บทที่ 783 กลับไปอีกครั้ง

ทุกคนต่างตกตะลึง

เจี่ยนชูเย่ถึงกับผงะไปครู่หนึ่ง แล้วถามต่อว่า

“บัวระบำหรือ? หมายถึงบัวระบำในตำนานที่สามารถชุบชีวิตคนได้น่ะหรือ?”

เจียงอวี่เฉิงพยักหน้า

“ถูกต้อง และเพราะมัน ซั่งกวนหว่านถึงยอมเสี่ยงอันตรายถึงการนั้น”

ซ่งหลวนเอ่ยอย่างตื่นเต้น

“องค์หญิงสามทรงกตัญญูต่อฝ่าบาทยิ่ง! ในเมื่อนำบัวระบำดอกนั้นมาแล้ว พระพลานามัยของฝ่าบาทจักต้องดีขึ้นแน่นอน!”

คิ้วเรียวของเจียงอวี่เฉิงพลันขมวดมุ่น แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เจ้าสำนักซ่งพูดถูกแล้ว แต่น่าเสียดาย เพราะเรายังไม่สามารถนำบัวระบำดอกนั้นกลับมาได้”

ใบหน้าของซ่งหลวนซีดลงในทันใด

จนหลายๆ คนที่อยู่รอบข้างหลุดหัวเราะออกมาอดไม่ได้

ก่อนจะประจบใครก็เล็งให้ดีเสียก่อนมิได้หรือไร เชื่อเขาเลย!

ซ่งหลวนมีสีหน้าอึมครึมทันตา พลางเอ่ยเสียงเรียบ

“…เช่นนี้นี่เอง… พอคิดๆ ดูแล้ว บัวระบำดอกนั้นเองก็เป็นสมบัติล้ำค่าหายาก และการจะนำมันกลับมาได้ด้วยดีนั้นย่อมเป็นเรื่องที่ยากยิ่ง… แต่ข้ากลับเผลอคิดไปว่ามันง่ายเสียอย่างนั้น…”

เจียงอวี่เฉิงคร้านเกินกว่าจะโต้เถียงเขาไปมากกว่านี้ จึงทำเพียงผงกศีรษะและตอบไป

“ที่ท่านพูดมาก็ถูก เราไม่สามารถเข้าใกล้บัวระบำดอกนั้นได้ง่ายๆ แม้แต่ผู้อาวุโสชิวซีเอง…ก็สิ้นชีพเพราะหมายมาดเข้าไปเด็ดบัวระบำดอกนั้น”

เมื่อสิ้นประโยคนี้ ทั้งตำหนักหมิงฮวาก็เงียบเสียงลงทันที

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป เพราะคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวมันจะยุ่งยากถึงเพียงนี้

ผู้อาวุโสชิวซีเป็นถึงผู้อาวุโสประจำราชวงศ์ ไม่ต้องบอกว่าก็รู้ว่าเขามีอำนาจบาตรใหญ่แค่ไหน

แต่ถ้าแม้แต่คนอย่างเขายังทำไม่ได้ และเสียชีวิตล่ะก็…

แสดงว่าบัวระบำนั่นต้องอันตรายมากแน่ๆ!

“บัวระบำดอกนั้นเติบโตอยู่ในทะเลสาบกระจกใจกลางแดนภังคะ ย้อนกลับไปตอนนั้น พวกเราก็คิดอยากจะถอนมันขึ้นมา แล้วนำกลับมาให้ฝ่าบาท แต่ก็เกิดเรื่องแปลกๆ ขึ้นที่ทะเลสาบกระจก แม้แต่ผู้อาวุโสชิวซีเองก็ยังเอาชีวิตไม่รอด ดังนั้น เพื่อความปลอดภัยของเหล่าทหารม้าและศิษย์จากสำนักต่างๆ พวกเราจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด และพาคนทั้งขบวนกลับมาตั้งหลักเสียก่อน”

คำพูดของเจียงอวี่เฉิงนั้นไม่เพียงแต่อธิบายสาเหตุที่ซั่งกวนหว่านได้รับบาดเจ็บ แต่ยังอธิบายเหตุผลที่ทุกคนกลับมาอย่างกะทันหันด้วย

การที่พวกเขากลับมาอย่างฉุกละหุกในครานี้ สร้างความเอิกเกริกครั้งใหญ่กับทั่วทั้งเมืองซีหลิง

ดังคำที่ว่าหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง ไม่รู้เลยว่ามีข่าวลือมายมายแพร่งพรายออกไปมากเท่าใดแล้ว

และเจียงอวี่เฉิงไม่ต้องการถูกคนอื่นตราหน้าเสียๆ หายๆ เพราะข่าวโคมลอยนั่น

“เช่นนี้เองหรือ…”

“มิน่าล่ะ องค์หญิงสามถึงพาคนกลับมาเร็วเพียงนี้ ที่แท้ก็เพื่อความปลอดภัยของทุกๆ คนนี่เอง…”

“แล้วมันเกิดเรื่องอันใดขึ้นที่ทะเลสาบกระจกกันแน่ ถึงได้ฟังดูเสี่ยงอันตรายเช่นนั้น?”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ทั่วทั้งที่ประชุมก็ยกเอาเรื่องนี้ขึ้นมาพูด

เห็นได้ชัดว่าข้อกังขาที่พวกเขามีต่อซั่งกวนหว่านเมื่อครู่ก่อนนั้น ได้มลายหายไปเป็นที่เรียบร้อย

…พอเป็นเช่นนี้แล้ว ใครจะไปกล้าตำหนิพวกเขากันล่ะ?

เจียงอวี่เฉิงมองไปรอบๆ และรอจนกว่าทุกคนจะพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน แล้วค่อยพูดว่า

“สรุปแล้ว ที่พวกเรากลับมาในครานี้ นัยหนึ่งก็เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการสูญเสีย ส่วนอีกนัยหนึ่งก็เพื่อตามหาผู้แข็งแกร่งสองสามคน และกลับไปยังแดนภังคะ แล้วนำบัวระบำดอกนั้นกลับมา”

ทั่วทั้งท้องพระโรงพลันตกอยู่ในความเงียบ

“มิทราบว่า พวกท่านคิดเห็นเช่นไร?”

เมื่อเจียงอวี่เฉิงถามออกไปอย่างนั้น พวกเขากลับเงียบไปพักหนึ่ง

ทุกคนต่างมองหน้ากันราวใช้ความคิดไตร่ตรอง

บัวระบำนั้นถือเป็นสมบัติล้ำค่าหายากที่สวรรค์ประทานให้ และมันสามารถดึงดูดผู้คนให้ลุ่มหลงได้อย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่าขณะเดียวกัน พวกเขาก็ต้องคำนึกถึงความปลอดภัยด้วย

แม้แต่ผู้อาวุโสชิวซีก็ยังจบชีวิตลงที่นั่น แล้วจะมีสักกี่คนเชียว ที่สามารถรับประกันได้ว่าตัวเองจะกลับมาอย่างปลอดภัย?

และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ถึงจะเสี่ยงชีวิตแล้วนำบัวระบำกลับมาได้จริงๆ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ต้องมอบมันให้กับฝ่าบาทอยู่ดี

แล้วพวกเขาจะได้อันใดตอบแทน?

ทุกคนที่อยู่ในตำหนักแห่งนี้ล้วนเป็นคนใหญ่คนโต สถานภาพสูงส่งกันทั้งสิ้น อีกทั้งยังเฉลียวฉลาดมากอีกด้วย

พวกเขาเป็นทั้งเจ้าสำนักและตัวแทนผู้นำจากพรรคต่างๆ

และหากเกิดอันใดขึ้นกับพวกเขา ย่อมส่งผลถึงผู้เกี่ยวข้องเป็นจำนวนมาก