บทที่ 602 แสงจันทร์จะห่างไกล [รีไรท์]

แววตาของผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกเปล่งประกาย

“จดหมายของพระชายาน้อย! รีบเปิดอ่านเร็วเข้า!”

มุมปากของหรงซิวยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็รับจดหมายมา

นิ้วเรียวบางค่อยๆ เปิดซองจดหมายอย่างแผ่วเบา แต่ทันใดนั้นเขาก็ชะงักไป

หรงซิวเหลือบสายตามองผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหก

“ท่านก็อยากจะอ่านจดหมายกับข้าหรือ?”

“แน่นอน…”

ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกหลุดปากอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นก็ค่อยรู้สึกตัวว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ จึงรีบกระแอมไอหนึ่งครั้ง

“ไม่เป็นไรๆ! ในเมื่อมันเป็นจดหมายที่มอบให้เจ้า ถ้าให้ข้าอ่านคงจะไม่เหมาะสม! เจ้าอ่านเถอะๆ!”

พูดจบเขาก็ถอยหลังหนึ่งก้าว

จากนั้นหรงซิวจึงเปิดจดหมายขึ้นมา

ในจดหมายนี้มีตัวอักษรไม่กี่บรรทัด

…ระลึกถึงกัน แม้แสงจันทร์จะไกลห่าง

ลงชื่อ: เยว่

หรงซิวถือจดหมายฉบับนั้นเอาไว้ มองประโยคเหล่านั้น แล้วสลักมันไว้ในใจ

แม้ว่าจะมีเพียงหนึ่งประโยคเท่านั้น แต่สำหรับเขามันก็เพียงพอแล้ว

ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกยืนอยู่ด้านข้าง เห็นว่าแววตาของหรงซิวหลังจากเปิดจดหมายออกมานั้น เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

บนร่างกายของเขายังมีคาวเลือดไม่สร่าง แต่หว่างคิ้วของเขายืดออก ราวกับมีฤดูใบไม้ผลิมาหลอมละลายน้ำแข็ง

เขาไม่เคยเห็นหรงซิวมีท่าทางแบบนี้มาก่อน

ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกก็ถอนหายใจออกมา และอดที่จะสงสัยมากขึ้นกว่าเดิมไม่ได้

แม่นางคนนั้นเป็นคนอย่างใดกันแน่ สามารถทำให้เขาหลงใหลได้ขนาดนี้เลยหรือ?

เขาอยากจะเอนตัวไปอ่านจดหมายฉบับนั้น แต่คิดไปคิดมาก็คิดว่าไม่เอาดีกว่า

จดหมายรักระหว่างสามีภรรยา เขาเป็นแค่ตาเฒ่าดูไปก็ไม่มีความหมายอันใดหรอก!

แต่เมื่อเห็นว่าหรงซิวอารมณ์ดีขนาดนั้น…เขาจึงคิดว่าน่าจะเสนอเงื่อนไขได้

“คือว่า…ฝ่าบาท เจ้าอ่านจดหมายที่นางเขียนด้วยตนเองแล้ว เจ้าไม่คิดจะไปหานางเองหรือ? คนหนุ่มสาวเจอกันให้บ่อยสิถึงจะดี!”

หรงซิวอ่านจดหมายเป็นครั้งที่สอง จากนั้นก็ค่อยๆ พับเก็บอย่างระมัดระวัง ก่อนจะมองไปที่ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหก แล้วถามขึ้นว่า

“ท่านจะไปด้วยกันหรือ?”

ความในใจของเขาถูกเปิดเผยขึ้นมาแล้ว ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกรู้สึกกระดากอายอยู่เล็กน้อย แต่ก็รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“ใช่แล้ว! ไม่ว่าอย่างใด ช่วงนี้ข้าก็ไม่มีอันใดทำอยู่แล้ว ไม่สู้ไปดู…”

หรงซิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยิ้มขึ้นมาบางๆ

“ช่วงนี้น่าจะเป็นช่วงที่นางยุ่งที่สุด หากไปตอนนี้ เกรงว่าจะไม่เหมาะสม”

แน่นอนว่าเขาจะต้องคิดถึงนางอยู่แล้ว แต่ด้วยฐานะของเขาในตอนนี้ หากจะไปอย่างสมเหตุสมผล เกรงว่าจะเป็นเรื่องที่ยุ่งยากแล้ว

ใบหน้าของผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกมีประกายความผิดหวัง หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามขึ้นมาอีกครั้งด้วยความไม่ยินยอมว่า

“ไม่ไปจริงๆ หรือ?”

หรงซิวคิดอยู่ตลอดว่าจะรอให้ฉู่หลิวเยว่ตั้งรกรากที่ซีหลิงเรียบร้อยก่อนแล้วค่อยไป

ในตอนนั้นเอง ตอนที่เขากำลังจะพยักหน้า แต่กลับเห็นท่าทางลังเลของเยี่ยนชิง

“ฝ่าบาท มีเรื่องหนึ่ง ข้าน้อยไม่รู้ว่าควรจะพูดมันดีหรือไม่…”

หรงซิวหรี่ตามองเขา

“เกี่ยวกับเรื่องที่ซีหลิงหรือ?”

เยี่ยนชิงพยักหน้า

“เช่นนั้นก็พูดมา” หรงซิวพูดขึ้นเสียงเรียบ

คำว่าซีหลิงนี้ ความจริงแล้วก็ชี้ไปทางฉู่หลิวเยว่ทั้งสิ้น

ในเมื่อเป็นข่าวคราวของนาง เช่นนั้นเขาก็จะฟัง

เยี่ยนชิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดขึ้นว่า

“ช่วงนี้…ข้างกายของคุณหนูฉู่มีเด็กชายท่าทางแปลกๆ ปรากฏขึ้น…”

หรงซิวชะงักไปทันที