บทที่ 718 ผนึก

ใบหน้าของเขาเหมือนซ่อนกลืนไปกับสายหมอก ไม่อาจมองเห็นได้อย่างชัดเจน แต่น้ำเสียงนั้นกลับรู้สึกคุ้นเสียเหลือเกิน ราวกับเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่ง

ทันใดนั้นฉู่หลิวเยว่ก็สัมผัสได้ว่า เสียง “เยว่เอ๋อ” นั้นกำลังเรียกนางอยู่!

ชายผู้นี้เป็นใครกัน?

เหตุใดเขาถึงเรียกชื่อของข้าล่ะ?

อีกทั้งมันยังเป็นน้ำเสียงที่คุ้นหูยิ่งนัก . .

ฉู่หลิวเยว่อยากก้าวไปข้างหน้าจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ร่างกายดูเหมือนย่ำเท้าอยู่ตรงที่เดิม ไม่อาจเคลื่อนที่ได้เลยแม้แต่น้อย

ระยะห่างระหว่างเราสองต่างห่างกันเพียงเท่านี้ แต่ไม่ว่าอย่างใดก็มิอาจเข้าใกล้ได้เลย

และดูเหมือนว่าชายผู้นั้นจะไม่ได้รีบร้อนอันใด เขายื่นมือออกมา ประหนึ่งว่ากำลังรอให้นางไปหา

ร่างของเขาสูงโปร่งระหงงดงามราวกับหยก สายลมแห่งภูเขาโชยผ่านมา พัดชายเสื้อสีดำของเขาปลิวไหวไปตามสายลม

ดุจดั่งดอกม่านถัวหลัวที่เบ่งบานในคืนเดือนมืด แต่พริ้วไหวล่องลอยดั่งเทพเทวา

ฉู่หลิวเยว่เผยปากของนาง อยากจะพูดอันใดบางอย่าง แต่กลับไม่สามารถพูดอันใดออกมาได้เลยสักคำ

ระหว่างเราสองดูเหมือนมีสิ่งกีดขวางโปร่งใสกั้นค่ายกลนี้อยู่ ทำให้ต่างฝ่ายต่างไม่อาจขยับเข้าหากันได้เลย

เจ้าคือ…

เจ้าคือ…

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกตนเหมือนจะรู้จักชายผู้นี้ ระหว่างทรวงอกและมวลท้องเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่จะตะโกนเรียกชื่อของเขาออกมา

ราวกับขอเพียงแค่เรียกชื่อเขาออกมา ก็จะจำได้ว่าเขาเป็นใคร

หากแต่ฉู่หลิวเยว่ทำอย่างใดก็ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้เลย

นางค่อยๆ เริ่มรู้สึกกระวนกระวายภายในใจลึกๆ

ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างปรากฏขึ้นลอยผ่านสายตาไป!

ดวงตาของฉู่หลิวเยว่ติดอยู่กับภาพแสงสีทองที่ส่องแสงเรืองรองไปชั่วขณะ! มองไม่เห็นอันใดเลย!

วินาทีต่อมา ดูเหมือนว่ามีบางอย่างดึงนางอย่างแรง!

ร่างของนางร่วงหล่นลงไปด้านล่าง!

ตุ้บ!

ทุกสิ่งที่อยู่ข้างหน้าพลันลับหายไป!

…

ห่างออกไปหมื่นลี้

ภายในห้องใต้หลังคาที่หรูหรางดงาม ร่างหนึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่าง

วันนี้เขาเปลี่ยนเป็นชุดสีดำ ดูแล้วยิ่งเพิ่มความเยือกเย็นยิ่งขึ้นไม่น้อยเลย

ขณะนี้ เบื้องหน้าของเขา มีกระดานหมากรุกที่วางเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ

ฝั่งตรงข้ามคือผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหก

นิ้วเรียวยาวขาวซีดของเขา หยิบหมากสีขาวขึ้นมา เมื่อมันร่วงหล่นลงกลางอากาศ การเคลื่อนไหวนั้นดูราวหยุดชะงักไปชั่วขณะ

ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกเงยหน้าขึ้นมองชายที่อยู่ตรงข้ามเขาอย่างประหลาดใจ

“องค์ชาย?”

เขาเล่นหมากรุกอย่างเด็ดขาดมาโดยตลอด ไม่เคยหยุดกลางคันเช่นนี้

ดูท่าทีแล้ว เหมือนเขากำลังครุ่นคิดอันใดบางอย่างอยู่

ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกกำลังจะถามอีกครั้ง ทันใดนั้น เขาเห็นเปลวไฟสีทองลุกโชนที่ปลายนิ้วของอีกฝ่าย!

เปลวไฟนั้นควบแน่นอย่างรวดเร็วรวมตัวกันเป็นตราสัญลักษณ์ครึ่งหนึ่งกลางอากาศ และอันตรธานหายไปอย่างรวดเร็ว

หึ

ตัวเบี้ยระหว่างนิ้วของเขากลายเป็นควันสีขาวพวยพุ่งทันที! ลอยหมุนวนเป็นเกลียวลับหายไป!

ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกหรี่ตามอง

พระองค์ทรงใช้ตราสัญลักษณ์เหล่านี้ในเวลานี้เช่นนั้นหรือ . .

“องค์ชาย เกิดอันใดขึ้นหรือท่าน?”

หรงซิวส่ายหัว รอยยิ้มน้อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอันบางเฉียบของเขา

“ไม่มีอันใด”

แต่ความจริงคือ…นางเปิดผนึกบนเจดีย์ฐานสี่เหลี่ยมสีดำนั้นได้เร็วกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกดูท่าทางอันเกียจคร้านของอีกคน รอยยิ้มบนริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าบางส่วนของเขาเปี่ยมไปความทะนงตนและหลงใหลในความมั่นใจของตน ทว่าเรื่องภายในใจขององค์ชายนั้น เขาจะทายถูกสักเท่าไหร่กันเชียว

“เกี่ยวข้องกับพระชายาหรือไม่”

หรงซิวได้แต่ยิ้ม แล้วหนีบหมากรุกขึ้นมา ก่อนที่มันจะร่วงหล่นลงอีกครั้ง

ตุบ

“อืม”

“นางน่าจะคิดถึงข้าอยู่”