บทที่ 569 เขาเคยไปที่นั่น

“เยี่ยนชิง”

“ขอรับองค์ชาย!”

“เจ้าจงไปที่ซีหลิง แล้วมอบสิ่งนี้ให้นาง”

หรงซิวกล่าวและหยิบแหวนเงินเฉียนคุนออกมา

เยี่ยนชิงยื่นมือทั้งสองข้างออกไปรับ พลางถามอย่างลังเล

“…ท่านหมายถึง…ตอนนี้หรือ?”

“ตอนนี้เลย” หรงซิวตอบกลับสั้นๆ ด้วยเสียงเย็นชา

พร้อมกับไอเย็นที่พัดผ่านเข้ามา

เยี่ยนชิงจึงรีบก้มหัวด้วยความเคารพทันที

“รับทราบ!”

เมื่อพูดจบ เขาก็หมุนตัวแล้วเดินออกไปอย่างว่องไว

ส่วนอวี๋มั่วก็ได้แต่มองภาพนั้นอย่างตกตะลึง

ปะ ไปกันง่ายๆ เช่นนั้นเลยรึ!?

ตกลงมันเรื่องอันใดกันถึงได้รีบร้อนเพียงนั้น?!

นอกจากนี้ ในเมื่อเยี่ยนชิงไปแล้ว และเขาจะทำเช่นไรเล่า!?

“อวี๋มั่ว”

หรงซิวหันมามองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง

จนจิตวิญญาณในกายของอวี๋มั่วตึงเครียดขึ้นมา “ขอรับองค์ชาย!”

“เมื่อไหร่เจ้าจะไปจัดการจางโหย่วฟาง จะได้กลับกันเสียที”

อวี๋มั่วแทบลมจับ

“องค์ชาย…”

ตอนนี้เขากำลังจะตายอยู่แล้ว จึงพยายามช่วยเหลือขอโอกาสให้ตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย

“ว่า?”

หรงซิวขานรับเสียงงึมงำทว่าฟังดูน่ากลัว

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!”

อวี๋มั่วรีบพุ่งไปยังสนามรบอันวุ่นวายราวกับกำลังหนีตาย!

แม้ว่ามันจะยาก แต่ก่อนหน้านี้จางโหย่วฟางได้รับบาดเจ็บไปบ้างแล้ว และตอนนี้ก็น่าจะจัดการได้ง่ายกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น ฝั่งเขาเองก็มีทหารมากมายอยู่รอบๆ…

“คนอื่นถอยออกไป ให้ท่านอวี๋ของพวกเจ้าได้แสดงฝีมือ”