บทที่ 820 จะเหมือนกับองค์หญิงใหญ่หรือเปล่า

ค่ำคืนแห่งความวุ่นวายและสับสนได้ผ่านพ้นไป เช้าวันรุ่งขึ้น ซย่าโหวถิงอันแต่งตัวออกไปข้างนอก เพื่อสอบถามสถานการณ์

ในจวนซย่าโหวไม่มีข่าวคราวอันใดรอดออกมา ทุกอย่างเงียบสงบเหมือนปกติ

แต่สิ่งนี้ไม่ได้สร้างความมั่นใจให้กับซย่าโหวถิงอันเลย

ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะซย่าโหวหรงไม่เจออันใดผิดปกติ ก็จะเป็นเจอความผิดปกติแล้วแต่ต้องปิดปากเอาไว้ก่อน

นอกเสียจากซย่าโหวหรงจะเป็นคนบ้าแล้วป่าวประกาศออกไปว่าโอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืนอยู่ที่ตนเอง และบัดนี้มันได้หายไปแล้ว!

หลังจากเดินวนรอบจวนซย่าโหวสองรอบ ซย่าโหวถิงอันก็ไม่พบว่ามีสิ่งใดผิดปกติ เขาจึงต้องเดินออกไปด้วยหัวใจที่หวาดหวั่น

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือตอนนี้ในใจของซย่าโหวหรงเต็มไปด้วยความกังวลใจ แต่ไม่ได้กังวลเรื่องโอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืน แต่กังวลเรื่องชายลึกลับที่หนีออกไปในคืนก่อน

ซย่าโหวหรงกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินที่เขาพูด ในใจของเขารู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก

แต่จะให้เสียใจตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

ฝีมือของอีกฝ่ายนั้นไม่ได้อ่อนด้อย เขาติดตามอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ถูกอีกฝ่ายสลัดหนีไปเสียได้

ในตอนนี้เขาก็ไม่กล้าส่งเสียงอันใดมาก แม้ว่าเขาจะกล้าทำตัวกำเริบเสิบสานตามหาตัวคนทั่วทั้งแผ่นดินซีหลิง แต่เขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายนั้นหน้าตาเป็นอย่างใด!

และซย่าโหวหรงก็ไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับใคร

หลังจากติดตามไปไม่ได้ ในใจของเขาจึงเต็มไปด้วยความกังวล ดังนั้นจึงไม่ได้สังเกตเลยว่าห้องหนังสือของตัวเองถูกคนมารื้อค้นแล้ว

อีกทั้งโอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืนที่ตนเองคอยทะนุถนอมก็ได้หายออกไปจากจวนหลังนี้แล้ว!

…

ในเมืองซีหลิงสงบสุขอย่างมาก ทั้งนี้เพราะว่างานมหามงคลสมรสขององค์หญิงสามและคุณชายใหญ่ตระกูลเจียง กำลังจะเริ่มจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าแล้ว ดังนั้นหน่วยงานทุกหน่วยจึงงานยุ่งขึ้นมาบ้างแล้ว

แน่นอนว่างานมงคลสมรสของราชสำนักล้วนมีกฎและข้อปฏิบัติที่แตกต่างออกไป

โดยเฉพาะวันมงคลสมรสขององค์หญิงสาม ก็เป็นวันราชาภิเษก และแน่นอนว่าจะยิ่งใหญ่อย่างมาก

วังหลวง ตำหนักฮวาหยาง

หลังจากที่ฟื้นฟูไประยะหนึ่ง ร่างกายของซั่งกวนหว่านจึงฟื้นตัวขึ้นมาได้ส่วนหนึ่งแล้ว

แต่บาดแผลบนใบหน้าของนางยังไม่ดีขึ้นแม้แต่น้อย

ไม่จำเป็นต้องส่องกระจก แค่นางสัมผัสหน้ากับตัวเอง นางก็รู้แล้วว่าใบหน้าของตัวเองเป็นอย่างใด!

และด้วยเหตุนี้เอง แม้ว่าวันมงคลสมรสจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้ว แต่อารมณ์ของนางกลับย่ำแย่มากขึ้นเรื่อยๆ

ตอนที่ซั่งกวนหว่านกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้อยู่ นางก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา

ก๊อกๆ!

“ฝ่าบาท ใต้เท้าจั่วมาขอพบแล้วขอรับ”

นั่นเป็นเสียงของฉานอี้นั่นเอง

ซั่งกวนหว่านกัดฟันกรอด จากนั้นก็ใช้ผ้าปิดบังหน้าตาของตัวเอง

“เข้ามาได้”

เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น จากนั้นประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกมา

จั่วหมิงซีก็เดินเข้ามา

เขาเดินขึ้นมาด้านหน้าก่อนจะโค้งคำนับอีกฝ่าย

“ข้าน้อยคารวะองค์หญิงสาม”

ฉานอี้ปิดประตูเสียงเบา จากนั้นก็ยืนรออยู่ที่ด้านนอก

ซั่งกวนหว่านพูดขึ้นว่า

“ใต้เท้าจั่วลุกขึ้นยืนเถิด”

จั่วหมิงซีจึงยืนขึ้น แต่สายตายังหลุบลงต่ำเล็กน้อย แสดงถึงความเคารพอย่างที่สุด

ซั่งกวนหว่านกัดฟันกรอดแล้วพูดว่า

“เวลาอีกหนึ่งเดือนกว่าจะถึงเวลามงคลสมรสแล้ว ใต้เท้าจั่วยังไม่มีวิธีที่จะช่วยข้ารักษาบาดแผลบนใบหน้าเลยหรือ?”

จั่วหมิงซีรีบกล่าวขึ้นว่า

“ฝ่าบาท ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพราะเรื่องนี้แหละพ่ะย่ะค่ะ เมื่อวานข้าได้พบวิธีรักษาจากคัมภีร์โบราณ บางทีมันอาจจะช่วยท่านได้ก็ได้”

“จริงหรือ? รีบพูดมาสิ”

แววตาของซั่งกวนหว่านเป็นประกาย พร้อมพูดเร่งเร้าเขาทันที

“ตามที่คัมภีร์ได้กล่าวเอาไว้ บาดแผลบนใบหน้าของท่าน เกิดจากฝีมือของอสูรศักดิ์สิทธิ์ เพราะว่ายังมีเสี้ยวพลังของอสูรศักดิ์สิทธิ์ ที่หลงเหลืออยู่ ดังนั้นบาดแผลเหล่านี้จึงไม่สามารถสมานกันเป็นปกติได้ แต่หากนำเลือดของอสูรศักดิ์สิทธิ์มาแล้วผสมกับโอสถแล้วทาลงไปที่บาดแผล จะเป็นวิธีพิษต้านพิษ จากนั้นก็ทำความสะอาดให้หมดจด บาดแผลเหล่านั้นจะสามารถหายได้โดยเร็ว!”

สีหน้าของซั่งกวนหว่านค่อยๆ มืดครึ้มมากยิ่งขึ้น หลังจากที่ฟังจนจบนางก็ขมวดคิ้วมุ่น

“ต้องใช้เลือดของอสูรศักดิ์สิทธิ์หรือ?”