บทที่ 818 การตายขององค์หญิงใหญ่

หัวใจของซย่าโหวถิงอันเต้นระส่ำ

ความจริงในใจของเขาก็รู้อยู่ว่าการตายขององค์หญิงนั้นมีอันใดประหลาดไป ไม่เช่นนั้นโอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืนคงไม่มาอยู่ในมือของพ่อเขาหรอก

เขาไม่ได้โง่ เขารู้ว่าอันใดถามได้ อันใดถามไม่ได้

ดังนั้นต่อให้ในใจของเขาจะคาดเดาเอาไว้เสมอ แต่เขาไม่เคยพูดอย่างตรงไปตรงมากับพ่อของเขาเลยสักครั้ง แต่เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจของซย่าโหวถิงอันจึงเต้นระรัวมากยิ่งขึ้น

ในตอนนั้นเอง เขาก็ไม่มีความคิดที่จะถอยออกมา เขาไม่อยากฟังมันอีกต่อไปแล้ว

เขารู้ว่า เรื่องเช่นนี้ถ้ารู้เรื่องเยอะมากเท่าไร ก็จะยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น!

แต่ในตอนที่เขากำลังลังเลอยู่นั้นเอง ภายในห้องก็มีเสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

“เหอะ ตั้งแต่เขาร่วมมือวางแผนกับองค์หญิงสามเพื่อกำจัดองค์หญิงใหญ่แล้ว เจ้าก็น่าจะรู้ได้แล้วว่าเขาเป็นคนอย่างใด”

ซย่าโหวถิงอันขมวดคิ้วแน่น

เสียงนี้ฟังดูแล้วคุ้นหูอย่างมาก…

“ตอนแรกองค์หญิงใหญ่นั้นดูแลเขาเป็นอย่างดี หากไม่มีองค์หญิงใหญ่ เจียงอวี่เฉิงจะต้องตายไปไม่รู้กี่รอบแล้ว คนที่เนรคุณเช่นนี้ มีเรื่องอันใดที่ทำไม่ได้บ้าง? แต่ว่าทั้งพวกเราและเขาได้เอาของที่ต้องการออกมาแล้ว จึงไม่ต้องคิดเล็กคิดน้อยมากขนาดนั้น”

ซย่าโหวหรงพูดขึ้นมาด้วยความโกรธ

“จะไม่คิดเล็กคิดน้อยได้อย่างใด? ครั้งนี้ต้องใช้ประโยชน์จากงานแต่งงานของเจียงอวี่จือ เขาจึงต้องการโอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืนกลับไปอย่างใดเล่า ตั้งแต่ต้นจนจบข้าแค่ใช้ตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำ เหลือเพียงความว่างเปล่า!”

ตอนแรกเขาคิดว่าเพราะโอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืนถึงได้ร่วมมือกับเจียงอวี่เฉิง คิดไม่ถึงตอนนี้ทั้งสองอย่างก็ยังไม่ได้อยู่ในมือ

“ใครใช้ให้คุณชายรองของเจ้าสร้างความวุ่นวายที่หอชุนเฟิงขนาดนั้นเล่า? ถึงปล่อยให้ตระกูลเจียงได้เปรียบเสียขนาดนั้น?หากไม่ใช่เรื่องแบบนั้น เดิมทีพวกเราก็ยังจะสามารถสู้กับพวกเขาหน่อย แต่ตอนนี้…จึงทำได้เพียงถอยก่อนเท่านั้น”

เมื่อได้ยินพวกเขาพูดถึงตัวเอง เส้นประสาทของซย่าโหวถิงอันก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที

หลังจากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงซย่าโหวหรงถอนหายใจ ก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ในบรรดาลูกชายทั้งหมด ข้าชอบเขามากที่สุด กอปรกับในช่วงหลังมานี้เจียงอวี่จือก็ชอบเขาด้วย จึงทำให้ข้าชอบเขามากยิ่งขึ้นไปอีก เดิมทีข้าคิดว่าหลังจากจัดงานแต่งงานเรียบร้อยแล้ว จะมอบให้เขาสืบทอดตำแหน่งของข้าอย่างราบรื่น แต่ใครจะคิดเล่าว่า…เขาจะไม่เอาการเอางานเช่นนี้!”

ซย่าโหวหรงเกลียดที่หลอมเหล็กให้เป็นเหล็กกล้าไม่ได้

หลังจากรู้ว่าซย่าโหวถิงอันนอนกับเด็กสาวที่หอชุนเฟิง เขาก็รู้ว่านี่มันเป็นเรื่องใหญ่แล้ว

เดิมทีเขาคิดจะให้ซย่าโหวถิงอันเดินเข้าไปรับผิดที่จวนตระกูลเจียง แต่ใครจะรู้ว่าเขาจะไม่รักดี กลับไม่ยอมพูดอันใดสักคำเลย!

สุดท้ายเขาจึงต้องไล่อีกฝ่ายออกจากจวนชย่าโหว!

เมื่อได้ยินดังนั้น ซย่าโหวถิงอันก็ไม่ได้รู้สึกอันใดมาก

ในตอนที่เขากำลังลังเลว่าจะไปรับผิดดีหรือไม่ แต่เขากลับได้ยินเสียงหัวเราะของชายอีกคนดังขึ้น

“ไม่เอาการเอางานแล้วเกี่ยวอันใดด้วยเล่า? ยังมีคุณชายสามอยู่ไม่ใช่หรือ? สำหรับข้าแล้ว ข้าว่าเขามีเหตุผลและรอบคอบมากกว่าคุณชายรองเสียอีก ตั้งแต่มีข่าวว่าจะได้แต่งงานกับเจียงอวี่จือ เขาก็แสดงท่าทีเหมาะสมมาโดยตลอด ได้ยินมาว่าหลายวันนี้เขาไปที่ตระกูลเจียง เพื่ออยู่กับเจียงอวี่จือตลอด ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็พัฒนาไปได้ไม่เลวเลย”

ซย่าโหวหรงหัวเราะขึ้น

“เจ้าก็พูดได้ถูกต้อง เพราะว่าภูมิหลังของมารดาของเขานั้นต่ำต้อย ข้าจึงไม่ได้สนใจเขามากเท่าไรนัก หลายปีมานี้เขาก็ไม่ทำตัวให้เป็นจุดสนใจ คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะจัดการกับเรื่องเช่นนี้ได้! และยังจัดการได้ดีกว่าพี่รองของเขาตั้งไม่รู้กี่เท่า! หลังจากนี้เกรงว่าลูกรองจะกลายเป็นตัวไร้ประโยชน์แล้ว ปล่อยให้เขาสำนึกเองก็พอ”

ซย่าโหวถิงอันสับสนอย่างมาก

ต่อจากนั้นพวกเขาพูดอันใดต่อ ตัวเขาเองก็ฟังไม่สะดวกแล้ว

ในหัวสมองของเขาเต็มไปด้วยคำพูดไม่กี่ประโยคของซย่าโหวหรง

นี่มันเพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่วันเอง คนชั้นต่ำอย่างซย่าโหวอวี้ซู่กลับสามารถครอบครองตำแหน่งของเขาได้อย่างสมบูรณ์แล้ว!?

ความลังเลสุดท้ายที่อยู่ภายในใจของซย่าโหวถิงอันก็จางหายไปหมดสิ้นแล้ว

“…ตอนนี้อำนาจของเจียงอวี่เฉิงก็ได้ปกคลุมทั่วทั้งเมืองซีหลิงแล้ว หากคิดจะไปต่อสู้กับเขาก็เป็นเรื่องที่ไม่ค่อยฉลาดเท่าไร” ผู้ชายคนนั้นพูดเกลี้ยกล่อมขึ้น

ซย่าโหวหรงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา

“ถ้าเขามาบังคับข้า ข้าจะเปิดเผยทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำเอาไว้ในตอนแรกออกมาทั้งหมด! ถ้าไม่ใช่เพราะการปลอมแปลงเอกสารฉบับนั้น ตอนนั้นองค์หญิงใหญ่จะให้สิบสามผู้พิทักษ์เยว่ออกจากซีหลิงได้อย่างใด? ตราบใดที่สิบสามผู้พิทักษ์เยว่ยังอยู่ เจียงอวี่เฉิงไม่มีทางสำเร็จอย่างแน่นอน! หากเขาจะมาบังคับข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ก็อย่าโทษว่าปลาตายตาข่ายขาด*ก็แล้วกัน”

ซย่าโหวถิงอันเอามือกุมหน้าอกเอาไว้ หัวใจเต้นอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง!

เป็นเช่นนี้นี่เอง!

เป็นเช่นนี้นี่เอง!

ตอนแรกเมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดเรื่อง แต่สิบสามผู้พิทักษ์เยว่กลับไม่ได้อยู่ที่ซีหลิง

ทุกคนต่างคิดว่าพวกเขาล้วนมีปัญหาอยู่ที่ชายแดน องค์หญิงใหญ่จึงส่งผู้พิทักษ์เยว่ทั้งสิบสามออกไปตรวจสอบ แต่ก็ไม่กลับมาเลย