บทที่ 720 ปราบปราม

แต่ว่า…นี่ แค่เรื่องโชคดีเท่านั้นไม่ใช่หรือ?

เหตุใดนางถึงกล้าพูดแบบนี้ออกมาได้

นี่เป็น ‘จุด’ เด่นหรือ?

นี่มันโชคเข้าข้างสุดๆ เลยไม่ใช่หรือ

นี่จะก็ไม่ใช่คนอื่นมีทางรอดเลยหรือ

ผู้อาวุโสชิวซีเกือบจะหมดลมหายใจ ใบหน้าของเขาขึ้นสีแดงก่ำ

เขาชี้ไปที่ฉู่หลิวเยว่ มือและริมฝีปากสั่นระริก หลังจากเวลาผ่านไปนานเขาก็ยังพูดอันใดไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว

เขายังจะพูดอันใดได้อยู่ล่ะ

เขายังจะสามารถพูดอันใดได้อีกหรือ

เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นต่อหน้าธารกำนัล ถึงอยากจะใส่ร้ายนินทาแต่ก็ทำไม่ได้!

กษายะหางวายุตัวนั้นได้ทำพันธสัญญากับนางแล้ว แล้วเขาจะทำสิ่งใดอีก

ฉู่หลิวเยว่เหลือบสายตามองเขาแล้วถามขึ้นว่า

“ผู้อาวุโสชิวซีเป็นอันใดไปหรือ? ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ผู้อาวุโสชิวซีรีบดึงมือของตัวเองออกทันที แล้วสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง พร้อมหมุนตัวเดินออกไป

ตาไม่เห็นนับว่าสะอาด[1]

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะเสียงเย็นในใจ

แน่นอนว่านางสามารถอ่านความคิดของผู้อาวุโสชิวซีออกอยู่แล้ว

นี่ก็เป็นเพียงแค่ความพยายามของถวนจื่อเท่านั้น

แม้กระทั่งซั่งกวนหว่านยังทำให้มันสนใจไม่ได้

นับประสาอะไรกับเขาล่ะ เขามีคุณสมบัติจากที่ใดกัน?

ผ่านมาตั้งหลายปี นิสัยโลภมากยังไม่เปลี่ยนแปลงเลยนะ!

ทันใดนั้นเงาสีเขียวกลุ่มหนึ่งก็บินผ่านไป

ฉู่หลิวเยว่เหลือบสายตามองครู่หนึ่ง

“ปีศาจแดง?”

เมื่อครู่นางยังกังวลอยู่เล็กน้อยที่ปีศาจแดงชนเข้ากับม่านพลัง

แต่เมื่อเห็นท่าทางของมันในตอนนี้…อื้ม เหมือนว่ามันจะไม่ได้เป็นอันใดนะ

ปีศาจแดงจ้องมองถวนจื่อด้วยความโมโห

ถวนจื่อหมุนตัวกลับ ไม่หันหน้าไปมองมัน

มองมาตั้งหลายปีแล้ว มีสิ่งใดให้น่ามองกัน

ร่างเล็กๆ ของปีศาจแดงขดตัวเป็นลูกบอลก้อนกลมๆ พร้อมส่งเสียงดัง ‘พรึ่บ’ เปลวเพลิงสีเขียวบนร่างกายก็ท่วมขึ้นมา!

ก่อนหน้านี้มันแค่รู้สึกว่ามีอันใดบางอย่างผิดปกติไป แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เหมือนว่ามันจะคาดเดาได้ถูกต้องแล้วจริงๆ ด้วย

เป็นมันจริงๆ ด้วย!

โชคดีที่ตอนแรกมันไม่ได้เศร้าเสียใจนาน

หลังจากเวลาผ่านไปนาน มันยังคงสบายดี กลายเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย

ปีศาจแดงคิดว่าตอนนี้ตนเองไม่ใช่แม้กระทั่งสัตว์อสูรระดับเก้า เมื่อมันอยู่ระดับต่ำกว่าอีกฝ่ายหนึ่งระดับ มันก็รู้สึกโมโหอย่างมาก

โมโหไปโมโหมาก็เริ่มร้องไห้

ต่อไปนี้มันจะไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้แล้ว!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ปีศาจแดงก็รู้สึกเสียใจอย่างมาก น้ำตาขนาดเท่าเมล็ดถั่วก็ไหลลงมา

แต่มันก็รีบหันหน้าแล้วเช็ดน้ำตาด้วยปีกของตัวเองอย่างรวดเร็ว

แต่เหมือนว่าน้ำตาจะไหลออกมาเป็นสายและไหลอย่างต่อเนื่อง ทำให้ปีกของมันเปียกไปครึ่งหนึ่ง

ก่อนหน้านี้มันเคยแกล้งอีกฝ่ายไว้เยอะมาก หลังจากนี้มันจะต้องโดนเอาคืนอย่างแน่นอน ฮือ…

ฉู่หลิวเยว่ทั้งขันทั้งเสียใจไปพร้อมกัน ตอนที่กำลังคิดว่าจะสาวเท้าเดินไปด้านหน้า แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าทันที จากนั้นก็มองไปทางมู่ชิงเห่อด้วยความจนใจเล็กน้อย

“รองแม่ทัพมู่คือว่า…”

มู่ชิงเห่อก็รู้สึกปวดหัวด้วยเล็กน้อยเช่นกัน

ปีศาจแดงเอาแต่ใจขนาดไหน เขาก็สามารถควบคุมได้ แต่ในเวลาแบบนี้ แม้กระทั่งเขาก็ยังหมดปัญญาเลยจริงๆ

“ปีศาจแดง ปีศาจแดง…เจ้ากลับมา”

มู่ชิงเห่อตะโกนเรียก

ตอนแรกปีศาจแดงไม่อยากจะขยับตัวเลยแม้แต่น้อย แต่มันก็นึกได้ว่ารอบข้างยังมีคนอยู่มากมาย มันจึงต้องบินกลับไปพร้อมเสียงสะอึกสะอื้น

มู่ชิงเห่อขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วมองมัน

“เมื่อครู่เจ้าก็ไม่ได้รับบาดเจ็บแล้วเจ้าจะร้องไห้ด้วยเหตุใดหรือ?”

ปีศาจแดงจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วเบนศีรษะออกไป

เจ้าจะไปรู้อันใด!

มู่ชิงเห่อที่โดนสายตาดูหมิ่น “…”

“ท่านคือ…คุณหนูฉู่หลิวเยว่ใช่หรือไม่?”