บทที่ 816 นางรู้ได้อย่างใด

ฉู่หลิวเยว่ไม่เข้าใจ

นางไม่เข้าใจเลยจริงๆ

โลกใบนี้เปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

เมื่อครู่นางเอ่ยด้วยเสียงสุภาพอ่อนหวาน อีกฝ่ายกลับเฉยเมยไม่แยแส

พอนางไม่ทันระวังพลั้งปากพูดออกไป เขากลับรู้สึกดีเสียอย่างนั้น?

แม้การใช้คำว่า “หลั่งน้ำตาด้วยความปิติ” มาอธิบายถึงอีกฝ่ายจะไม่เหมาะสมอยู่บ้าง ทว่าตอนนี้ในสมองอันว่างเปล่าของฉู่หลิวเยว่ก็คิดคำอื่นไม่ออกแล้วเช่นกัน

“คือว่า…”

นางเปิดปากพูดขึ้นอย่างลังเล แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอันใดออกไปดี

พี่เป่า…

ฟังแล้วคงไม่ใช่ชื่อจริง เมื่อครู่ดูเจ้าหนุ่มนั่นตะโกนเรียกเขาเช่นนี้ สีหน้าเขาเองก็ดูไม่ค่อยดีนัก

ทว่าเมื่อนางเป็นคนเรียก เหตุใดเขาจึงดูมีความสุขถึงเพียงนั้นกัน?

“ข้าล่ะ ข้าล่ะ! นังหนู ยังมีข้าอีกนะ!”

ไม่รอให้ฉู่หลิวเยว่ได้พูดอันใด ผู้อาวุโสลำดับที่ห้าที่อยู่ด้านข้างพลันโพล่งขึ้นมาด้วยสีหน้าท่าทีที่คาดหวัง

นังหนูตะโกนเรียกต้าเป่าได้ ย่อมต้องเรียกชื่อพวกเขาออกมาได้เช่นกัน!

ถึงแม้ว่านางจะลืมพวกเขาไปแล้ว ทว่ายังคงมีสัญชาตญาณบางอย่างหลงเหลืออยู่ ย่อมไม่หายสาปสูญไปหมดหรอกน่า!

หลานเซียวปรายตามองแวบหนึ่ง อารมณ์ไม่ดีอย่างยิ่ง เขาแค่นเสียงในลำคอเบาๆ

“โวยวายเป็นเด็กร้องขอลูกอมไปได้!”

หากเป็นสถานการณ์ปกติแล้วล่ะก็ ตู๋กูโม่เป่าคงวิ่งไล่ตีหลานเซียวไปแล้ว

แต่ว่าตอนนี้สภาพอารมณ์ของเขาดีอย่างยิ่ง จึงไม่คิดเอาความอันใดกับหลานเซียว

เขาไม่แม้แต่จะมองหลานเซียวด้วยซ้ำ เขาตอบกลับไปประโยคหนึ่งอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

“เวลาเจ้าทำตัวเอะอะโวยวาย ใครกันที่คอยหยุดเจ้า? หรือเจ้าจะลองดูหรือไม่ ว่านังหนูจะตะโกนเรียกเจ้าหรือไม่?”

หลานเซียวกัดฟันกรอด พยายามอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะสงบสติอารมณ์ของตนได้

“ข้าไม่ทะเลาะกับเด็กอมมือหรอกนะ!”

ดวงหน้านี้เป็นดวงหน้าที่เขาโปรดปรานมากที่สุด ไม่สามารถทำลายตามใจอยากได้

ไม่คุ้มค่า ช่างไม่คุ้มค่าเลยเสียจริง

บัดนี้ตู๋กูโม่เป่าไม่คิดโกรธเคืองหลานเซียวเลยแม้แต่น้อย

ใจของเขาในตอนนี้ล้วนแล้วแต่เป็นความพออกพอใจและความสุขีที่ล้นปรี่

แม้ว่าจะพยายามยับยั้งสุดความสามารถแล้ว ทว่ารอยยิ้มบริเวณหางตาก็ยังคงแผ่ออกมาอยู่ดี

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำถามอันกระตือรือร้นของผู้อาวุโสลำดับห้า หางตาฉู่หลิวเยว่พลันกระตุก

ชื่อ… เรียกว่าอันใดกัน?

พี่เป่าสองอย่างนั้นหรือ!?

นางจำไม่ได้จริงๆ!

คงมีแต่สวรรค์ที่รู้ว่าเหตุใดนางจึงตะโกนเรียกชื่อนั้นออกมา…

ตอนนี้ นางแน่ใจแล้วว่าครั้งหนึ่งตนเคยรู้จักคนเหล่านี้จริงๆ

ทว่าความสัมพันธ์เป็นอย่างใดยังไม่รู้แน่ชัด

คนทั้งสามนี้พละกำลังแข็งแกร่งอย่างมาก ต่อให้เป็นนางที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุด เมื่อมาอยู่ต่อหน้าพวกเขาก็ไม่มีค่าพอให้ปรายตามองเสียด้วยซ้ำ

โดยปกติแล้ว นางควรแสดงความเคารพนอบน้อมอย่างมากต่อพวกเขาถึงจะถูก

ทว่าสุ้มเสียงที่นางเอ่ยออกไปตอนนั้น นางทำไปโดยไม่รู้ตัวจริงๆ…

นางไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหนกัน ถึงได้กล้าทำเช่นนั้น?

ผู้อาวุโสลำดับห้ารออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าฉู่หลิวเยว่ไม่ได้เอ่ยอันใดตอบก็เริ่มรู้สึกร้อนใจขึ้นมาอยู่บ้าง

“นังหนู เจ้าลองคิดดูดีๆ อีกทีนะ? ข้าเอง! ชื่อข้ามีสี่ตัว…”

“เขาคือผู้อาวุโสลำดับห้า”

ตู๋กูโม่เป่าพลันเอ่ยปากขึ้นมา

สีหน้าของผู้อาวุโสลำดับห้าพลันแข็งค้าง บริเวณหน้าผากมีเส้นเลือดปูดขึ้นมาไม่หยุด

“พี่เป่า! เจ้าทำอันใดน่ะ!”

“ไม่เห็นหรือไรว่านางคิดไม่ออกแล้วน่ะ? จำชื่อข้าได้คนเดียวก็ไม่ง่ายแล้ว เหตุใดพวกเจ้าจึงได้ตั้งเงื่อนไขสูงนัก? อีกอย่าง ชื่อข้ามีตั้งสี่ตัว ชื่อของเจ้านางก็ต้องจำได้แล้วหรือไม่ เหตุใดต้องมานึกย้อนอีก?”

ตู๋กูโม่เป่าชี้ไปทางหลานเซียว

“เขาคือ…”

“ข้าชื่อหลานเซียว!”

หลานเซียวตรงไปตรงมาอย่างมาก เขาเอ่ยชื่อของตนออกมาทันทีพลางกลอกตาใส่ตู๋กูโม่เป่าไปรอบหนึ่ง

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง…ตอนนี้ในบรรดาคนทั้งสาม เหลือชื่อของพี่เป่าที่นางยังไม่รู้…

นางรีบประมวลผลในทะเลความคิดอย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนว่าราชวงศ์เทียนลิ่งจะไม่เคยมีผู้แข็งแกร่งที่มีนามเหล่านี้มาก่อน…

ดูจากลักษณะภายนอกแล้ว ก็ไม่มีใครสามารถเทียบเคียงคนเหล่านี้ได้เช่นกัน

เช่นนั้น… หากไม่ใช่คนของราชวงศ์เทียนลิ่ง คนเหล่านี้ก็ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งที่เร้นกายจากยุทธภพ

นางเรียกชื่อแต่ละคนตามลำดับด้วยท่าทีสุภาพอ่อนน้อม