บทที่ 760 ความลับของเจดีย์ฐานสี่เหลี่ยมสีดำ

เมื่อก่อนครั้นกล่าวถึงเรื่องราวเก่าๆ อารมณ์ของฉู่หลิวเยว่จะสงบนิ่งมาโดยตลอด

ถึงแม้ผู้คนเหล่านั้นหรือเรื่องราวเหล่านั้น จะทิ้งรอยแผลเป็นที่ลึกและเจ็บปวดที่สุดไว้ให้นางเหมือนดั่งใบมีดอันแหลมคมที่สุด

แต่มาถึงตอนนี้พอมาคิดดูแล้ว นางสามารถเผชิญกับมันได้อย่างไม่สะทกสะท้าน

น้ำเสียงนิ่งเรียบ สีหน้าเฉยเมยราวกับกำลังพูดถึงเรื่องของคนอื่น

แต่ครั้นองค์ไท่จู่เอ่ยประโยคนั้นออกมา ปลายจมูกของฉู่หลิวเยว่กลับเปลี่ยนเป็นฉุนเฉียวทันที กระบอกตากลมแดงก่ำ

ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดเหล่านั้นของฉู่หลิวเยว่ ไม่สามารถทำให้นางหวั่นไหวได้เลยแม้แต่น้อย

นางคิดว่าหัวใจของตนนั้นแข็งแกร่งราวกับหินผาแล้วเสียอีก

แต่กลับไม่คิดว่าจะพ่ายแพ้ให้กับคำพูดขององค์ไท่จู่อย่างง่ายดาย

แม้ว่าองค์ไท่จู่จะไม่มีเลือดเนื้อ และฉู่หลิวเยว่ก็แทบไม่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวอันเบาหวิวของเขาเลย

แต่เพียงชั่วอึดใจนางก็ดูราวกับถูกปลอบประโลมด้วยบางสิ่ง เขื่อนสูงใหญ่ที่ก่อร่างในหัวใจของนางเปิดออก ปลดปล่อยอารมณ์ที่เก็บกดนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาราวกับน้ำหลาก

ฉู่หลิวเยว่หลับตาลง ปล่อยให้หยดน้ำตาร้อนระอุร่วงไหลลงมาเงียบๆ

เพียงชั่วครู่เดียว นางก็เงยหน้าขึ้นและยิ้มให้กับองค์ไท่จู่

“เพียงคำพูดขององค์ไท่จู่ก็เพียงพอแล้วสำหรับฉู่หลิวเยว่”

องค์ไท่จู่มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรักใคร่เอ็นดู

เมื่อครั้นเห็นฉู่หลิวเยว่ใช้หมัดหลิงเซียวขั้นที่สาม การคาดเดาที่นับไม่ถ้วนก็แวบเข้ามาในหัวของเขา

แต่ก็ไม่คิดว่าประสบการณ์ของนางจะหยาบและแปลกประหลาดเพียงนี้

เขาถอนหายใจยาวๆ พลันส่ายหัว ร่องรอยของความโกรธฉายชัดบนใบหน้าของเขา

“ไม่คิดว่าคนน่ารังเกียจเช่นนี้จะมาปรากฏตัวในตระกูลซั่งกวนของข้า…ซั่งกวนหว่าน ช่างไม่เหมาะกับชื่อนี้เสียจริง!”

ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ใส่ใจซั่งกวนหว่านนัก เขาแค่รู้สึกว่าลูกหลานคนนี้ไม่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กับผู้คนรอบข้าง และดูเหมือนจะเห็นแก่ตัวอีกต่างหาก ดังนั้นจึงไม่ได้รู้สึกชอบนางมากเท่าใด

แต่ก็ไม่คิดว่านางจะทำเรื่องร้ายกาจ อย่างการฆ่าครอบครัวตนเองอย่างเลือดเย็นและหลอกลวงเบื้องบนเช่นนี้!

เพื่อให้ได้ทุกอย่างที่ต้องการ นางเสียสติไปแล้วจริงๆ!

“หากราชวงศ์เทียนลิ่งตกอยู่ในมือนางจริงๆ …เกรงว่าผลที่ตามมาจะเป็นอันใดที่คิดไม่ถึงน่ะสิ!”

บางทีรากฐานนับพันปีของราชวงศ์เทียนลิ่ง อาจถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของซั่งกวนหว่านก็เป็นได้!

ฉู่หลิวเยว่เอ่ยทีละคำ

“องค์ไท่จู่อย่ากังวลไปเลยเพคะ มีหลิวเยว่อยู่ทั้งคน นางจะไม่มีวันได้สมดั่งใจหวัง นางจะต้องชดใช้สำหรับทุกสิ่งที่นางทำลงไปในที่สุด!”

องค์ไท่จู่มองมายังฉู่หลิวเยว่ด้วยท่าทางโล่งใจ

“ยังดีที่ราชวงศ์ซั่งกวนของข้า นอกจากนางแล้ว ก็ยังมีลูกหลานที่ดีอย่างเจ้าอยู่ หลิวเยว่…”

ทันใดนั้นองค์ไท่จู่ก็คิดอันใดขึ้นมาได้ พลันหัวเราะก่อนจะเอ่ยว่า

“มิน่าเล่า ครั้งเมื่อข้าได้พบกับเจ้าคราแรก ก็รู้สึกสนิทสนมกับเจ้ามาก ที่แท้เราก็เป็นครอบครัวเดียวกันนี่เอง!”

ในตอนนั้น หลังจากที่เขาติดตามฉู่หลิวเยว่ออกมาจากอาณาเขตเซียนเทพของราชวงศ์เทียนลิ่ง เขาก็อยากรู้เรื่องทุกอย่างของราชวงศ์เทียนลิ่ง

เมื่อครั้งที่ฉู่หลิวเยว่ไปพบกับซั่งกวนหว่านที่พระราชวัง เขาเคยแอบตามสืบซั่งกวนหว่านมาก่อน

และผลที่ได้ก็คือความผิดหวังครั้งใหญ่