บทที่ 405 ซั่งกวน [รีไรท์]

แท่นสี่เหลี่ยมนี้ทำมาจากหยกสีดำ เมื่อฉู่หลิวเยว่ก้มศีรษะลง ก็สามารถเห็นภาพสะท้อนของตนได้อย่างชัดเจน

บริเวณตรงกลางของแท่นสี่เหลี่ยม มีผลึกสามเหลี่ยมเสมือนพีระมิดสีเงินลอยอยู่กลางอากาศ

ฉู่หลิวเยว่จ้องมองมันตาไม่กะพริบ

นางสัมผัสได้ถึงเสียงเรียกลึกลับที่อธิบายไม่ได้ แผ่กระจายออกมาจากพีระมิดสีเงินนั่น และตอนนี้นางอยู่ห่างจากพีระมิดสีเงินนั่นเพียงไม่กี่สิบก้าว

ฉู่หลิวเยว่สูดหายใจเข้าลึก พลันยกเท้าก้าวไปข้างหน้า เสียงฝีเท้าดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณ

มันเงียบจนฉู่หลิวเยว่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงน้ำที่ไหลลงสู่ทะเลสาบช้าๆ จากหัวมังกรที่อยู่ด้านหลังนาง

ไม่สิ ไม่ใช่ด้านหลัง แต่เสียงมันดัง…มาจากทิศอื่นด้วย

พลันฉู่หลิวเยว่ก็ฉุกคิดได้แล้วหันศีรษะมองไปรอบๆ

แน่นอนว่านอกจากหัวมังกรทองแล้ว ยังมีรูปปั้นสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกัน ตั้งวางอยู่ในอีกสามทิศที่เหลือด้วยที่ด้านซ้ายมือเป็นหัวมังกรสีแดง และด้านขวามือเป็นหัวมังกรสีน้ำเงิน เหนือพีระมิดสีเงินที่ห้อยอยู่ข้างหน้าคือหัวมังกรสีน้ำตาลเหลือง ในใจของฉู่หลิวเยว่พลันเข้าใจถึงบางอย่าง

ที่แท้ทุกอย่างที่นี่ก็จัดเรียงตามธาตุทั้งห้า ทอง ไม้ ไฟ ดิน ธาตุทั้งหมดหลอมรวมกันอยู่ที่นี่

แต่ ‘น้ำ’ ที่เหลืออยู่ ไม่ต้องสืบเลยว่ามันต้องเป็นกระแสน้ำที่ไหลมาอย่างไม่ขาดสายแน่นอน

องค์ประกอบทั้งห้าครบถ้วน สร้างเสริมยับยั้งระหว่างกัน ก่อเกิดเป็นพื้นที่ปิดที่สมบูรณ์แบบ

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

หากนางตกไปอยู่ในด้าน “ธาตุทอง” แล้วละก็ ถ้าอย่างนั้น…มู่ชิงเห่อล่ะ

นางกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างระมัดระวังอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบร่างของมู่ชิงเห่อ

น่าแปลก…ดูจากความแข็งแกร่งของมู่ชิงเห่อแล้ว เขาไม่น่าจะมีปัญหาในการจัดการกับสถานการณ์เหล่านี้

เขาควรจะมาถึงที่นี่ก่อนนางสิถึงจะถูก

ฉู่หลิวเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไปแล้วเดินหน้าต่อ

ในขณะที่ยืนอยู่ห่างจากพีระมิดสีเงินเพียงสามเก้า นางก็รู้สึกถึงแรงบีบที่รุนแรงนางหยุดชะงัก ดวงตาทั้งสองจ้องไปยังพีระมิดที่อยู่ตรงหน้า

มันมีขนาดใหญ่เพียงแค่ฝ่ามือ แต่ฉู่หลิวเยว่มองแล้วกลับมีความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ ข้างในนี้อาจจะรวบรวมทุกสิ่งทุกอย่างไว้ก็ได้

นางเองก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นมาจากที่ใด แต่มันกลับเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้นดวงตาของฉู่หลิวเยว่ก็หรี่ลง ด้านข้างของพีระมิดสีเงิน นางมองเห็นร่างที่คุ้นตา เป็นมู่ชิงเห่อจริงๆ ในตอนนี้เขายืนอยู่ในพื้นที่แปลกตา และถูกรายล้อมไปด้วยเถาวัลย์สีเขียวที่เกี่ยวพันกันในทุกทิศทุกทาง

ทันใดนั้นฉู่หลิวเยว่ก็นึกคิดบางอย่างออก มู่ชิงเห่อต้องผ่านด่าน ‘ธาตุไม้’ มาแน่ๆ

เขายืนอยู่ตรงกลาง ถือกระบี่เล่มยาวอยู่ที่มือข้างขวา มีกิ่งไม้หัก และใบไม้เน่านับไม่ถ้วนกระจายอยู่รอบๆ เท้า ราวกับว่าเขาเพิ่งมาผ่านการต่อสู้มาอย่างหนัก ร่างกายของเขาชุ่มไปด้วยเลือด พร้อมท่าทางเหนื่อยอ่อนเหมือนจะหมดแรง

เขาก้มศรีษะลง ฉู่หลิวเยว่จึงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้

แต่ทว่าร่างกายของเขากลับสั่นเทาเล็กน้อย

แม้ว่าจะเป็นเพียงเล็กน้อย แต่สำหรับฉู่หลิวเยว่ที่สนิทสนมคุ้นเคยกับเขา ก็สามารถที่จะมองออกได้โดยง่าย

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วเกิดสิ่งใดขึ้น…กับเขา?

มู่ชิงเห่อมักจะเด็ดเดี่ยวในการฆ่า แม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับความตาย ก็ไม่ได้ทำให้เขาเกิดความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

ทว่าในตอนนี้ สาเหตุที่เขามีท่าทางเช่นนี้ นั่นหมายความว่าเขาค่อยๆ สูญเสียการควบคุมตัวเอง

แต่…นี่เป็นเพียงสถานที่พิสดาร ไม่น่าจะกระทบกับชีวิตของเขาได้เลย แต่เหตุใดเขาถึงเป็นเช่นนี้กัน

“ซั่งกวน…” มู่ชิงเห่อพึมพำ พูดพร่ำออกมาสองพยางค์อย่างพร่าเลือน

ไม่ง่ายนักที่ฉู่หลิวเยว่จะรู้ว่าเขาพูดอันใด แต่ความสงสัยใคร่รู้ภายในใจของนางนั้นก็ยิ่งมากขึ้น

ซั่งกวน?

มู่ชิงเห่อกำลังเอ่ยถึงผู้ใด

จากยศถาบรรดาศักดิ์ของเขาแล้ว คนที่สามารถทำให้เขาสามารถเรียกแบบนั้นได้ ก็มีไม่มาก เจียงอวี่เฉิง หรือซั่งกวนหว่าน?

ฉู่หลิวเยว่กลั้นหายใจ หวังจะฟังให้ชัดมากยิ่งขึ้น

แต่ถึงอย่างนั้นมู่ชิงเห่อก็ไม่ได้เอ่ยถึงสิ่งใดอีก แต่ยกกระบี่ที่อยู่ในมือขึ้น