บทที่ 570 ผู้บงการอยู่เบื้องหลัง

“เขาเคยไปหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกประหลาดใจมาก

“ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

อวี้ฉือซงหรี่ตาลงแล้วนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า

“น่าจะเป็นหลังจากที่เสี่ยวเยว่จากไป…ตอนนั้นมีการกล่าวกันว่าเสี่ยวเยว่มีธาตุไฟเข้าแทรก…เขาได้ยินมาว่าที่ชายแดนทางใต้มีสมุนไพรชนิดหนึ่ง ที่สามารถทำให้คนที่ตายแล้วฟื้นคืนชีพได้ ดังนั้นเขาจึงพาคนไปหา แต่หลังจากนั้นก็หายตัวไปเลย แม้กระทั่งคนที่พาไปล้วนได้รับบาดเจ็บแทบจะทั้งหมด พอกลับมาได้เจียงอวี่เฉิงก็พักรักษาตัวเป็นเวลานาน แม้แต่พิธีฝังศพของเสี่ยวเยว่ก็ไม่ได้ไป”

ฉู่หลิวเยว่เบิกตากว้างเล็กน้อย

“พิธีฝังศพ?”

เป็นไปได้อย่างใด?

ตอนนั้นนางจุดไฟหลอมตัวเองและทั้งร่างของนางก็ถูกทำลายและสลายไปอย่างสิ้นเชิง แล้วเหตุใดถึงยัง…

“ใช่แล้วล่ะ! เดิมทีตามสถานะของเสี่ยวเยว่ มันควรจะเป็นพิธีฝังศพที่ยิ่งใหญ่ แต่เพราะคำว่าธาตุไฟเข้าแทรกคำนี้ ที่ถือเป็นสิ่งเลวร้าย พวกเขาจึง…จัดเพียงพิธีศพขององค์หญิงธรรมดาๆ เท่านั้น”

ฉู่หลิวเยว่ได้ยินเช่นนั้นจึงรู้สึกว่าไร้สาระและน่าขันสิ้นดี!

คนเหล่านั้นพยายามทุกวิถีทางที่จะต้อนนางให้จนมุม และสุดท้ายก็ยังไม่ลืมที่จะจัดงานศพให้นาง?

ถูกต้อง!

แน่นอนว่าพวกเขาทำแบบนั้น!

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะไขข้อสงสัยของพวกเขาได้!

และเขายังไปที่ชายแดนทางใต้โดยไม่คำนึงถึงชีวิตเพื่อช่วยนางด้วย…

การแสดงของเจียงอวี่เฉิงช่างแยบยลจริงๆ!

เห็นได้ชัดว่าการที่เขาไปชายแดนทางใต้นั้น เพราะเขามีแผนการอื่น แต่เขากลับใช้นางเป็นข้ออ้าง!

อย่างใดก็ตาม ในสายตาของทุกคน พวกเขาอาจจะยังคิดว่าเขาหลงรักนางอย่างบ้าคลั่ง!

พลันความเกลียดชังที่ฝังลึกถึงกระดูก ก็หลั่งไหลออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ! จนแทบจะทำให้อกแตกตาย!

กําปั้นที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อกําแน่นจนเกือบบดขยี้กระดูกของตนเอง!

เจียงอวี่เฉิง!

เจ้านี่มันเยี่ยมไปเลย!

เมื่อเห็นว่าฉู่หลิวเยว่ก้มหน้าและไม่ขยับ ราวกับว่ามีบางอย่างผิดปกติ อวี้ฉือซงจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“หลิวเยว่ เจ้าเป็นอันใดหรือเปล่า?”

ฉู่หลิวเยว่หลับตาลงก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้งด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

นางยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า

“ไม่เป็นไร ข้าแค่คิดว่า… จริงๆ แล้วมันคือชิ้นส่วนสมบัติสวรรค์แบบใดกัน มันมหัศจรรย์มากจนสามารถดึงดูด…องค์ชายใหญ่เจียงให้เดินหน้าโดยไม่คำนึงถึงชีวิต”

พูดจบ นางก็หันไปพูดกับเชียงหว่านโจวต่อ

“เสี่ยวโจว เจ้าเติบโตมาจากชายแดนทางใต้ เจ้าเคยได้ยินเรื่องเช่นนี้บ้างหรือไม่?”

เชียงหว่านโจวส่ายหัว

“ไม่เคย”

อวี้ฉือซงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า

“อันที่จริงข้าก็สงสัยในเรื่องนี้มาตลอด แต่ไม่มีหลักฐาน…ตอนนี้ดูเหมือนว่าการที่เขาไปชายแดนทางใต้ อาจไม่ใช่เพื่อเสี่ยวเยว่ แต่เพื่อเรื่องอื่น…ถ้าเขานำทรายรวมศูนย์นั่นกลับมาจริงๆ…”

จู่ๆ อวี้ฉือซงก็นึกอันใดบางอย่างได้ พลางขมวดคิ้วแล้วหยุดพูด

ฉู่หลิวเยว่ก้าวไปข้างหน้า พลันเอ่ย

“ท่านอาจารย์ ข้ามาอยู่ที่ซีหลิงได้ไม่นานนัก แต่ก็ได้ยินข่าวมากมายเกี่ยวกับสำนักชงซูเก๋อ ข้าอยากถามท่านสักหนึ่งคำถาม ตอนนี้มีใครแอบมุ่งเป้าไปที่สำนักชงซูเก๋อใช่หรือไม่?”

ใบหน้าของอวี้ฉือซงดูเหมือนจะแก่ขึ้นหลายปีในชั่วพริบตา

เขาค่อยๆ ถอนหายใจแล้วฝืนยิ้ม

“เจ้าฉลาดมากที่เดาออก ใช่ ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์นั้นเมื่อหนึ่งปีก่อน มีคนจับตามองสำนักชงซูเก๋อของเราจริงๆ”

“เพราะเหตุนี้เองหรือ ท่านจึงต้องไล่ศิษย์หลายคนในสำนักออกไป?”

อวี้ฉือซงพยักหน้าอย่างยากเย็น ใบหน้านั่นมีแต่ร่องรอยความขมขื่น

ก่อนหน้านั้นเขาไม่เคยคิดว่าตัวองจะถูกบังคับให้อยู่ในสถานภาพเช่นนี้

ฉู่หลิวเยว่หยุดชะงัก แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“คนๆ นั้น…คือองค์หญิงสาม ซั่งกวนหว่านหรือ?”

อวี้ฉือซงมองฉู่หลิวเยว่แล้วถามด้วยความประหลาดใจ

“เจ้ารู้ได้อย่างใด ไม่ ไม่ใช่นาง…”

อวี้ฉือซงเริ่มปฏิเสธ แต่ปฏิกิริยาก่อนหน้านี้ของเขาได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า การคาดเดาของฉู่หลิวเยว่นั้นถูกต้อง

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้ว