไปแล้วกอดแขนของฉู่หลิวเยว่แล้วขึ้นไปทันที แบบนี้ก็แปลว่ามันตัดสินใจแล้ว

ฉู่หลิวเยว่ไม่รู้จะทำอย่างใดจึงทำได้เพียงพรมแดนไวฑูรยะออกมา และคิดว่าพร้อมรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝันเสมอ

ทั้งคนและอสูรพากันเดินขึ้นไปยังชั้นที่เจ็ดต่อ

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกได้ว่าเหมือนมีของหนักกว่าพันกิโลกรัมทับอยู่บนตัวแล้ว กว่าจะเดินได้แต่ละก้าวนั้นก็รู้สึกว่าหนักเหลือเกิน

ถ้าไม่มีถวนจื่อ นางคงจะไปไม่ได้ตั้งแต่ตอนแรกแล้ว ในที่สุดทั้งสองก็เดินมาอยู่ข้างหน้ารั้วกั้นชั้นที่เจ็ดแล้ว!

มันไม่เหมือนกับรั้วกั้นชั้นก่อนๆ เพราะที่อยู่ตรงหน้านี้ มันเป็นสีเงินสว่างไสว!

ดูแล้วเปล่งประกายเหมือนทะเลดาวที่เจิดจรัส!