บทที่ 328 การชำระแค้น [รีไรท์]

ฉู่เซียวกำลังจะออกอาการก็มีคนข้างๆ เขากระซิบอย่างรวดเร็ว

“ท่านผู้อาวุโส ในที่สุดเราก็ขอให้ฉู่หนิงกลับมาได้ แต่อย่าล้มลงอีกเพราะการทะเลาะกัน มีเรื่องที่สำคัญกว่า!”

ฉู่เซียวต้องระงับความโกรธในใจของเขาเอาไว้

เพราะถึงอย่างไรก็มีการเขียนคำเชิญแล้ว ถ้าลดศักดิ์ศรีลงหน่อยในตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด นี่ไม่ใช่เพื่อตระกูลฉู่เท่านั้น แต่เพื่อตัวเขาเองด้วย

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ สีหน้าของเขาก็ยิ้มแย้ม และความโกรธบนใบหน้าก็ถูกยับยั้งไป

“จะพูดตรงนี้มิได้ คนมากมายพากันมายืนรวมกันแบบนี้เข้ามาก่อน!”

หลังจากพูดจบเขาก็หันหลังกลับ และเดินกลับไปที่ห้องโถง คนอื่นๆ บางส่วนค่อยๆ ตามเขาเข้ามา คนส่วนใหญ่ก็ยังคงมองไปที่ฉู่หนิงราวกับรอให้เขาเคลื่อนไหว

ฉู่จี้ไม่กล้ายั่วโมโหเขาอีก เขาจึงพูดอย่างจริงจังว่า

“พี่ชาย ไปก่อนเถอะ! พี่เป็นพี่ชายคนโต แน่นอนว่าพี่ต้องเข้าไปเป็นคนแรกอยู่แล้ว!”

ฉู่หนิงเหลือบมองเขา

ใบหน้าของฉู่จี้ไม่มีความละอายใจใดๆ มีเพียงความตื่นเต้น และการเยินยอเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าฉู่หนิงกำลังมองตัวเองอยู่ เขาก็รีบพูดว่า

“พี่ชาย พี่ไม่กลับมาพักหนึ่งแล้ว และเลยจะไม่ชินกับมัน แต่ไม่ต้องกังวลหากพี่ต้องการอันใดก็แค่พูดออกมา ข้าจะช่วยพี่อย่างดีที่สุดแน่นอน”

ฉู่หนิงเห็นความจริงใจในสิ่งที่เขาพูด

ฉู่จี้ไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ แต่พยายามทำให้เขาพอใจแทน

ช่างประจบสอพลอจริงๆ ฉู่หนิงแอบส่ายหัว และเดินเข้าไปในห้องโถง

เมื่อเห็นเขาเดินเข้าไปแล้ว คนอื่นๆ ก็เดินตามไป

…

ฉู่หนิงถูกจัดให้นั่งไว้ข้างหน้าสุดของทางซ้าย

ยกเว้นที่นั่งบนสุดที่ฉู่เซียวนั่งอยู่เสมอแล้ว นี่เป็นตำแหน่งที่มีเกียรติที่สุด

อยู่ก่อนท่านผู้อาวุโสคนอื่นๆ ของตระกูลฉู่อีกด้วย

แต่ในเวลานี้ ฉู่หนิงไม่สนใจเรื่องพวกนี้ และนั่งลงทันที

“ในเมื่อทุกคนเข้ามากันหมดแล้ว ถึงเวลาที่ผู้อาวุโสพูดแล้วใช่หรือไม่?”

เขาไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่ ยิ่งเขาใช้เวลากับคนเหล่านี้นานเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกทนไม่ได้มากเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงตั้งใจที่จะจัดการเรื่องนี้ และกลับไปให้เร็วที่สุด

ฉู่เซียวไม่พอใจกับการกระทำของฉู่หนิง แต่เขาก็รู้ด้วยว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะต้องสนใจเรื่องเหล่านั้น

ดังนั้นเขาจึงพูดว่า

“ตามที่ผู้เฒ่ากล่าวไว้ตอนแรกว่าอีกไม่นานเขาก็จะออกไปจากการจำศีลแล้ว ถ้าผู้เฒ่ารู้ว่าเกิดอันใดขึ้น เขาจะต้องผิดหวังมากอย่างแน่นอน ดังนั้น…วันนี้ข้ามาหาเจ้าเพื่อหารือและดูว่าจะทำอย่างใดกับเรื่องนี้”

ฉู่หนิงยิ้มอ่อน แต่กลับไม่มีรอยยิ้มอยู่ในดวงตาของเขา

“ข้าจะทำอันใดได้อีกสิ่งต่างๆ ได้เกิดขึ้นแล้ว เจ้าอยากจะแกล้งทำเป็นว่าไม่เคยเกิดขึ้นหรือ เมื่อหัวท่านผู้เฒ่าออกมา ข้าจะอธิบายให้เขาฟังเอง”

ทุกคนตกตะลึง และมองหน้ากันด้วยความตกใจ ราวกับว่าพวกเขาไม่เคยคาดหวังว่าฉู่หนิงจะพูดแบบนี้

ฉู่จี้อดไม่ได้ที่จะพูดว่า

“พี่ชายเคารพท่านผู้เฒ่าที่สุดเสมอไม่ใช่หรือ? การที่พี่ตัดสัมพันธ์กับตระกูลฉู่ก็เทียบเท่ากับการตัดสัมพันธ์กับท่านผู้เฒ่าด้วย…ถ้าท่านผู้เฒ่ารู้เรื่องนี้เขาต้องเสียใจมากแน่นอน”

ฉู่หนิงกล่าวเสียงเบา

“ข้ารู้ ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้ ความเคารพท่านผู้เฒ่าของข้าก็ยังเหมือนเดิม แต่มันมาถึงจุดนี้แล้ว และไม่มีใครสามารถแก้ไขได้ ดังนั้นไม่ว่าท่านผู้เฒ่าจะคิดอย่างใดกับข้าก็จะยอมรับมัน”

“เจ้ามั่นใจใช่หรือไม่?”

แม้แต่ฉู่เซียวก็อดไม่ได้ที่จะถามกลับ เห็นได้ชัดว่าเขาตกใจกับสิ่งที่ฉู่หนิงพูดเช่นกัน

ทุกคนในตระกูลฉู่รู้ว่าฉู่หนิงเป็นคนห่วงความรู้สึกของผู้คนมาก

เดิมทีจึงคิดว่าการย้ายออกจากบ้านจะทำให้เขาเสียใจกับการตัดสินใจของเขา แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า…เหนือความคาดหมายมาก