บทที่ 329 ข้าทำไม่ได้ [รีไรท์]

ฉู่เซียวขมวดคิ้ว

“ฉู่หนิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังพูดอันใดอยู่?”

ฉู่หนิงพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางผ่อนคลายพร้อมกับดวงตาที่เย็นชา

“แน่นอน ถ้าเจ้าพวกเจ้ารับไม่ได้ วันนี้เราก็จบกันแค่นี้เถิด”

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้น

ฉู่เซียวกำลังจะตะโกนด้วยความโมโห แต่คนที่อยู่ข้างๆ เขาก็เอ่ยปากเสียก่อน

“คือว่า…ฉู่หนิง เรารู้ว่าเป็นตระกูลฉู่ทำผิดต่อเจ้าและลูกสาวของเจ้าก่อน เข้าใจได้ว่าเจ้าทำแบบนี้นั้นก็สมควรแล้ว แต่เรื่องมันนานมากแล้ว เจ้าอยากจะตรวจสอบทีละคนหรือไม่… ”

“ข้าจำทุกอย่างได้ชัดเจน และจะไม่มีวันปล่อยใครไปสักคนแน่นอน” ฉู่หนิงเหลือบมองคนที่กำลังพูดอยู่

“เรามาเริ่มที่เจ้าเลยดีหรือไม่?”

ชายคนนั้นตกตะลึง

ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

ใครจะรู้ว่าฉู่หนิง จะใช้วิธีการใดในการลงโทษ และตอบโต้พวกเขา?

เวลานี้มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะยอมเป็นนกตัวแรก!

อย่างใดก็ตามเป็นเรื่องยากมากที่จะให้พวกเขาจะล้มเลิกเรื่องนี้

ฉู่หนิงได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นแม่ทัพของทหารคุ้มกัน และตอนนี้ก็มีอำนาจมากแล้ว แต่นี่ไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด

ประเด็นสำคัญของปัญหานั้น ขึ้นอยู่กับฉู่หลิวเยว่!

คงจะดีถ้านางเป็นเพียงอัจฉริยะนักฝึกฝนธรรมดา แต่เห็นได้ชัดว่านางโดดเด่นกว่าคนส่วนใหญ่มาก!

มิเช่นนั้นจะเป็นไปไม่ได้ที่จะคว้าที่หนึ่งถึงสองราววัลจากงานสมาคมเยาวชนมา!

แถมยังมีพรสวรรค์ด้านการแพทย์อีกด้วย! จากช่วงเวลาที่นางสามารถสกัดเม็ดยาได้ ก็ถือว่าเป็นปรมาจารย์แพทย์ที่แท้จริงแล้ว!

เป็นที่รู้กันว่าไม่มีใครในตระกูลฉู่ประสบความสำเร็จเช่นนี้มาหลายปีแล้ว!

สิ่งที่ทำให้เขาไม่สามารถไม่หวั่นไหวได้ก็คือ ฉู่หลิวเยว่ ครอบครองชีพจรตี้จิง และได้ถูกมู่ชิงเห่อรับเลือกให้ไปฝึกฝนที่ราชวงศ์เทียนหลิ่งอีกด้วย

ช่างน่าชื่นชมเป็นเกียรติเช่นนี้

หากฉู่หลิวเยว่ยังเป็นสมาชิกของตระกูลฉู่ สถานะทั้งหมดของตระกูลฉู่ก็จะสูงศักดิ์ขึ้นทันที

ถึงตอนนั้น ตำแหน่งของตระกูลใหญ่ทั้งสี่ แม้ว่าจะเป็นแทนที่ตระกูลอันดับหนึ่งของตระกูลซือ ก็เป็นไปได้อย่างง่ายดาย!

สิ่งล่อใจมากมายอยู่ตรงหน้าแบบนี้ พวกเขาจะยอมแพ้ได้อย่างใด?

“…พี่ชาย เพื่อเห็นแก่หน้าของผู้เฒ่าแล้ว เหตุใดเราไม่เลือกวิธีแก้ปัญหาอย่างประนีประนอมล่ะ?”

ฉู่จี้ที่อยู่ด้านข้างพูดอย่างระมัดระวัง

ฉู่หนิงเอ่ยปากถาม

“หมายความว่าอย่างใด?”

ฉู่จี้เหลือบไปที่ฉู่เซียวก่อนจะยิ้มอย่างช้าๆ

“คือว่า…เรื่องก่อนหน้านี้ ถ้าเรานับทีละอย่างจริงๆ ก็ค่อนข้างลำบาก เหตุใดเราไม่ขอโทษเจ้าและหลิวเยว่อย่างเป็นทางการ ให้ค่าตอบแทนตามความคิดเห็นของเจ้า เพื่อแสดงความจริงใจของเรา โดยเริ่มจากพี่คนแรกก่อนดีหรือไม่?”

ฉู่เซียวเลิกคิ้ว

“ฉู่จี้! นี่เจ้าจะให้ข้าก้มหัวขอโทษมันก่อนงั้นรึ!”

“เหอะๆ ผู้อาวุโส ไม่ต้องพูดตรงไปตรงมานักหรอก…นอกจากท่านผู้เฒ่าผู้นำตระกูลแล้ว ตอนนี้เจ้าเป็นบุคคลที่มีเกียรติที่สุดในตระกูลฉู่ เจ้าเป็นคนที่น่าเชื่อถือที่สุดแล้วใช่หรือไม่ คิดเสียว่าเห็นแก่ตระกูลฉู่แล้วกัน…”

ถึงฉู่จี้จะลดเสียงลงประโยคสุดท้าย แต่ทุกคนในห้องโถงยังคงได้ยินอย่างชัดเจน

สีหน้าลังเลและกังวลของทุกคนหายไปอย่างรวดเร็ว

“ผู้อาวุโส สิ่งที่ฉู่จี้พูดนั้นสมเหตุสมผล ท่านทำให้ฉู่หนิงและลูกสาวของเขาข้องใจมากมายมาก่อน คำขอโทษนี้สมควรแล้วจริงๆ…”

“ใช่! ท่านเขียนคำเชิญแล้ว วันนี้ที่เรียกฉู่หนิงกลับมาก็เพื่อหารือเกี่ยวกับวิธีแก้ปัญหาไม่ใช่รึ? เป็นโอกาสดีที่สุดแล้ว ที่จะทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็กและทำเรื่องเล็กให้มันไม่มีเรื่อง”

“ผู้อาวุโส ก่อนหน้านี้พูดเองไม่ใช่หรือว่าทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน? ในเมื่อนี่คือครอบครัว ก็ไม่มีใครต้องก้มหัว…”

ใบหน้าของฉู่เซียวซีดไปทันที

คนเหล่านี้ที่ปกติแล้ว มักจะให้ความเคารพเขาอยู่เสมอ แต่ตอนนี้นั้นเพื่อที่จะมีความสัมพันธ์กับฉู่หลิวเยว่ พวกเขาก็พูดขายเขาในพริบตาทันที!

หลังจากนิ่งไปสักพัก ฉู่เซียวก็พูดอย่างเย็นชาว่า