บทที่ 721 ปกป้องตัวเอง

ลมพัดแรง เสียงครวญครางดังลั่น ราวกับว่าอยู่ในนรก!

เสียงเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูก ทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกขนลุก และหนาวไปถึงกระดูกดำ!

ทุกคนก้าวถอยหลังพร้อมกัน

อายพิศม์สีแดงมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นมันก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวมาทางนี้!

ต้นไม้ที่อยู่รอบๆ เหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว มีเพียงต้นสนฉัตรแม่พันธุ์เท่านั้นที่ยืนอยู่ตรงกลางตระหง่าน มันไม่เพียงไม่มีร่องรอยขีดข่วนเท่านั้น แต่กลับเหมือนได้รับอันใดบางอย่างหล่อเลี้ยงอยู่ ใบไม้ทุกใบของต้นนั้นกลับเขียวชอุ่มมากยิ่งขึ้น! กิ่งก้านทุกก้านก็ดูแข็งแรงมากยิ่งขึ้น

แต่ที่น่าตกใจก็คืออายพิศม์สีแดงที่ครอบคลุมอยู่นั้น มันดูเหมือนจะแพร่กระจายอย่างช้าๆ แต่ว่าแพร่กระจายอย่างต่อเนื่องและมั่นคง!

“นี่…นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่!”

มู่หงอวี่กอดหมีแผงคอทองคำในอ้อมแขนแน่นด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะมองไปทางฉู่หลิวเยว่

“หลิวเยว่ อายพิศม์มาจะมาแล้ว!”

สถานการณ์แบบนี้เหมือนกับที่เขาเห็นมาเมื่อก่อนหน้านี้ไม่มีผิด!

หรือว่าต่อไปพวกเขาก็จะ…

ตู้ม!

ทันใดนั้นฉินอีก็สะบัดแขนเสื้อออกมา ม่านพลังแสงสีเขียวอ่อนก็ปรากฏขึ้น พร้อมครอบคลุมตัวของพวกเขาทันที!

เมื่ออายพิศม์สีแดงเหล่านั้นกระทบกับม่านพลังสีเขียวเหล่านั้น มันก็ถอยออกไปอย่างรวดเร็ว เหมือนกับได้เจอกับอะไรบางอย่างที่น่ากลัว

อย่างใดก็ตามม่านพลังของฉินอีนั้นกลับสามารถปกคลุมได้แค่คนที่อยู่ใกล้ชิดเขาแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

ผู้อาวุโสชิวซี เจียงอวี่เฉิง และมู่ชิงเห่อไม่ได้รับการปกป้องจากม่านพลังนี้ อาจเป็นเพราะเขายืนอยู่ห่างออกไป

เมื่อเห็นว่าม่านพลังของฉินอีนั้นสามารถปกป้องอายพิศม์สีแดงได้อย่างง่ายดาย ผู้อาวุโสชิวซีจึงรีบพูดขึ้นมาว่า

“คือว่า…คุณชายฉิน ยังมีพวกเราอยู่ด้วยนะ!”

แค่ดูก็รู้ว่าอายพิศม์สีแดงเหล่านั้นยากจะต่อกรด้วย หากฉินอีสามารถมาปกป้องเขาได้ พวกเขาก็จะประหยัดแรงไปได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

ฉินอีเหลือบสายตามองเขาด้วยความราบเรียบ พร้อมพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า

“ขอโทษด้วยนะขอรับ พลังของข้ามีจำกัด การช่วยคนเหล่านี้ก็ถือว่าเป็นขีดจำกัดของข้าแล้ว”

ผู้อาวุโสชิวซีชะงักไปเล็กน้อย

“เจ้านี่มัน…”

“ผู้อาวุโสชิวซี เดิมทีพวกเรากับพี่ใหญ่ฉินก็ล้วนพบกันด้วยความบังเอิญ เขาลงมือช่วยพวกเราเช่นนี้ พวกเราก็รู้สึกซาบซึ้งมากแล้ว เหตุใดถึงยังจะไปสั่งให้เขาทำนั่นทำนี่ล่ะ?”

ฉู่หลิวเยว่พูดขัดจังหวะผู้อาวุโสชิวซี พร้อมยิ้มให้ด้วยความจริงใจ

“อีกอย่าง ดูสิไม่ใช่ท่านคนเดียวเสียเมื่อใดที่อยู่ด้านนอก?”

ความจริงแล้วม่านพลังของฉินอี ครอบคลุมเพียงแค่มู่หงอวี่ และอีกสามคน พี่เหล่ยสี่และนางไม่ได้อยู่ในม่านพลังนั้นเลย

ฉู่หลิวเยว่เองก็สร้างม่านพลังรอบตัวขึ้นมา เมื่อเห็นอายพิศม์เหล่านั้นลอยออกไปไกล

ฉู่หลิวเยว่ถึงได้รู้สึกเบาใจขึ้นมา

ถวนจื่อถูแก้มของนาง แววตาเปล่งประกายราวกับอัญมณีต้องแสง

ฉู่หลิวเยว่กะพริบตาปริบๆ จากนั้นถึงได้เข้าใจว่าถวนจื่อต้องการจะสื่ออันใด

มันหมายความว่า…ตราบใดที่มีมันอยู่ อายพิศม์เหล่านั้นจะมิสามารถทำร้ายนางได้?

พี่เหลยสี่ยกค้อนขึ้น จากนั้นก็ทุบพื้นอย่างรุนแรง!

ทันใดนั้นม่านพลังโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้น พร้อมครอบตัวของเขาไว้!

น้ำแข็งสายฟ้าสีน้ำเงินจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนลอยอยู่ด้านบนแล้วมีเสียงแตกออกดังเปรี๊ยะๆ

พี่เหลยสี่มองไปยังผู้อาวุโสชิวซีด้วยสายตาดูถูก

“ในป่าหมอกมายาแห่งนี้ หากตนเองไม่มีความสามารถเพียงพอก็ไม่สามารถพึ่งพาใครได้! สุดท้ายก็ต้องตายเท่านั้น”

ใบหน้าของผู้อาวุโสชิวซีดูย่ำแย่อย่างมาก

นี่เป็นการชี้หน้าด่าเขาว่าไร้ความสามารถเลยไม่ใช่หรือ

เขากำลังจะพูดขึ้น แต่เจียงอวี่เฉิงกลับห้ามปรามเขาด้วยสายตาที่เข้มงวด

เมื่อครู่ก็น่าขายหน้ามากพออยู่แล้ว ยังจะมีเรื่องน่าขายหน้าเพิ่มขึ้นอีกหรือ?

ผู้อาวุโสชิวซีได้แต่ปิดปากลงด้วยความคับข้องใจ

มู่ชิงเห่อกลับหยิบขวดหยกออกมาหนึ่งขวด

“คุณชายใหญ่ นี่เป็นโอสถถอนอายพิศม์ หากท่านมิระวังอาจจะได้รับพิษมาโดยไม่ทันตั้งตัว ดังนั้นหากดื่มโอสถนี้ลงไปก่อนก็จะมิเป็นอันใดแล้วขอรับ”

เมื่อพูดจบเขาก็ยื่นขวดนั้นให้เจียงอวี่เฉิงและผู้อาวุโสชิวซี

ผู้อาวุโสชิวซีรีบหยิบโอสถไปทันทีหนึ่งเม็ด