บทที่ 782 เจ็บ

ณ พระราชวังเทียนลิ่ง

ตำหนักฮวาหยาง

ซั่งกวนหว่านอยู่ในอ้อมแขนของเจียงอวี่เฉิง สองมือของนางจับยึดแขนเขาไว้แน่น ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายหวังเพื่อต่อชีวิต

“… อวี่เฉิง เจ้าช่วยข้าทีเถอะ ช่วยข้าด้วย… มีแค่เจ้าที่ช่วยข้าได้…”

นางกระอักเลือดออกมาไม่หยุด พร้อมเอ่ยเสียงแหบแห้งอย่างหมดหวัง อย่างกับสัมภเวสีขอส่วนบุญก็มิปาน

เจียงอวี่เฉิงไม่เคยเห็นซั่งกวนหว่านตกอยู่ในสภาพนี้มาก่อน

เขาระงับความรังเกียจในใจไว้ และพยายามผลักนางออกไปเล็กน้อย

แต่ซั่งกวนหว่านกอดเขาไว้แน่นมาก และไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเลย

ซึ่งเจียงอวี่เฉิงกลัวว่าหากเขาผลักนางแรงกว่านี้ อาจจะทำให้นางขุ่นเคืองใจได้ เขาจึงจำต้องอดทนไม่หุนหันพลันแล่น

เขาจ้องมองคลื่นแสงที่เคลื่อนตัวอยู่ใต้ผิวหนังของซั่งกวนหว่าน แล้วขมวดคิ้ว

“สรุปแล้วเจ้าไปก่อเรื่องอันใดมากันแน่?”

เดิมที่เขานึกว่าตอนที่นางซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน นางเป็นคนจัดการคนเหล่านั้นด้วยกำลังของนางเอง

แต่กลับคิดไม่ถึงว่านางจะยืมพลังของรากไม้มาใช้เสียได้

เมื่อคิดถึงภาพหยางซิ่นเอ๋อร์ที่ก่อนหน้านี้เลือกพลีชีพด้วยการระเบิดร่างตัวเอง และร่างเน่าๆ เลอะๆ โชกเลือด ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดแล้ว สีหน้าของเขาก็เย็นชาขึ้นมาทันที

“ตอนนั้น เจ้าเป็นคนฆ่าหยางซิ่นเอ๋อร์ใช่หรือไม่?”

ซั่งกวนหว่านรู้สึกผิดมาก พลันหลบสายตาเขา

“ข้า… ข้าแค่ขอยืมพลังของนางนิดหน่อย…แต่ ข้าไม่รู้เรื่องรากต้นไม้นั่นเลยนะ…”

สำหรับเจียงอวี่เฉิงแล้ว การที่ซั่งกวนหว่านจัดการหยางซิ่นเอ๋อร์ในซีหลิงนั้น เป็นเรื่องที่โง่เขลายิ่งนัก!

มีสายตานับร้อยคนที่มองไม่เห็น และมองเห็น คอยจ้องจับผิดนางอยู่ตลอดเวลา!

ถ้าเกิดถูกจับได้ขึ้นมา อย่าว่าแต่ตำแหน่งที่สูงกว่า แม้แต่ตำแหน่งองค์หญิงสาม ก็เกรงว่าจะปกป้องเอาไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ!

แต่ตอนนี้หยางซิ่นเอ๋อร์ได้ตายไปแล้ว จึงไม่มีประโยชน์ที่จักต้องไปคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนั้นอีก

ทว่าสภาพของซั่งกวนหว่านในตอนนี้ หากคนนอกเห็นเข้า ก็คงพานให้นึกถึงหยางซิ่นเอ๋อร์ขึ้นมาแน่ๆ

ฉะนั้นไม่ว่าอย่างใด เขาจะต้องแก้ปัญหาของซั่งกวนหว่านในตอนนี้ให้ได้เสียก่อน

เจียงอวี่เฉิงกลั่นหายใจ ก่อนจะมองซั่งกวนหว่านด้วยแววตาเคร่งขรึม

“ลุกขึ้นมาก่อน แล้วยื่นมือมาให้ข้า”

เมื่อซั่งกวนหว่านได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของนางก็แพรวพราวขึ้นมาทันที พลางพยายามลุกขึ้นจากอ้อมกอดของเขา แล้วยื่นมือออกไป

เจียงอวี่เฉิงปรายตามอง ก่อนจะเห็นมือผอมแห้งเหมือนโครงกระดูก ที่ยังคงเปื้อนไปด้วยคราบเลือดเลอะเทอะน่าขยะแขยง

เจียงอวี่เฉิงอดทนอดกลั้น แล้วยื่นมืออกไปจับมือของนางช้าๆ จากนั้นพลังปราณดั้งเดิมก็พุ่งพล่านไปรอบตัวเขา

ขณะเดียวกัน ดวงตาของเขาก็ค่อยๆ ถูกกลืนกินราวกับมีม่านหมอกสีดำอยู่ข้างในนั้น กระทั่งดวงตาทั้งสองข้างถูกย้อมเป็นสีดำสนิท

แม้แต่ตาขาวก็กลายเป็นสีดำมืด

เมื่อมองแวบแรกมันดูราวกับหลุมดำที่สามารถดูดกลืนได้ทุกสิ่ง

พลังปราณดั้งเดิมเริ่มหลั่งไหลเข้าไปในร่างกายของซั่งกวนหว่าน

ชีพจรเดิมส่วนใหญ่ในร่างกายของนางได้รับการซ่อมแซมบ้างแล้ว ดังนั้นการถ่ายโอนพลังปราณในครานี้จึงถือว่าราบรื่นดี

เช่นเดียวกับแสงสีเขียวเข้มที่กำลังไหลมารวมกันบริเวณไหล่ของนาง

เจียงอวี่เฉิงควบคุมความแข็งแกร่งของตน และเขยิบเข้าใกล้ทีละน้อย

บนใบหน้าของซั่งกวนหว่านปรากฏร่องรอยของความเจ็บปวดออกมา

ไม่ว่าคลื่นพลังของเจียงอวี่เฉิงจะเคลื่อนที่ไปทิศทางใด มันก็จะทิ้งร่องรอยที่แสนเจ็บปวดราวถูกมีดกรีดแทงเอาไว้

หากยามนี้มีคนนอกโผล่เข้ามา พวกเขาจักต้องตกใจ เมื่อพบว่าพลังปราณดั้งเดิมที่เจียงอวี่เฉิงปล่อยออกไปนั้นแข็งแกร่งกว่าสถานะในปัจจุบันของเขาอย่างเห็นได้ชัด!

พูดตามหลักแล้ว นี่ย่อมไม่ใช่พลังปราณเที่ยงแท้ที่มาจากตัวเขาเองแน่ๆ

แต่ดูเหมือนซั่งกวนหว่านจะรู้อยู่ก่อนแล้ว และมิได้ตื่นตกใจแต่อย่างใด กลับกัน นางยอมอดทนต่อไปเพื่อให้รอดชีวิต

เมื่อพลังนั่นหลั่งไหลเข้ามาที่ไหล่ของซั่งกวนหว่าน มันก็สู้กับกลุ่มแสงสีเขียวในกายนาง พลันระเบิดตูม!

ตู้ม!

เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น ร่างของซั่งกวนหว่านสั่นเทา พร้อมเศษเนื้อและเลือดที่กระเด็นออกมาจากไหล่ของนาง!

“อ๊า…”