บทที่ 785 เขากลับมาแล้ว

อวี้ฉือซงหันมองเจียงอวี่เฉิงด้วยความฉงนใจ พลันขมวดคิ้ว

ในเวลาแบบนี้ เขาจะส่งข่าวให้คู่หมั้นของฉู่หลิวเยว่ได้อย่างใด?

อีกทั้งสถานการณ์ของฉู่หลิงเยว่ในตอนนี้ก็ยังไม่ได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียดดี และแม้จะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นจริง แต่ในเมื่อช่วงนี้คู่หมั้นของนางไม่ได้อยู่ที่ซีหลิง เช่นนั้นจักบอกเขาเยี่ยงไร?

“ยังไม่ได้แจ้ง”

อวี้ฉือซงตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ไฉนจู่ๆ ถึงถามหาเขาหรือ?”

เจียงอวี่เฉิงลอบมองปฏิกิริยาของอีกฝ่าย และรู้ว่าเขากำลังสงสัย จึงตอบไปว่า

“พูดแล้วก็ช่างบังเอิญเสียจริง เมื่อก่อนข้าเคยเจอบุรุษผู้นั้นอยู่ครั้งหนึ่ง ได้ยินว่าเขาเป็นองค์ชายของแคว้นเย่าเฉิน และทั้งสองคนก็ตกลงหมั้นหมายกันครั้นยังอยู่ที่แคว้นเย่าเฉิน แต่ดูเหมือนว่าคนผู้นั้นจะสุขภาพไม่ค่อยดีเท่าไร… ข้าแค่คิดว่า หากเขารู้ข่าวนี้ล่ะก็ เกรงว่าสภาพจิตใจของเขาอาจรับไม่ไหว…”

“ไม่นึกเลยว่าองค์ชายใหญ่เจียงจักรู้ละเอียดเพียงนี้ อาจจะมากกว่าข้าผู้เป็นอาจารย์เสียด้วยซ้ำ”

อวี้ฉือซงโพล่งออกไปทันที

จนเจียงอวี่เฉิงหน้าเสีย

เพราะการที่คนนิสัยแบบเขารู้ลึกถึงเพียงนี้ มันออกจะดูแปลกไปหน่อย

“โอ้ ซงเหล่าโปรดอย่าเข้าใจผิด ข้ามิได้มีเจตนาอื่นใด ท่านก็รู้ว่าชื่อเสียงของฉู่หลิวเยว่ในซีหลิงนั้นโด่งดังแค่ไหน ย่อมมีหลายคนสงสัยใคร่รู้ในชีวประวัติของนาง และข้าเองก็เช่นกัน”

เจียงอวี่เฉิงยอมรับประเด็นนี้อย่างเปิดเผย

เพราะมันเป็นเช่นนั้นจริงๆ

อัจฉริยะที่โดดเด่นในซีหลิงทั้งหมดล้วนดึงดูดความสนใจจากผู้คนได้มากมาย

และคงจะแปลกกว่า ถ้าเจียงอวี่เฉิงไม่รู้อันใดเลย

“ส่วนเรื่องคู่หมั้นของนาง พอดีว่าข้าบังเอิญเจอเขาระหว่างทาง จึงหยุดถามไถ่ครู่หนึ่ง หวังว่าซงเหล่าคงไม่ถือ?”

ใบหน้าของอวี้ฉือซงยังคงเรียบเฉย

“องค์ชายใหญ่เจียงทำการใด ย่อมมีเหตุผลอันสมควร”

คำพูดเหล่านี้ทำให้เจียงอวี่เฉิงลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย ราวกับกำลังถูกอีกฝ่ายเหน็บแนม

แต่เขาก็เค้นเสียงตอบกลับไปได้

“จบแค่นี้ก่อนดีกว่า ไว้หาพวกเขาเจอแล้วค่อยคุยกันอีกที”

ในเมื่อเจียงอวี่เฉิงไม่พบข้อมูลที่มีประโยชน์จากการสอบถามอวี้ฉือซง เขาจึงไม่ต้องการต่อความยาวสาวความยืดอีกต่อไป

อวี้ฉือซงนั้นไม่ต่างกับจิ้งจอกเฒ่าจอมเจ้าเล่ห์ ไม่ง่ายเลยที่จะรับมือกับคนอย่างเขา

และบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของฉู่หลิวเยว่นั้น…

ก็คงเป็นแค่ชายหนุ่มขี้โรคทั่วไป เช่นนั้นเขาจะไปสนใจด้วยเหตุใด?

หากพบกันคราวหน้า ก็ค่อยทำเป็นรู้จักกันก็พอ

ส่วนตอนนี้ก็หยุดละครเรื่องสั้นนี่ ไว้เท่านี้ก่อนแล้วกัน

กลุ่มคนเริ่มทยอยเดินเข้าไปในป่า

ทว่าผ่านไปราวครึ่งชั่วยามแล้ว พวกเขาก็ยังมองไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่กำลังตามหา

เจี่ยนชูเย่ขมวดคิ้วและมองไปยังต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาข้างหน้า

“รอประเดี๋ยว ไม่ใช่ว่าเราเดินผ่านตรงนั้นมาแล้วหรือ?”

อวี้ฉือซงตอบกลับ

“เจ้าเองก็ดูออกหรือ?”

เจี่ยนชูเย่พยักหน้าแล้วมองไปรอบๆ

“ตลอดครึ่งชั่วยามที่ผ่านมา พวกเราเดินเป็นวงกลมอยู่ที่เดิม ไม่แปลกที่เราไม่พบอันใดเลย”

เจียงอวี่เฉิงชะงักไปแวบหนึ่ง

“เดินวนที่เดิมหรือ? ท่านทั้งสองแน่ใจแล้วใช่หรือไม่?”

เจี่ยนชูเย่ถอนหายใจเบาๆ แล้วทำทีลูบคางของตน

“ข้าเห็นรอยบนเปลือกไม้นั่นผ่านตาหลายรอบแล้ว และข้าแน่ใจว่าเรากำลังเดินเป็นวงกลม!”

ซย่าโหวหรงตกใจ

“หมายความว่าเรา…โดนผีบังตาหรือ?”

จากนั้นพวกเขาก็เงียบเสียงลง

ไม่สามารถบอกได้เลยว่าสถานการณ์ในตอนนี้เป็นเช่นไร

หากตาฝาดแค่คนเดียว คงสามารถปล่อยผ่าน แต่ในเมื่อทั้งเจี่ยนชูเย่และอวี้ฉือซงเห็นพ้องต้องกันขนาดนี้ ย่อมหมายความว่ามีบางอย่างผิดปกติจริงๆ

แม้แต่ซ่งหลวนเองก็ยังขมวดคิ้วตงิดใจ

เจียงอวี่เฉิงหันมองรอบด้านทั้งสี่ทิศ ราวจับจุดไม่ถูก

“น่าแปลก ครั้งก่อนที่ข้ามา ไม่เห็นมีเรื่องแบบนี้เลย…”

เดิมทีเขาคิดว่าอายพิศม์และรากต้นสนเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุดในป่าหมอกมายา แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอกับปัญหาเช่นนี้!

“ดูเหมือนว่ามีใครบางคนสร้างค่ายกลขึ้นที่นี่ แต่ในขณะเดียวกัน ก็ใช้เคล็ดวิชาแปลกๆ เพื่อสกัดกั้นทุกคนที่เข้ามา”

เจี่ยนชูเย่พึมพำ พลางมองไปยังอวี้ฉือซง