บทที่ 295 ข่มขู่ [รีไรท์]

หรงซิวบ้าไปแล้วจริงๆ

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจของผู้อาวุโสเว่ยอวิ๋นอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้หอคอยจิ่วโยวอันตรายถึงเพียงนี้ แต่นอกจากหรงซิวจะไม่อพยพหนีแล้วกลับยังเข้าไปในนั้นอีกด้วย!

แบบนี้เขาไม่ได้รนหาที่ตายหรอกรึ

เขากัดฟันเดินเข้าไปหน้าหน้า และคิดอยากจะไปพาหรงซิวออกมา

แต่เปลวไฟสีดำกลับพุ่งออกมาตรงหน้าเขา รั้งผู้อาวุโสเว่ยอวิ๋นให้อยู่ข้างนอก!

เขารีบหันหน้ามองไป กลับเห็นว่าเยี่ยนชิงไม่ได้ตามหรงซิวเข้าไปด้วย

เขากำลังจะตะโกนเรียกเยี่ยนชิง แต่กลับเห็นว่าจู่ๆ เยี่ยนชิงก็หันหลังเดินออกมาเสียก่อน! ก่อนจะหายไปในพริบตา!

นี่มัน…

ผู้อาวุโสเว่ยอวิ๋นไม่ทันได้สนใจอันใดมากนัก เมื่อทำอันใด…ทำได้เพียงเหาะขึ้นไปบนฟ้าเพื่อบอกกับซุนจ้งเหยียนว่า

“หรงซิวเข้าไปในหอคอยจิ่วโยวแล้ว!”

ซุนจ้งเหยียนขมวดคิ้ว

“ข้ารู้!”

ค่ายกลผนึกสวรรค์นี้เป็นของหอคอยจิ่วโยวโดยเฉพนะ หลังจากเปิดใช้งานแล้ว เขาก็สามารถรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในหอคอยจิ่วโยวหมดแล้ว

แต่ที่น่าเสียดายก็คือ ยังคงสามารถเห็นได้ถึงชั้นที่ห้าเท่านั้น

ฉะนั้น เขาจึงยังหาร่องรอยของฉู่หลิวเยว่ไม่เจอ

“เมื่อครู่นี้ข้าลองรั้งดูแล้ว แต่ก็รั้งเขาเอาไว้ไม่ได้”

ซุนจ้งเหยียนเหลือบมองไปยังเปลวไฟสีดำที่ลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเอ่ยปากด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

ผู้อาวุโสเว่ยอวิ๋นถึงกับตะลึง

“เหตุใดถึงเป็นแบบนี้ได้?”

ซุนจ้งเหยียนถือสากเงินเอาไว้แล้วพลางควบคุมค่ายกลผนึกสวรรค์ทั้งหมด ถ้าเขาตั้งใจจะรั้งจริงๆ หรงซิวจะเข้าไปได้อย่างใด?

ซุนจ้งเหยียนไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอันใดอยู่ อันที่จริงแล้ว ในใจของเขาเองก็รู้สึกตกใจและสงสัยเช่นกันขณะที่เขาสัมผัสได้ถึงพลังของหรงซิวนั้น เขาก็รู้ว่าไม่ดีนักจึงรีบแบ่งพลังมารั้งเอาไว้ทันที

แต่เหมือนจะใช้ไม่ได้ผลกับหรงซิวเลยสักนิด

จู่ๆ ซุนจ้งเหยียนเอ่ยปากด้วยความตกใจ

“หรงซิวเข้าไปถึงชั้นที่หนึ่งแล้ว”

ผู้อาวุโสเว่ยอวิ๋นอ้าปากค้าง และเป็นเพราะเขาตกใจมากเกินไปจนพูดจาติดๆ ขัดๆ

“เหตุใด…ประตูถึงไม่ปิด? แล้วเขาเข้าไปได้อย่างใด?”

เขาเห็นเองกับตาว่าประตูใหญ่ของหอคอยจิ่วโยวนั้นเปิดออกเอง

ตอนนั้นแม้แต่เขาก็ยังถูกกีดกัน แต่กับหรงซิวที่ไม่มีพลังอันใดสักอย่าง เหตุใดถึงได้เปิดประตูให้?

ยิ่งไปกว่านั้นคือตอนนี้ชั้นที่หนึ่งทั้งชั้นก็ยังถูกเผาไหม้อีกด้วย!

“ไม่รู้ แต่ตอนนี้เขาเข้าไปแล้ว อีกอย่าง…ก็กำลังขึ้นไปข้างบนด้วย!”

ซุนจ้งเหยียนมองดูค่ายกลที่ส่องแสงสั่นไหวอยู่ตรงหน้า แล้วทั้งหัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความกังวล

ตอนนี้ทั้งสองคนที่อยู่ในหอคอยจิ่วโยวนั้น ห้ามเป็นเกิดเหตุอันใดทั้งนั้น!

อีกอย่างต่อให้เป็นการเห็นแก่ตัว เขาก็ขอให้ไม่เกิดอันใดขึ้นกับพวกเขาทั้งสองคน!

“บนตัวของหรงซิวมีอาวุธคุ้มกันประจำกายอยู่แล้ว ฉะนั้นจึงสามารถเข้าไปได้อย่างง่ายดาย แต่นั่นก็คงอยู่ได้ไม่นาน…”

ผู้อาวุโสเว่ยอวิ๋นคิดไปสักพักก็รู้สึกว่าเหมือนจะมีแค่เหตุผลนี้ที่จะอธิบายใหเข้าใจได้

“แต่ไม่ว่าอย่างใด ก็ต้องหาวิธีพาพวกเขาออกมาให้ได้! พวกเขา…”

จู่ๆ ซุนจ้งเหยียนอ้าปากค้างทันที

ผู้อาวุโสเว่ยอวิ๋นเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ในใจจึงเกิดความกังวลอย่างกะทันหัน!

“เขาขึ้นชั้นที่สองไปแล้ว!” ซุนจ้งเหยียนเอ่ยปากด้วยความตกใจ

“เป็นไปได้อย่างใด ร่างกายของเขาอ่อนแอ และยังไม่ได้ฝึกฝนวิชาด้วย สามารถเข้าชั้นที่หนึ่งได้ก็ถือว่าบังเอิญมากแล้ว เขาขึ้นไปชั้นที่สองได้ย่างใด? เขาไม่ได้มีทักษะต่อสู้ระดับสองเสียหน่อย!”

“หลิวเยว่ก็อยู่ระดับสองนี่ แค่เหตุใดไม่มีร่องรอยของนางในชั้นสองเลย!”

ซุนจ้งเหยียนกัดฟันพูด

ผู้อาวุโสเว่ยอวิ๋นถึงกับพูดไม่ออก

สักพักเขาจึงเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย

“ถ้าอย่างงั้น…เจ้าก็หมายความว่า…นางอยู่สูงกว่าชั้นที่ห้ารึ?”

ซุนจ้งเหยียนหลับตาลง