บทที่ 603 ติดหนี้น้ำใจเจ้าหนึ่งครั้ง [รีไรท์]

เสียงลับคมกระบี่ดังครืดคราด เสียงนั้นดังขึ้นอย่างชัดเจนในคืนที่เงียบสงบ

เวลาค่อยๆ หมุนผ่าน ฉู่หลิวเยว่รักษาท่าทีเช่นเดิมไว้ตั้งแต่ต้น ราวกับว่าไม่เหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด

แต่ความจริงแล้ว นางรู้สึกปวดแขนอย่างมาก แทบจะรู้สึกว่าแขนนี้ไม่ใช่แขนของตัวเองแล้ว

ตอนนี้นางใช้เพียงแค่แรงใจที่จะทำให้นางยังคงขยับมือต่อไป

มีแค่ตอนที่นางทนไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงหยุดพักสักครู่

แต่นอกจากเวลาส่วนนั้น นางก็ยังใช้เพื่อลับคม กระบี่เทพเมฆาสำริดนั้นอยู่

เวลาของค่ำคืนหนึ่งค่อยๆ ผ่านไป

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น แสงแดดแห่งรุ่งอรุณสาดแสงส่องมาบนตัวของฉู่หลิวเยว่ ในที่สุดนางก็วางกระบี่ที่อยู่ในมือลง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอยู่บนศิลาดวงดาว ยืดเหยียดร่างกายอยู่ครู่หนึ่ง

เสียง “กร๊อบแกร๊บ” ดังขึ้น

ตอนนั้นฉู่หลิวเยว่ถึงได้รู้สึกว่าตัวเองยังไม่ตาย

หลังจากผ่านไปสักพัก นางก็หยิบกระบี่เทพเมฆาสำริดขึ้นมาอีกครั้ง เพราะอยากจะดูผลลัพธ์ของการลับกระบี่มาทั้งคืน

ในตอนนั้นใบหน้าแห่งการรอคอยของนางก็ชะงักค้างไปทันที

เพราะคาดไม่ถึงว่ากระบี่เทพเมฆาสำริดเล่มนี้ จะมีเพียงชั้นบางๆ เท่านั้นที่ถูกลับออกมา!

เมื่อเทียบกับตัวกระบี่ที่กว้างและหนาของมันแล้ว นี่ถือว่าเป็นส่วนเล็กน้อยอย่างมาก!

หากไม่ใช่เพราะด้านบนของกระบี่เล่มนี้มีรอยสึกอย่างมากมายและชัดเจน นางคงจะคิดว่ากระบี่เล่มนี้ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอันใดเลย!

นางมองไปอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา หลังจากที่ดูมันซ้ำไปซ้ำมาแล้ว ผ่านไปสักพัก นางถึงจะยอมรับความจริงนี้อย่างยากลำบาก

…เมื่อวานนางอดหลับอดนอนทั้งคืนเพื่อลับคมกระบี่เล่มนี้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีความคืบหน้าอันใดเลย!

“สาวน้อย เจ้าจะรีบร้อนไปด้วยเหตุใดเล่า เมื่อมันเป็นกระบี่ที่ดี มันจะสามารถหลอมออกมาได้ง่ายๆ งั้นหรือ?”

เหมือนว่าองค์ปฐมกษัตริย์จะสามารถสัมผัสได้ถึงความคาดหวังและการรอคอยของฉู่หลิวเยว่ได้ตั้งนานแล้ว

ฉู่หลิวเยว่จึงถอนหายใจออกมา

“ข้าคิดว่า…”

ตอนนี้ ในที่สุดนางเข้าใจสิ่งที่องค์ไท่จู่พูดเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว ว่าขั้นตอนนี้เป็นขั้นตอนที่ต้องใช้พลังและจิตวิญญาณอย่างมาก

นี่มันยากกว่าที่นางคิดเอาไว้เสียอีก

“วางใจเถอะ นี่เพิ่งวันแรกเท่านั้น เจ้ายังไม่ค่อยเชี่ยวชาญมากนัก หลังจากที่ทำไปหลายครั้งแล้ว เจ้าก็จะรู้ว่าควรจะออกแรงอย่างใด ดังนั้นมันจะเร็วขึ้นเองโดยธรรมชาติ”

องค์ปฐมกษัตริย์พูดอย่างปลอบใจ

“ขอบคุณองค์ไท่จู่ที่ชี้แนะเจ้าค่ะ”

ฉู่หลิวเยว่เก็บกระบี่เทพเมฆาสำริดและศิลาดวงดาวลง จากนั้นก็คิดว่าตอนกลางคืนค่อยมาใหม่อีกครั้ง ในใจก็คิดเอาไว้แล้วนางจะต้องต่อสู้อย่างยาวนานแน่นอน

ไม่ว่าอย่างใดก็ตาม นางจะต้องหลอมกระบี่เล่มนี้ออกมาให้ได้!

…

ฉู่หลิวเยว่กลับไปยังภูเขาชิงหยวน นางเก็บของอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ไปที่สวนสมุนไพร

เมื่อไม่มีทรายรวมศูนย์แล้ว สมุนไพรเหล่านี้ก็สามารถเติบโตได้อย่างราบรื่น

แต่ว่านางก็ค้นพบว่า เหมือนว่าศิษย์พี่ทั้งหลายจะดูยุ่งขึ้นไม่น้อย

ปกติแล้วนางจะเห็นว่าพวกเขาจะมาที่สวนสมุนไพร แต่วันนี้มีเพียงฉู่หลิวเยว่ผู้เดียวเท่านั้น ตอนที่นางกำลังเดินจากมา นางถึงเพิ่งเห็นศิษย์พี่หญิงคนหนึ่ง

นางคุยกับศิษย์พี่หญิงผู้นั้นสักประโยคสองประโยค ฉู่หลิวเยว่ถึงได้รู้ว่า ที่แท้พวกเขากำลังเตรียมตัวเข้าร่วมการแข่งขันใหญ่ที่จะเกิดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า

หลังจากข่าวนี้ประกาศออกไปแล้ว ศิษย์ของสำนักชงซูเก๋อก็เหมือนว่ากำลังรอคอยอยู่

พวกเขารู้ดีว่า ในงานแข่งขันครั้งนี้ ทุกสำนักต่างพุ่งเป้ามายังสำนักชงซูเก๋อ!

สำนักพันธมิตรเก้าดาราและสำนักอื่นๆ อยากได้ตำแหน่งหนึ่งในสี่สำนักที่ยอดเยี่ยมของพวกเรามาตั้งนานแล้ว ที่งานแข่งขันครั้งนี้จัดขึ้นก่อนขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของพวกเขาด้วย

ขอเพียงแค่พวกเราแข็งแกร่งมากพอ และสามารถแสดงฝีมือออกมาอย่างโดดเด่น ถึงจะสามารถรักษาตำแหน่งของสำนักชงซูเก๋อในตอนนี้ได้

ดังนั้นตอนนี้ทุกคนจึงต้องขยันขันแข็งอย่างมาก

จากนั้นฉู่หลิวเยว่ก็เดินมาที่เรือนของอวี้ฉือซง

ตอนที่นางเดินมาถึง ก็เห็นว่าเขานั่งอยู่บนม้าหินหน้าบ้านแล้ว ตรงหน้าเขามีกระดานหมากรุกตั้งเอาไว้อยู่ด้วย

กระดานหมากรุกแผ่นนั้นดูคุ้นตาอย่างมาก

ฉู่หลิวเยว่มองกระดานแผ่นนั้นอย่างละเอียด จากนั้นก็ค่อยนึกได้ว่านั่นเป็นกระดานที่นางมอบให้อวี้ฉือซง