บทที่ 812 ค่าไถ่

การแสดงออกของเจียงอวี่เฉิงเปลี่ยนไปทันที

เขาจ้องเจียงอวี่จือตาเขม็ง สายตาของเขาเต็มไปด้วยการข่มขู่ พร้อมสีหน้าดุดัน

เมื่อเจียงอวี่จือตระหนักได้ว่าพลั้งปากออกไป หัวใจของนางก็หล่นไปอยู่ตาตุ่ม!

“พี่ใหญ่ ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น ข้า…”

“เจ้าไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน?”

เจียงอวี่เฉิงบีบข้อมือของเจียงอวี่จือแน่น และถามเน้นทีละคำ

เจียงอวี่จือนั้นแทบจะไม่เคยเห็นพี่ชายคนโต แสดงท่าทีเช่นนี้กับตนมาเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่เขาใช้น้ำเสียงข่มขู่กับนางเช่นนั้น

นาง นางกลัวมาก…

“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่! เจ้าปล่อยมือก่อน! ข้าเจ็บมากเลยนะ!”

นางพยายามดิ้นแกะมือของเจียงอวี่เฉิงออก

แต่มือหนาของเจียงอวี่เฉิงยังคงจับมือของนางไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ

“ข้าถามเจ้า เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างใด!”

เจียงอวี่เฉิงขึ้นเสียง น้ำเสียงของเขารุนแรงมาก ราวกับว่าเขากำลังสอบปากคำคนร้ายอยู่ก็มิปาน

คนทั้งโลกล้วนบอกว่าพวกเขาสองคนนั้น เป็นคู่ที่สวรรค์โปรดมาให้คู่กัน และความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ดีมาก

ทั่วทั้งราชวงศ์เทียนลิ่ง ไม่รู้เลยว่ามีคนอิจฉาริษยาเขามากมายเพียงใด

แค่เพราะเขาได้หมั้นหมายกับนาง

แต่เรื่องที่ลึกซึ้งกว่านั้น มีเพียงเขาและซั่งกวนเยว่เท่านั้นที่รู้

ตอนนี้ซั่งกวนเยว่ตายแล้ว ความจริงย่อมตายไปกับนางด้วยสิ

แต่เจียงอวี่จือกลับรู้เรื่องนี้ ตั้งแต่เมื่อใดกัน!?

เมื่อเห็นท่าทีดุร้ายและน่ากลัวของพี่ชาย เจียงอวี่จือถึงตระหนักได้ว่าเรื่องนี้มันรุนแรงเพียงใด ความหวาดกลัวเริ่มปรากฏขึ้นในส่วนลึกของจิตใจ ก่อนจะพูดออกไปอย่างเร็ว

“ขะ ข้า…ข้าก็แค่บังเอิญไปได้ยินมา! วันนั้นข้าจะไปหาเจ้าที่สวนเทพเนรมิต ตะ แต่ดันเดินไปเห็นฉากที่เจ้ากำลังคุยกับองค์หญิงใหญ่ ขะ ข้าเลยได้ยินมานิดหน่อย…”

เจียงอวี่เฉิงรู้ว่านางหมายถึงวันใด

“แล้วเรื่องอื่นเล่า มีอีกหรือไม่? เจ้าได้ฟังอันใดมา แล้วเจ้ารู้อันใดมา?”

เจียงอวี่เฉิงจี้ถามต่ออย่างหนัก เสมือนกับการสอบปากคำนักโทษ

“ไม่ ไม่! ไม่มีแล้วจริงๆ พี่ใหญ่ ข้าเจ็บมือ!”

เจียงอวี่จือย้ำแล้วย้ำอีก ใบหน้านวลซีดเซียวจากความเจ็บปวด ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เจียงอวี่เฉิงจ้องหน้านางอยู่นานพักใหญ่ และหลังจากแน่ใจว่านางไม่ได้โกหก ในที่สุดเขาก็สะบัดมือออก

เจียงอวี่จือเซไปหนึ่งก้าวและพยายามบังคับให้ตัวเองกลับมายืนตัวตรงอย่างยากลำบาก

นางหลุบตามองต่ำ และเห็นรอยฟกช้ำสีม่วงที่มือของตน

นางรู้สึกผิดมากๆ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่านางจะพูดหรือทำอันใด พี่ใหญ่ก็ไม่เคยปฏิบัติกับนางเช่นนี้

ทว่าเพียงแค่นางเอ่ยถึงองค์หญิงใหญ่ คิดไม่ถึงว่า…

เจียงอวี่จือโกรธและรู้สึกผิดอยู่ในใจ แต่นางสัมผัสได้ว่านางคงไปพูดจี้จุดอันใดพี่ใหญ่เข้า นางจึงเงียบและไม่พูดอันใดออกมาอีก

“นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องรู้”

เจียงอวี่เฉิงเอ่ยอย่างเย็นชา

“จากนี้ไป อย่าให้ข้าได้ยินเรื่องแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สอง เข้าใจหรือไม่?”

เจียงอวี่จือตัวสั่นเล็กน้อย และพยักหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่กล้าเงยหน้ามองเจียงอวี่เฉิงอีกครั้งอยู่ดี

เมื่อครู่นี้… พี่ใหญ่น่ากลัวมากจริงๆ…

เจียงอวี่เฉิงหลับตาและสยบความวุ่นวายในใจ

เขาเหลือบมองเจียงอวี่จือ และเห็นรอยช้ำที่ข้อมือของนาง ก่อนจะทำหน้าบึ้งตึง

ก่อนหน้านี้เขาขาดสติไปชั่วขณะ และมันคงทำให้นางกลัวมาก…

เจียงอวี่เฉิงขมวดคิ้ว

“ส่วนเรื่องของเจ้าซย่าโหวถิงอัน เจ้าได้ตรวจสอบดีแล้วหรือ?”

เจียงอวี่จือหยุดชะงัก จากนั้นก็ค่อยๆ พยักหน้าอย่างลังเล แต่ในดวงตาของนางกลับฉายแววไม่พอใจ

“แต่ว่า สำหรับนังเด็กรับใช้ในหอคอยชุนเฟิงนั่น ข้าจักต้องฆ่านางให้ได้!”

เจียงอวี่เฉิงหัวเราะเยาะ

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้เด็กสาวคนนั้น ถูกไถ่ตัวออกจากหอคอยชุนเฟิงแล้วนะ และก็ได้ไปอาศัยอยู่ในเรือนเล็กๆ กลางเมืองด้วย”

“อันใด!?”

เจียงอวี่จือเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

และเข้าใจเรื่องทุกอย่างในทันที

…นี่ซย่าโหวถิงอันคิดจะเล่นชู้นอกเรือนจริงๆ หรือ!?

นี่เขาไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของนางเลยใช่หรือไม่!