บทที่ 53 อัจฉริยะ

ฉู่หลิวเยว่งั้นหรือ

เมื่อได้ยินชื่อนี้ในการสอบแข่งขันของสำนักเทียนลู่ หรงจิ้นเกือบสงสัยว่าตัวเองได้ยินเสียงหลอนไปแล้ว

“นี่มัน…ชื่อซ้ำกันหรือเปล่า”

เมื่อพวกเด็กหนุ่มข้างกายเห็นสีหน้าผิดปกติของเขาจึงพูดขึ้นด้วยความไม่แน่ใจ

หรงจิ้นเก็บกระบี่คู่กาย สีหน้าของเขาดำดิ่งดั่งน้ำลึก

“ไปถามมา มีเรื่องอะไรกันแน่”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เด็กหนุ่มคนหนึ่งหันหลังและจากไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนที่เหลือไม่กี่คนก็พากันมองหน้าด้วยความมึนงงสงสัย

องค์ชายทรงรังเกียจฉู่หลิวเยว่มาก ตอนนี้แค่ได้ยินชื่อนาง พระองค์ก็ทรงขุ่นเคืองพระทัยแล้ว

ทุกคนนิ่งเงียบกันครู่หนึ่งเพราะกลัวว่าจะทำให้หรงจิ้นกรุ่นโกรธ

แต่พวกเขาไม่ใช่ฝ่ายเดียวที่ได้ยินประโยคเมื่อครู่นี้

นักเรียนคนอื่นๆ ที่รอเข้าสอบก็ได้ยินชัดเจนเช่นกัน!

บางคนเริ่มพากันลอบมองหรงจิ้น และแอบคิดว่า ‘ฉู่หลิวเยว่’ ผู้นี้ใช่คนที่ก่อเรื่องวุ่นวายช่วงนี้หรือไม่

“ฉู่หลิวเยว่นี่เป็นคนยังไง หรือว่านางจะเป็นม้ามืดที่แซงหน้าศิษย์น้องชายกับศิษย์น้องหญิง”

“ไม่รู้สินะ ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้ก็มิเคยได้ยินชื่อเสียงนางสักเท่าไหร่ แต่ก็คงจะเป็นคนนั้นล่ะมั้ง”

“อ่อ! จู่ๆ ข้าก็นึกขึ้นมาได้ ฉู่หลิวเยว่นั่นเคยบอกว่าจะสอบเข้าสำนักของเรามิใช่หรือ หากข้าจำไม่ผิดล่ะก็ น่าจะเป็นวันนี้มั้ง”

“ชู่ว! เบาเสียงหน่อยสิ! เจ้าไม่เห็นหรือว่ารัชทายาทหน้าเสียแค่ไหน อีกอย่างฉู่หลิวเยว่จะสอบติดได้อย่างไร ข้าว่าต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ”

เสียงกระซิบนินทารอบข้าง ทำให้สีหน้าของหรงจิ้นยิ่งหงุดหงิด

จริงด้วย เขาเกือบลืมไปแล้วว่าเงื่อนไขเดียวสำหรับฉู่หลิวเยว่ที่จะยกเลิกสัญญาการแต่งงานก็คือนางต้องการสอบเข้าสำนักเทียนลู่…

ไม่ ต้องไม่ใช่แน่นอน…

“องค์ชาย!”

เสียงตะโกนดังทำลายความเงียบ แต่เด็กหนุ่มที่เพิ่งไปสอบถามข่าวได้กลับมาแล้ว

เมื่อหรงจิ้นเห็นคนนั้น เขาก็รีบก้าวไปข้างหน้าแล้วถามอย่างรวดเร็ว

“ทางนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

แม้กระทั่งเขาก็ยังไม่ทันสังเกตว่าน้ำเสียงของเขาควบคุมความประหม่าเอาไว้ไม่อยู่

“ทูลองค์ชาย การสอบของปรมาจารย์ทางด้านนั้น ฉู่หลิวเยว่ได้อันดับที่สองจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ!”