บทที่ 324 ความลับ [รีไรท์]

เมิ่งเหล่าแนบนิ่ง…อึ้ง ไม่อยากจะเชื่อ หากไม่เห็นด้วยตาตัวเอง

ตอนที่หรงเจินไปที่พื้นที่ล่าสัตว์เพื่อล่าสัตว์อสูรระดับสูง เขาไม่ได้ติดตามไปด้วย และตอนที่หรงเจินตกลงมาจากหน้าผา เขาไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจน ดังนั้นทุกคนจึงไม่รู้ว่าอสูรร้ายระดับสูงที่ทำร้ายนางนี้นหน้าตาเป็นอย่างใด

เดิมทีคิดว่ามันจะต้องจบลงตั้งแต่วันนั้นแล้ว ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจออีก อีกอย่าง…ก็เห็นได้ชัดว่าสัตว์อสูรตัวนี้มีความเกี่ยวข้องกับฉู่หลิวเยว่

เมิ่งเหล่าตัดสินใจอย่างเด็ดขาด และหยิบหลอดเงินขนาดเล็กขนาดเท่าหัวแม่มือออกจากแขนของเขา

นั่นเป็นท่อระบายความเจ็บปวดสำหรับราชวงศ์ของแคว้นเย่าเฉิน ตราบใดที่มีพลังดั้งเดิมฉีดเข้าไปก็สามารถจุดชนวนได้ทันที

ฉู่หลิวเยว่หรี่ตาลง

นางเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน มันเรียกว่าแมลงวันสีเงิน ในราชวงศ์ของแคว้นเย่าเฉิน มีคนเพียงคนเดียวที่จะมีมันอยู่ในมือ และจะไม่มีวันถูกใช้จนกว่าจะถึงเวลาวิกฤติ

ความหมายก็คือเมื่อสิ่งนี้ถูกกระตุ้น หมายความว่าชีวิตกำลังตกอยู่ในอันตราย สมาชิกของราชวงศ์สามารถมาได้อย่างรวดเร็วตามสัญญาณที่ของสิ่งนี้ส่ง และที่สำคัญกว่านั้น หลังจากการระเบิดของแมลงวันสีเงินนี้ ผู้คนในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรจะมีกลิ่นพิเศษปนเปื้อน คนเหล่านั้นสามารถตามกลิ่นนี้ต่อไปได้

ถ้าเป็นแบบนั้นคงจะวุ่นวายมากแน่นอน

ฉู่หลิวเยว่จึวยกมือขึ้น ปาโยนกริชออกไปอย่างรวดเร็ว ความเร็วของกริชนั้นเร็วมาก และมันโดนข้อมือของเมิ่งเหล่าในทันทีแมลงวันสีเงินตอบโต้ เมิ่งเหล่าตื่นตระหนกพลางก้าวไปข้างหน้าเพื่อนำแมลงวันสีเงินกลับทันที เสวี่ยเสวี่ยจึงยกอุ้งเท้าของมันโบกมืออย่างแรง

ลำแสงคมหลายลำก็พุ่งออกไปทันที

ทำเอาเมิ่งเหล่าตกใจจนรีบถอยหนี!

เงาสีแดงวาบผ่านไป!

ต่อมา ถวนจื่อก็ปรากฏตัวต่อหน้าฉู่หลิวเยว่พร้อมกับแมลงวันสีเงินที่คาบอยู่ที่ปากของมัน

ฉู่หลิวเยว่หยิบแมลงวันสีเงินลงมาแล้วตบหัวถวนจื่อเบาๆ

“ตาดีจริงๆ” ถวนจื่อสะบัดหางอย่างภาคภูมิใจ มันหันก้นไปที่หรงเจิน และเมิ่งเหล่าด้วยท่าทางดูถูกเหยียดหยาม

เมิ่งเหล่านิ่งไปชั่วขณะ

สัตว์อสูรระดับสูงที่ทรงพลัง ฉู่หลิวเยว่ที่น่ากลัวและเจ้าเล่ห์รวมถึงเพียงพอนโลหิตที่ลึกลับคาดเดาไม่ได้…

เขาและหรงเจินไม่ใช่คู่แข่งพวกเขาเลยสักนิด

ในที่สุดตอนนี้หรงเจินก็รู้ถึงอันตรายแล้ว ใบหน้าของนางซีดลง และเลือดก็ไหลออกมาจากมุมปากของนางอย่างต่อเนื่อง

นางแทบจะไม่เงยหน้าขึ้นมองฉู่หลิวเยว่

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ความหยิ่งยโสตอนนี้มีเพียงความกลัวลึกๆ แต่ลึกลงไปในดวงตาของนาง ยังคงมีร่องรอยของความแค้นอยู่

“เจ้า…เจ้านี่เอง! อสูรร้ายตัวนี้ เจ้าเป็นคนส่งอสูรร้ายตัวนี้มา!”

นางบ่นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“เจ้านี่เอง! เจ้าแค้นข้ามานานแล้ว และต้องการจะฆ่าข้าใช่หรือไม่!”

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้น

“เจ้าบอกว่า…เสวี่ยเสวี่ยเป็นสัตว์อสูรที่ทำลายหยวนตันของเจ้างั้นหรือ”

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลย”

หรงเจินใกล้จะอาละวาดแล้ว เมื่อเห็นว่าฉู่หลิวเยว่ทำเหมือนไม่รู้ตัว ก็ยิ่งทำให้ปอดของนางจะระเบิดเพราะความโกรธ จากนั้นนางก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

“ในตอนแรก เจ้าจงใจขายพื้นที่ล่าแล้วแอบกระจายข่าว ว่ามีอสูรร้ายระดับสูงสิงอยู่ แล้วนำทางข้าไปที่นั่น ต่อมาเจ้าก็ส่งอสูรร้ายตัวนี้มาโจมตีข้า ทำให้ฉันต้องตกจากหน้าผาจนหยวนตันข้าหักแล้วกลายเป็นคนไร้ประโยชน์! เจ้าทำทั้งหมดนี้เพราะข้าทำให้เจ้าอับอายที่งานเลี้ยงในพระราชวัง ผู้หญิงเลวทราม ความจริงอยู่ตรงหน้าขนาดนี้แล้ว เจ้ายังจะปฏิเสธอีกหรือ!”

ฉู่หลิวเยว่คิดตามสิ่งที่หรงเจินพูด ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อย จากนั้นเธอก็มองไปที่เสวี่ยเสวี่ย ด้วยท่าทางที่กำลังครุ่นคิด

เสวี่ยเสวี่ยก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดพลางจ้องมองที่อุ้งเท้าของมัน

ฉู่หลิวเยว่กระซิบถามเบาๆ

“เสวี่ยเสวี่ย เจ้าเป็นคนผลักนางตกจากหน้าผาจริงๆ หรือ?”

เสวี่ยเสวี่ยกระอึกกระอัก

“หือ?” เสียงของฉู่หลิวเยว่ดังขึ้นเล็กน้อย

เสวี่ยเสวี่ยจึงมองไปที่นางทันที มันก็แค่ทำในสิ่งที่เซียนหมิ่นสั่งให้ทำเท่านั้น!

ฉู่หลิวเยว่จ้องไปที่มันครู่หนึ่ง เพื่อให้แน่ใจว่ามันไม่ได้โกหกอีก จากนั้นจึงเลิกคิ้วขึ้นอย่างพึงพอใจ