บทที่ 748 เจ้ามาเพราะใคร

แสงดาบสว่างวาบ!

หัวใจของซั่งกวนหว่านเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ!

เมื่อเห็นว่ากระบี่เทพเมฆาสำริดกำลังจะตัดที่รากไม้นั้นโดยตรง!

แต่ในขณะที่กำลังจะสัมผัสกับรากไม้นั้น ทันใดนั้นฉินอีก็คว้ามือของเชียงหว่านโจวเอาไว้

การเคลื่อนไหวของเขาแผ่วเบาอย่างมาก เหมือนกับว่าเป็นการแตะแค่เล็กน้อยเท่านั้น

แต่เชียงหว่านโจวกลับหยุดการกระทำทันที!

ใบหน้าที่งดงามของเชียงหว่านโจวเต็มไปด้วยความโกรธ สองมือจับด้ามกระบี่เอาไว้แน่น เขาพยายามออกแรงขัดขืนอีกครั้ง!

แต่ว่าฝีมือของฉินอีนั้นแข็งแกร่งเกินไป การกระทำของเชียงหว่านโจวถูกเขาหยุดยั้งอย่างสมบูรณ์แล้ว!

แค่เขาจับมือ เชียงหว่านโจวก็เดินไปไหนมาไหนไม่ได้แล้ว!

ตอนนั้นเขาก็พบว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉินอีจริงๆ นั่นแหละ เชียงหว่านโจวจึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างโมโห

เขาไม่เชื่อว่าฉินอีจะดูไม่ออกว่าที่นี่เกิดอันใดขึ้น!

แล้วเหตุใดยังขวางเขาอยู่ล่ะ?

เขาอยากจะฆ่าซั่งกวนหว่านให้ตายเป็นหมื่นครั้ง!

สีหน้าของฉินอีสงบราบเรียบดังเดิม แต่แววตาของเขากลับมองลงไปยังเหวลึก

“เรื่องยังไม่ตรวจสอบให้ชัดเจน ดังนั้นอย่าเพิ่งด่วนสรุป!”

ขณะที่เขาพูดเขาก็มองไปที่ซั่งกวนหว่านด้วยสีหน้าอ่อนโยน

“พวกเราจะไปช่วยเจ้าลงมาก่อน”

ซั่งกวนหว่านพยักหน้ารัวๆ อย่างดีใจ

เมื่อฉินอีพูดจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้อหนึ่งครั้ง จากนั้นก็มีเชือกเส้นหนึ่งพันรอบตัวซั่งกวนหว่าน

เมื่อเขาสะบัดข้อมืออีกเล็กน้อย ซั่งกวนหว่านก็ถูกดึงลงมาแล้ว!

เมื่อออกจากพื้นที่ที่ถูกปกคลุมด้วยสีเขียว ซั่งกวนหว่านก็รู้สึกเหมือนเพิ่งได้ปีนออกมาจากนรก

เมื่อนางกลับไปนางก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่ ทั่วทั้งตัวของนางเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ

ถ้าตอนนั้นนางไม่สามารถคว้ารากไม้เอาไว้ได้ และประมาทไปอีกนิดเดียว…คนที่ตกลงไปจะต้องเป็นนางอย่างแน่นอน!

และในตอนนั้นเองที่กลางอากาศก็มีระลอกคลื่นปรากฏขึ้น!

เงาของคนคนหนึ่งกำลังเดินออกมา!

ซั่งกวนหว่านหันกลับไปมองและรู้สึกตกใจอย่างมาก

เพราะคนที่มาคือเจียงอวี่เฉิงนั่นเอง

“อวี่เฉิง!?”

ซั่งกวนหว่านอุทานออกมาอย่างตกใจ แล้วรีบวิ่งเข้าไปกอดเขา

“อวี่เฉิง! ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว!”

ตอนแรกเจียงอวี่เฉิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อนางพุ่งตัวเข้ามาในอ้อมกอด เขาจึงโอบเอวของซั่งกวนหว่านอย่างไม่รู้ตัว

“…เมื่อครู่นี้ข้ากลัวมากเลย! ข้าเกือบจะตายอยู่แล้ว! อวี่เฉิง เจ้ามาที่นี่เพื่อมาหาข้าใช่หรือไม่?”

เจียงอวี่เฉิงรู้ตำแหน่งของนางอยู่ก่อนแล้ว

เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นตอนนี้ แสดงว่าเขาจะต้องมาตามหานางอย่างแน่นอน

เรื่องที่ซั่งกวนหว่านประสบเมื่อก่อนหน้านี้ ทำให้นางยังมีอารมณ์ตกใจค้างอยู่ เมื่อเห็นเจียงอวี่เฉิงปรากฏตัวขึ้น นางก็แทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ สมองของนางแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

ทั้งตกใจ หวาดกลัว และวิตกกังวล…

ภายในชั่วเวลาสั้นๆ ชีวิตของนางต้องแขวนอยู่บนความเป็นความตายตั้งหลายครั้ง และจิตวิญญาณของนางก็ตึงเครียดอย่างมาก

ในที่สุดตอนนี้นางก็สามารถผ่อนคลายลงได้แล้ว

เสื้อตรงหน้าของเจียงอวี่เฉิงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของซั่งกวนหว่าน

สองมือของนางกอดร่างกายของเขาจนแน่น ร่างกายของนางยังสั่นสะท้านอยู่เล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านางกำลังหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

แม้แต่เจียงอวี่เฉิงเอง ยังไม่ค่อยเห็นนางต้องอยู่ในสภาพแบบนี้เลย

เขาพูดปลอบใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมตบไหล่ของนางเบาๆ

“ไม่เป็นไร ข้าก็มาแล้วนี่ไง? ไม่ต้องเป็นห่วงนะ…”

เมื่อเชียงหว่านโจวเห็นเจียงอวี่เฉิงปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาก็เม้มริมฝีปากแน่น แล้วหันไปสบสายตากับฉินอี

ที่แท้เพราะเขาสัมผัสได้ว่ามีคนกำลังจะมานั่นเอง…

อีกทั้งคนผู้นั้นคือเจียงอวี่เฉิง!

ไม่อยากจะคิดเลยถ้าตอนที่เจียงอวี่เฉิงมาถึง แล้วเห็นว่าเขากำลังจะฆ่าซั่งกวนหว่านพอดีผลจะเป็นอย่างใด!

แต่ถึงอย่างนั้น…แล้วฉู่หลิวเยว่ล่ะ?

เชียงหว่านโจวมองไปที่เหวลึก จากนั้นก็กำกระบี่เมฆาสำริดที่อยู่ในมือจนแน่น

เจียงอวี่เฉิงกอดปลอบใจซั่งกวนหว่านอยู่ แต่สายตาก็สอดส่องไปรอบๆ ราวกับว่ากำลังหาคนอยู่

ระหว่างคิ้วมีร่องรอยของความกังวลปรากฏขึ้น

ฉินอีมองเห็นได้อย่างชัดเจน จึงอดที่จะลอบถอนหายใจไม่ได้ รอยยิ้มสะท้อนออกทางดวงตา

เขาพูดเสียงเบาว่า

“คุณชายเจียงมาที่นี่เร็วมาก พวกเราเพิ่งมาถึงที่นี่ ท่านก็ตามมาทันเสียแล้ว”

เจียงอวี่เฉิงชะงักไป