บทที่ 813 สำเร็จ

พิธีสมรสระหว่างซย่าโหวถิงอันและเจียงอวี่จือ ได้พังทลายลงเสียแล้ว

หอคอยชุนเฟิงได้เกิดความโกลาหลขึ้น ซย่าโหวถิงอันถูกขับไล่ออกจากจวนไป ส่วนเจียงอวี่จือนั้นกลับถูกหมั้นหมายกับซย่าโหวอวี้ซู่ คุณชายสามแห่งตระกูลซย่าโหวแทน

เรื่องราวได้บานปลายไปไกลจนเหนือความคาดหมายของทุกคน อีกทั้งยังทำให้ผู้คนในเมืองซีหลิงที่กำลังรอดูเรื่องตลกของทั้งสองตระกูลล้วนต่างมึนงงไปตามๆ กัน

ช่างน่าแปลก เรื่องราวมาถึงขนาดนี้แล้ว เหตุใดตระกูลเจียงกับตระกูลซย่าโหวถึงยังจะเกี่ยวดองกันอีกล่ะ!?

ถ้าหากว่าเป็นตระกูลธรรมดาทั่วไป บางทีอาจจะมองหน้ากันไม่ติดแล้วด้วยซ้ำ

แม้ว่าทั้งสองตระกูลนี้ต่างมีอิทธิพลและอำนาจเป็นระดับต้นๆ ไม่ว่าจะทำอันใด ก็จักต้องพิจารณาปัจจัยแต่ละด้านอย่างละเอียด แต่คงไม่ถึงกับขนาดนี้หรอกกระมัง?

จะบอกว่าเป็นเจียงอวี่จือเอง ที่ต้องการเจาะจงไปเลือกคนตระกูลซย่าโหวโดยเฉพาะ!?

หรือว่าเป็นคนตระกูลซย่าโหว ที่รั้งเจียงอวี่จือไว้ไม่ยอมปล่อยไป?

บุคคลภายนอกนั้นไม่มีทางรู้ได้ และทำได้เพียงแค่พูดคุยกันอย่างสนุกปากเวลาว่างหลังอาหารเท่านั้น

…

แต่ไม่ว่าใครจะพูดอันใด พวกเขาต่างก็รู้ดีว่าคนที่เสียเปรียบ และต้องทนทุกข์ทรมานมากที่สุด ก็คือซย่าโหวถิงอัน

เจียงอวี่จือเป็นน้องสาวทางสายเลือดของเจียงอวี่เฉิง ใครบ้างจะไม่อยากสานสัมพันธ์กับพวกเขากัน?

แม้แต่จวนซย่าโหวก็ไม่เว้น

ซย่าโหวหรงนั้นเป็นถึงราชครู เมื่อก่อนเขาจึงไม่จำเป็นต้องให้ความสนใจกับเรื่องราวเหล่านี้มากนัก

แต่ตอนนี้ฝ่าบาทยังคงสลบไสลไม่ได้สติมาเกือบสองปี อำนาจเกือบทั้งหมดจึงตกอยู่ในมือของซั่งกวนหว่านและเจียงอวี่เฉิง

ในบรรดากลุ่มคนหนุ่มสาวแห่งจวนซย่าโหว อัจฉริยะฝึกหัดกลับไม่มีความโดดเด่นอันใด

พวกเขาจึงยิ่งต้องสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลเจียง

และการแต่งงานคือสิ่งที่ดีที่สุด

เมื่อก่อนที่ซย่าโหวถิงอันไปไหนมาไหนกับเจียงอวี่จือ ผู้คนล้วนคิดว่าคงใกล้จะมีข่าวดี และทุกคนต่างเกรงใจต่อจวนซย่าโหวยิ่งขึ้น

และสถานภาพของซย่าโหวถิงอัน ก็เพิ่มขึ้นตามกระแสเช่นกัน

และเพียงชั่วข้ามคืนที่ซย่าโหวถิงอันได้ถูกขับไล่ออกจากจวนซย่าโหว และคุณชายสามของตระกูลซย่าโหว กลับได้ขึ้นมาครองตำแหน่งอย่างเงียบๆ

ยังจะมีผลประโยชน์อันใดที่ซย่าโหวถิงอันสามารถเก็บเกี่ยวได้อีกบ้าง?

ทุกคนต่างคิดว่าซย่าโหวถิงอันได้เสียสติไปแล้ว

…

“คุณชายรองเจ้าคะ”

ณ เรือนหลังหนึ่งภายในเมืองซีหลิง ซย่าโหวถิงอันเอนกายนอนอยู่บนเตียงในห้อง ใบหน้าและร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยบาดแผล ใบหน้าเดิมที่หล่อเหลานั้น ตอนนี้แทบจะบวมเปล่งเป็นก้อนกลมๆ

เสี่ยวเตี๋ยเดินเข้ามาพร้อมจานที่ประคองไว้ ในนั้นประกอบไปด้วยขวดหยกและผ้าพันแผลต่างๆ

“คุณชายรอง ให้ข้าเปลี่ยนยาให้ท่านเถิด”

เสี่ยวเตี๋ยนั่งลงข้างเตียง คิ้วเรียวคู่หนึ่งขมวดกันเล็กน้อยบนใบหน้าอันมีเสน่ห์ของนาง ราวกับว่านางเป็นห่วงเขายิ่งนัก

เดิมทีซย่าโหวถิงอันไม่ต้องการให้ใครมาพบเจอเขาในสภาพเช่นนี้ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องการคนที่ดูแลเขาจริงๆ

เขาจับมือเสี่ยวเตี๋ยแล้วพูดออกไปตามความรู้สึก

“เสี่ยวเตี๋ย ตอนนี้ข้าเห็นชัดแล้วว่า เจ้าเป็นคนเดียวที่ปฏิบัติต่อข้าด้วยความจริงใจ”

หลังจากที่เขาถูกไล่ออกจากจวนซย่าโหว เขาก็ไม่มีที่ไป เขาวางแผนที่จะไปพักที่บ้านสหายบางคนชั่วคราว แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครเปิดประตูต้อนรับเขาสักคน

เขาไปที่หอคอยชุนเฟิงด้วยความสิ้นหวัง

ผู้คนจากหอคอยชุนเฟิงได้บอกที่อยู่ของเสี่ยวเตี๋ยให้กับเขา และเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมาที่นี่

และคิดไม่ถึงว่า เสี่ยวเตี๋ยนั้นไม่ได้รังเกียจรูปร่างหน้าตาของเขาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับดูแลเขาด้วยหัวใจอย่างสุดความสามารถ

แต่เพื่อนเก่าเหล่านั้นกลับไม่มีใครมาเยี่ยมเลยสักคน

ซย่าโหวถิงอัน รู้สึกว่าเขามีประสบการณ์กับความรู้สึกผ่านร้อนผ่านหนาวมามากพอแล้ว

เสี่ยวเตี๋ยยิ้มเล็กน้อย

“นี่เป็นสิ่งที่เสี่ยวเตี๋ยควรจะทำ คุณชายรองอย่าได้รังเกียจเสี่ยวเตี๋ยเลย”

ขณะพูด นางก็ค่อยๆ ดึงมือออกมาหยิบขวดยาอย่างใจเย็น

“อาการบาดเจ็บบนร่างกายของท่านดีขึ้นมากแล้ว หากพักฟื้นอีกสักหน่อยคงจะหายสนิทเจ้าค่ะ”

ซย่าโหวถิงอันกลับไม่ได้สนใจการเคลื่อนไหวของนาง ได้แต่พยักหน้าเบาๆ

อาการบาดเจ็บบนร่างกายของเขาดูค่อนข้างสาหัส แต่อันที่จริงซย่าโหวหรงไม่ได้ต้องการที่จะฆ่าเขา

อย่างใดพวกเขาก็เป็นพ่อลูกกัน

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ดวงตาของซย่าโหวถิงอันเต็มไปความเศร้าโศก

ไม่กี่วันมานี้ จิตใจเขาเริ่มสงบลง และรู้สึกว่าตนเองนั้นใจร้อนเกินไป

แต่เขาไม่อยากยอมรับความผิดนี้

เพราะเขาไม่อยากจะทนกับเจียงอวี่จือและไม่อยากรู้สึกอึดอัดใจอีกต่อไป

เสี่ยวเตี๋ยถอนหายใจเบาๆ และได้แนะนำว่า

“คุณชายรองเจ้าคะ การที่ท่านออกมาอาศัยอยู่ข้างนอกนั้น มันไม่ใช่วิธีการแก้ปัญหา ท่านราชครูเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดแก่ท่าน ทำให้กระดูกที่หักนี้เชื่อมต่อกับเส้นเอ็นเป็นกายนี้ขึ้นมา! เมื่อท่านฟื้นตัวดีขึ้นเมื่อไรกลับไปยอมรับผิดแก่ท่านราชครูเถิดนะ เจ้าคะ?”

ซย่าโหวถิงอันไม่ได้พูดอันใด

ก่อนจะพูดออกไป เขาต้องปฏิเสธมันอย่างแน่นอน

แต่ในช่วงไม่กี่วันมานี้ เขาตระหนักได้ว่าหากไม่มีตระกูลซย่าโหวที่คอยสนับสนุน เขาคงจะรู้สึกอึดอัดใจไปจนตายแน่นอน