บทที่ 819 นกกระจอกอยู่ด้านหลัง

ซย่าโหวถิงอันเดินเข้ามาในห้องหนังสืออย่างไร้เสียง

เพราะก่อนหน้านี้ซย่าโหวหรงได้ออกคำสั่งห้ามใครเข้ามาบริเวณนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต ดังนั้นที่นี่จึงเงียบสงบอย่างมาก ไม่มีใครคนอื่นอยู่เลย

แม้ว่าจะพบคนที่ลอบบุกเข้ามา แต่ซย่าโหวหรงก็ไม่กล้าส่งเสียงดังอันใด ทำได้เพียงรีบวิ่งตามออกไปเพื่อจับคนคนนั้นด้วยตนเองเท่านั้น

เพราะเหตุอันใดกัน?

…นี่ไม่ใช่เพราะอาการร้อนตัวใช่หรือไม่ เขากังวลว่าคนผู้นี้จะได้ยินอันใด แล้วประกาศมันออกไปอย่างนั้นหรือ?

ดังนั้นภายในจวนซย่าโหวจึงเงียบสงบอย่างมาก และไม่มีความวุ่นวายใดๆ เกิดขึ้น

ที่นี่คือห้องหนังสือของซย่าโหวหรง อย่าว่าแต่คนทั่วไปเลย แม้กระทั่งคุณหนูคุณชายที่อยู่ในจวนก็ไม่กล้าเข้าใกล้ที่แห่งนี้

แต่ซย่าโหวถิงอันไม่เหมือนกัน

เขาเป็นคนที่ซย่าโหวหรงอบรมให้มาเป็นผู้สืบทอด โดยเฉพาะปีสองปีมานี้ เขาได้เข้าออกที่นี่อยู่เป็นประจำ

ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี

เขาเดินเข้ามาดูของบนโต๊ะ

บนโต๊ะนั้นมีไม่มาก เมื่อเขากวาดสายตามองแล้วมองเห็นที่วางพู่กัน แววตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้น

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ขยับพู่กันเหล่านั้นทีละน้อยอย่างระมัดระวัง!

ทันใดนั้นกล่องใบหนึ่งที่อยู่ใต้โต๊ะก็ปรากฏออกมา

ภายในนั้นมีกุญแจสีทองแดงวางเอาไว้อยู่!

ซย่าโหวถิงอันหยิบกุญแจออกมา แล้วหมุนตัวไปยังตั่งตัวหนึ่ง

ตั่งตัวนั้นเป็นโต๊ะที่ซย่าโหวหรงใช้อ่านหนังสือยามพักผ่อน

เมื่อเดินเข้าไปหยุดที่ด้านข้างของตั่งตัวนั้นแล้ว ก็ใช้มือถูกขอบตั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียง “แกร๊ก” ดังขึ้น

ในตอนนั้นเองบริเวณหัวเตียงของตั่งก็เปิดออกขึ้นมา!

จากนั้นก็มีกล่องอีกกล่องซ่อนอยู่ภายใน!

กล่องนั้นเป็นกล่องไม้สีดำขนาดเท่าฝ่ามือวางเอาไว้อยู่ท่ามกลางความมืดมิด!

เมื่อมองเพียงแวบแรกก็รู้สึกว่ากล่องไม้กล่องนี้เป็นกล่องไม้ที่ธรรมดามาก แต่ถ้าหากมองดูให้ดี จะเห็นได้ว่ามันประกายแสงสีเงินปกคลุมอยู่จางๆ

ซย่าโหวถิงอันรู้ว่าภายในกล่องนี้คือโอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืน!

นอกจากแสงสีเงินที่ขยายออกมาแล้ว ตัวของกล่องไม้ก็มีม่านพลังสีดำปกคลุมอยู่อีกหนึ่งชั้นด้วย!

ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินท่านพ่อพูดขึ้นเสมอว่านี่คือโอสถระดับเก้าเพียงเม็ดเดียวที่ได้รับการสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ…โอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืน ซึ่งมันมีค่าอย่างมาก

กล่องไม้สีดำกล่องนี้องค์ปฐมกษัตริย์เป็นคนสร้างขึ้นมาด้วยมือของเขาเอง รวมถึงม่านพลังที่อยู่ด้านบนนั้นเขาก็เป็นคนวางด้วยตนเอง!

มีการสืบทอดยาวนานเป็นพันปี แม้ว่าม่านพลังนี้จะคลายออกไปบ้างแล้ว แต่จักรพรรดิทุกพระองค์จะมาเสริมความแข็งแกร่งให้กับมัน จนมาถึงวันนี้ม่านพลังนี้ก็ยังแข็งแกร่งอยู่เช่นเดิม!

และด้วยเหตุนี้ กล่องไม้เคลือบสีดำนี้จึงมีรัศมีที่แข็งแกร่งอย่างไม่มีทางเทียบเทียมได้ จะทำให้คนหามันเจอได้อย่างง่ายดาย

ดังนั้นที่ซย่าโหวถิงอันมาในวันนี้ เขาตั้งใจจะมาเอายาอายุวัฒนะเม็ดนี้ออกไป!

ม่านพลังนี้ แน่นอนว่าถ้าใช้เพียงพละกำลังของตัวเขาเองนั้น ไม่มีทางทำอันใดมันได้อยู่แล้ว

แต่ว่า…เขามีกุญแจ!

สิ่งที่สำคัญที่สุดในเรื่องนี้คือ บนกุญแจนี้มีเลือดขององค์หญิงใหญ่อยู่หนึ่งหยด!

ดังนั้นมันจึงสามารถทำลายม่านพลังนี้ได้อย่างง่ายดาย จากนั้นเขาก็หยิบของที่อยู่ด้านในออกมาได้อย่างราบรื่น!

เมื่อเขามองไปทางกล่องไม้ที่อยู่ตรงด้านหน้าเขานั้น ซย่าโหวถิงอันก็กลืนน้ำลายอย่างลำบาก ลำคอของเขาแห้งผาก ความตื่นเต้นส่องประกายออกมาจากในแววตาของเขา

เขาประหม่าเสียจนฝ่ามือเปียกไปด้วยเหงื่อ เขารีบเช็ดมันกับตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบกุญแจขึ้นมาแล้วเสียบมันเข้าไปอย่างรวดเร็ว

แกร๊ก!

เขาได้ยินเสียงปลดสลักดังชัดเจน!

ซย่าโหวถิงอันกลั้นลมหายใจ จากนั้นก็เปิดกล่องออกอย่างช้าๆ!

ยาอายุวัฒนะสีแดงชาด มีขนาดเท่ากับเม็ดลำไย วางอยู่กลางกล่องใบนั้นอย่างเงียบเชียบ!

สามารถมองเห็นเส้นอักขระสีทองเก้าเส้นที่อยู่บนนั้นอยู่ชัดเจน!

นี่เป็นโอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืนไม่ผิดแน่!

กลิ่นหอมเข้มข้นโชยออกมาอย่างแรง

ซย่าโหวถิงอันถอนหายใจเบาๆ ตอนนั้นเขาก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที! แม้แต่พลังดั้งเดิมที่อยู่ภายในร่างกายก็ดูเหมือนจะกระฉับกระเฉงมากขึ้นนะ!

เขารู้สึกตกใจอย่างมาก