บทที่ 717 คุณหนูฉู่มาทางนี้เถอะ

เมื่อมู่ชิงเห่อได้ยินเสียงร้องตะโกนของพี่เหลยสี่ เขาก็ถอยออกทันที ในขณะเดียวกันก็เรียกปีศาจแดงให้กลับมา

แต่ดูเหมือนมันจะขัดแย้งกับไก่ฟ้าเก้าสีจึงยังไม่กล้าเคลื่อนตำแหน่ง

มู่ชิงเห่อพลางกลบเกลื่อนความปั่นป่วนโดยรอบ แล้วขมวดคิ้วครุ่นคิด

ที่ปีศาจแดงเป็นเช่นนี้ แท้จริงแล้วเป็นเพราะมันห่วงมู่ชิงเห่อ หรือเป็นเพราะ…ไก่ฟ้าเก้าสีตัวนั้น?

นอกจากไก่ฟ้าตัวเดิมแล้ว ก็แทบไม่มีอันใดที่ทำให้ปีศาจแดงแสดงท่าทียืนหยัดดื้อรั้นเช่นนี้ออกมาได้

เป็นไปได้หรือไม่ว่ามันเป็นศัตรูกับไก่ฟ้าเก้าสี?

มู่ชิงเห่อลังเลในสิ่งที่เขาคาดเดาในใจ

จากตำแหน่งนี้ สามารถมองเห็นชายเสื้อของฉู่หลิวเยว่ได้เพียงรำไรเท่านั้น นอกจากนี้ก็ไม่สามารถมองเห็นอันใดได้อีก

แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบัน แม้ว่าฉู่หลิวเยว่จะถูกไก่ฟ้าเก้าสีกักขังไว้ กลับดูเหมือนว่านางไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายมากนัก…

ทั้งเจียงอวี่เฉิงและผู้อาวุโสชิวซีต่างถูกบังคับให้ถอยกลับ

ผู้อาวุโสชิวซีได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะเขายืนอยู่ข้างหน้า และทำหน้าที่ปกป้องเจียงอวี่เฉิง

แต่ความรู้สึกของเจียงอวี่เฉิงในเวลานี้กลับซับซ้อนมาก

ซั่งกวนหว่านลงไปใต้ดินอีกครั้ง

นางรู้ดีว่าด้านล่างคือหลุมดำที่น่ากลัว แล้วเหตุใดนางถึงยังกลับไปอีก?

ตามความเข้าใจของเจียงอวี่เฉิงเกี่ยวกับนิสัยของซั่งกวนหว่าน ที่นางทำเช่นนี้อาจเป็นเพราะต้องการบรรลุวัตถุประสงค์บางอย่างของนางเอง

แต่…แท้จริงแล้วจุดประสงค์นั้นคืออันใดกันแน่？

ทันใดนั้น!

เจียงอวี่เฉิงตกตะลึง!

หรือว่า…ซั่งกวนหว่านกำลังพุ่งเป้าไปยังคนเหล่านั้นที่ติดอยู่ใต้รากต้นสนฉัตร?

ทันทีที่ความคิดนั้นผุดขึ้นมา มันก็ยิ่งบีบรัดหัวใจเขา

เจียงอวี่เฉิงกำหมัดแน่นพลางขมวดคิ้ว

ซั่งกวนหว่านคิดจะทำเรื่องนี้อย่างแน่นอน!

แท้จริงแล้วครั้งนี้ที่นางมาที่นี่ ก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง!

แต่…นางยอมล้มเลิกแผนเดิมและเลือกวิธีนี้!

เมื่อนึกถึงรากไม้ที่อวบหนาเหมือนปลิงที่ดูดเลือดจนเต็มอิ่ม เจียงอวี่เฉิงก็ตัวชาไปทั่วทั้งร่าง

แต่มากกว่านั้นกลับเป็นความกังวลใจมากกว่า

เพราะนางกระโดดลงไปต่อหน้าผู้คนมากมาย นางไม่กลัวว่าเรื่องนี้จะถูกเปิดเผยเลยหรือ! ?

นางบ้าไปแล้วจริงๆ!

ถ้าซั่งกวนหว่านรู้ว่าเจียงอวี่เฉิงกำลังคิดอันใดอยู่ในเวลานี้ นางจะต้องดูถูกเย้ยหยันอย่างแน่นอน

ไม่ใช่เพราะเขาไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง แต่เพราะว่าเขาไม่เข้าใจว่านางคิดอันใดต่างหาก!

ยิ่งไปกว่านั้นคือ ตอนนั้นนางถูกบีบบังคับให้ไม่มีทางออก และเหลือเพียงทางเดียวเท่านั้น!

แม้ว่าจะให้โอกาสซั่งกวนหว่านอีกกี่ร้อยครั้ง แต่นางก็ยังเป็นเหมือนเดิม

อยู่ที่จะถูกใครมาเจอหรือไม่…

นางเคยทำสิ่งที่บ้าบิ่นมากกว่านี้ แล้วนับประสาอันใดกับเรื่องพวกนี้?

ตราบใดที่มีวิธีการตรงจุด ทุกอย่างก็จะไม่มีปัญหา!

“ไม่รู้ว่าตอนนี้องค์หญิงสามเป็นอย่างใดบ้าง…”

ผู้อาวุโสชิวซีกล่าวด้วยความเป็นห่วง

เจียงอวี่เฉิงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

ดูเหมือนว่าฉู่หลิวเยว่จะติดกับดักของไก่ฟ้าเก้าสี

แต่สิ่งที่น่าแปลกคือ ไก่ฟ้าเก้าสีเกือบจะพ่ายแพ้ ลมปราณทั้งร่างกายบ้าคลั่งและเกือบจะหมดสติ

ในยามนั้นมันกลับไม่ได้ฆ่าฉู่หลิวเยว่หรอกหรือ! ?

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่ฉู่หลิวเยว่พุ่งเข้าไป ด้วยเหตุผลบางอย่าง ไก่ฟ้าเก้าสีก็ฟื้นคืนความแข็งแกร่ง และตอนนี้มันอยู่ใกล้ความสำเร็จเพียงก้าวเดียวเท่านั้น!

เมื่อครู่…เกิดอันใดขึ้นกันแน่! ?

“บูม บูม บูม”!

ความผันผวนรุนแรงขึ้น!

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน

ทันใดนั้นหางของไก่ฟ้าเก้าสีก็ปรากฏเปลวไฟสีแดงสดขึ้น!

แสงนี้เหมือนคมมีดฉีกท้องฟ้าอันมืดมิดออกจากกัน! มันสว่างจ้าจนตาพร่า!

ความกดดันที่น่ากลัวและน่าตกใจแผ่ออกมาจากตัวมัน!

ทุกคนจ้องไปที่คำอธิบายและยืนตกตะลึง

นั่นมัน…หางวายุ!

หางวายุ

ไก่ฟ้าเก้าสีได้ทะลวงขั้นพลังปราณและกลายเป็นกษายะหางวายุ!

“กษายะหางวายุ! นี่มันคือพลังสายเลือดที่ใกล้เคียงกับหงส์ทองคำมากที่สุด ที่เขาลือกันไม่ใช่หรือ?”

หงษ์ทองคำและไท่ซวีเฟิ่งหลงเป็นสัตว์สองตัวในตำนานโบราณที่ยิ่งใหญ่