บทที่ 646 เรื่องน่าตื่นเต้น

การเคลื่อนไหวนี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที

ผู้คนรอบข้างแทบทุกคนล้วนหันมามอง ผู้คนบางส่วนที่ยืนอยู่ไกล ถึงกับเขย่งเท้ายื่นหัวเข้ามาดูเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า

“อันใด? เกิดอันใดขึ้น? เสียงเมื่อครู่นี้มันอันใดกัน?”

“ดูเหมือนว่ายาอายุวัฒนะของหนิงจื้อชิงจะระเบิดซะแล้ว…”

“ระเบิด! หมายความว่าอย่างใด?”

“มันจะเป็นอันใดไปได้อีกเล่า? ก็เพราะมีบางอย่างผิดปกติกับยาเม็ดของเขาไง! มันต้องมีอันใดผิดพลาดระหว่างการกลั่นแน่ๆ ทำให้ฤทธิ์ของยาอายุวัฒนะนี้ด่างพร้อย มันถึงสามารถระเบิดตูมเช่นนั้น! เห็นนั่นหรือไม่? มีรอยแตกขนาดใหญ่บนยาเม็ดนั้นด้วย!”

“ฮะฮ่า! นึกไม่ถึงเลยว่าผู้ที่ประสบปัญหากลับไม่ใช่ฉู่หลิวเยว่ แต่กลายเป็นหนิงจื้อชิงเองหรือ!? คราวนี้พันธมิตรเก้าดาราทำตัวเองแท้ๆ! ที่จริงแล้วผลอาจเสมอกัน แต่เมื่อมันกลายเป็นเช่นนี้…แบบนี้ก็ถือว่าแพ้แล้วล่ะสิ!?”

คิดจะทำร้ายผู้อื่น แต่ผลร้ายนั้นกลับย้อนมาหาตัวเอง

เสียงถกเถียงกันดังมาจากทั่วทุกสารทิศ

สมาชิกของพันธมิตรเก้าดาราต่างก็สับสน

ท่านผู้นำจางหัวเองก็ตกตะลึงเช่นกัน

ใบหน้าของหนิงจื้อชิงซีดเผือด พลันหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง

นึกแล้วเชียว…แต่ก็ไม่มีทางซ่อนมันได้แล้วล่ะ…

“ยาเม็ดนี้ มีปัญหา”

ผู้ตัดสินกล่าวพลางนำเปลวไฟออก

เม็ดยาที่ถูกหลอมจนละลายนอนแน่นิ่งอยู่บนฝ่ามือของเขา

สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนคือรอยแตกร้าวบนลายเส้นเหล่านั้น อีกทั้งส่วนขอบดูเหมือนจะไหม้เล็กน้อย

ยาอายุวัฒนะนี้ช่างเปราะบางนัก เดิมทีเป็นเพราะเขาไม่ได้ใช้เวลาตรวจสอบมันนาน สุดท้ายมันเลยกลายเป็นเช่นนี้

“ยาของเจ้าน่าจะมีปัญหาตั้งแต่แรกแล้ว เป็นเจ้าที่บังคับใส่สมุนไพรสองสามชนิดสุดท้ายลงไป อีกทั้งยังพยายามจะปกปิดความผิดพลาด ใช่หรือไม่?”

ผู้ตัดสินมีท่าทีเคร่งขรึม และถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ริมฝีปากของหนิงจื้อชิงสั่นเครือ ไม่กล้าตอบว่าใช่ แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธว่าไม่ใช่

พอเห็นอย่างนี้แล้ว ผู้ชมทั้งหลายยังจะปิดหูปิดตาอยู่อีกหรือ?

เขาเล่นไม่ซื่อมาตั้งนานแล้ว!

ไม่แปลกใจเลยที่ตอนแรกเขาพยายามเตือนจางหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่แท้ก็เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองถูกเปิดเผย!

น่าเสียดายที่จางหัวตัดสินใจจะเหยียบย่ำชงซูเก๋อให้จมดินและดึงดันทำโดยพลการ และไม่แม้แต่จะฟังผู้อื่นเลยสักนิด

ท้ายที่สุด พวกเขากลับผลักตัวเองลงไปในน้ำ!

ผู้ตัดสินมองดูเม็ดยาแตกๆ ในมือ ภายในใจเขายังรู้สึกหวาดกลัวอยู่พักหนึ่ง

หากเป็นเพราะความผิดพลาดของเขา ซึ่งนำไปสู่บทสรุปที่กลับตาลปัตรของการแข่งขันครั้งนี้จริงๆ เช่นนั้นเขาคงรู้สึกอับอายขายหน้าเป็นอย่างมาก และไม่รู้จะเผชิญหน้ากับผู้คนอย่างใด

ครั้งแรกที่เขามองไม่ออก หนึ่งเป็นเพราะเขาระมัดระวังไม่พอ และสองคือหนิงจื้อชิงเสแสร้งได้อย่างแยบยล

ตอนนี้เมื่อคิดๆ ดูแล้ว ช่างน่าอับอายเสียจริง

และเมื่อคิดมาถึงจุดนี้ เขาก็มุ่งตรงเข้าไปกล่าวขอโทษแก่อวี้ฉือซงและฉู่หลิวเยว่

“ข้าขอโทษจริงๆ เพียงเสี้ยวเดียวทำให้ข้าเกือบตัดสินผิด และทำให้พวกเจ้าพลาดชัยชนะไป”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มบาง

“ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว หากไม่มีท่าน ข้าก็ไม่รู้ว่าผลมันจะเป็นเช่นนี้ อีกทั้งยังต้องขอบคุณท่านเสียยิ่งกว่า”

ผู้ตัดสินมองไปที่จางหัว และเอ่ยอย่างกำกวมว่า

“แล้วก็ ต้องขอบคุณผู้นำจางเป็นอย่างยิ่ง! หากไม่ใช่เขาที่ต้องการจะตรวจสอบใหม่ ข้าคงไม่อาจค้นพบปัญหาเหล่านี้เช่นกัน! อีกนิดข้าคงถูกใครบางคนตบตาเข้าเสียแล้ว!”

ราวกับโดนตอกกลับโดยไม่รู้ตัว เหมือนว่าคำพูดนั้นทุบศีรษะจางหัวเข้าอย่างจัง

เขามีอาการหน้ามืดดวงตาพร่ามัว ร่างกายกระสับกระส่าย และแทบจะล้มทั้งยืน

ภาพเมื่อครู่นี้ เขามองเห็นมันได้ชัดเจน และสิ่งที่อีกฝ่ายกล่าวนั้น เขายังได้ยินอย่างแจ่มแจ้ง

ขณะนี้ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว ที่ดังก้องด้วยความบ้าคลั่ง

…ยาอายุวัฒนะของหนิงจื้อชิงมีปัญหา! หนิงจื้อชิงแพ้แล้ว! พันธมิตรเก้าดาราแพ้แล้ว!

ตำแหน่งของสี่นิกายหลัก ยังคงเป็นของชงซูเก๋อ!

ความพยายามของพวกเขาที่ทำไปก่อนหน้านี้ ล้วนเปล่าประโยชน์!

เขาหันขวับในทันใด พร้อมพุ่งเข้าไปเตะหนิงจื้อชิงเต็มแรง!

“งามหน้าเหลือเกิน!”