บทที่ 829 ไม่เจอกันนาน

น้ำเสียงของชีหานราบเรียบอย่างมาก

“ข้าเป็นแค่คนส่งจดหมายตัวเล็กๆ ไม่เคยร่วมงานกับคุณชายเจี่ยนมาก่อนเลย แต่ว่า…ข้าเองก็อยู่ที่ซีหลิงมาหลายปีแล้ว ดังนั้นจึงเคยพบปะคุณชายเจี่ยนอยู่หลายครั้ง แต่คิดไม่ถึงว่า คุณชายเจี่ยนจะจำข้าน้อยได้?”

สามารถเรียกได้ว่าเจี่ยนเฟิงฉือเป็นอันธพาลของเมืองซีหลิง คนที่เจอเขาก็มีจำนวนไม่น้อย

ต่อให้ไม่เคยเจอด้วยตัวเอง ก็ต้องได้ยินข่าวลือของเขามาไม่น้อยอย่างแน่นอน

โดยเฉพาะดวงตาที่มีสีฟ้าโดดเด่น ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของตระกูลเจี่ยน ในหุบเขาเขี้ยวมังกร มีใครที่ไม่รู้บ้าง?

เจี่ยนเฟิงฉือหรี่ตาแล้วยิ้มบางๆ

“ที่ข้าพูดไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น”

“โปรดให้อภัยที่ข้าน้อยเป็นคนโง่ด้วยขอรับ ไม่ทราบว่าสิ่งที่คุณชายพูดนั้นหมายความว่าอย่างใดกันแน่ หากมีเรื่องอันใดกรุณาพูดออกมาเลยเถิดขอรับ”

ในใจของชีหานสามารถคาดเดาได้หลายส่วนแล้ว แต่ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นตระหนกขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย เขายังถามด้วยสีหน้าราบเรียบเช่นเดิม

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็คือสิบสามผู้พิทักษ์เยว่ ถ้าเขาไม่สามารถจัดการได้ เขาก็ไร้ประโยชน์เกินไปแล้ว

เจี่ยนเฟิงฉือยกแขนขึ้นกอดอก แล้วเอามือข้างหนึ่งลูบคางเบาๆ รอยยิ้มมุมปากก็กดลึกขึ้นด้วย

“ก็ไม่รู้ว่าเหตุใด เมื่อข้าได้เจอเจ้า ข้าก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างมาก ราวกับว่า…เคยรู้จักเจ้า”

“คุณชายเจี่ยนคงล้อเล่นแล้ว ฐานะของข้าต่ำต้อยอย่างมาก ข้าจะมีโอกาสพบท่านได้อย่างใด?”

“ถูกต้อง ข้าเองก็ไม่จำเป็นต้องส่งจดหมายออกไปนอกเขตพรมแดนม่านฟ้า และไม่เคยได้พูดคุยกับพวกเจ้ามาก่อน…แต่เจ้าคล้ายกับเพื่อนเก่าของข้าคนหนึ่ง”

เจี่ยนเฟิงฉือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ในชื่อของเขาก็มีคำว่า “ชี” เหมือนกัน เจ้าว่ามันจะบังเอิญกันเกินไปหรือไม่?”

รูม่านตาของชีหานหดเล็กน้อย

ตอนนี้เขาปรับหน้าตาใหม่ทั้งหมดแล้ว ต่อให้เจียงอวี่เฉิงมายืนอยู่ตรงนี้ ก็ไม่สามารถมองออกได้

แต่เจี่ยนเฟิงฉือสามารถทำได้

เพราะว่าเจี่ยนเฟิงฉือคุ้นเคยกับสิบสามผู้พิทักษ์เยว่มากกว่าเจียงอวี่เฉิง!

โดยเฉพาะชีหาน

ก่อนหน้านี้เจี่ยนเฟิงฉือมีปัญหากับซั่งกวนเยว่ตลอด มีธุระหรือไม่มีธุระก็มักชอบไปสร้างความวุ่นวายให้ตลอด

เมื่อถึงตอนนั้น ชีหานจะเป็นคนที่เข้าไปปะทะกับเขาเป็นประจำ

ระดับการบำเพ็ญเพียรของชีหานสูงกว่าเจี่ยนเฟิงฉือ และยิ่งไปกว่านั้นเจี่ยนเฟิงฉือคือเซียนหมอ และมีการใช้โอสถบ้างบางครั้ง

ทั้งสองคนมีแพ้มีชนะ โดยพื้นฐานแล้วพวกเขามักจะเสมอกัน

อีกทั้งเรื่องราวระหว่างพวกเขาทั้งคู่ก็ต่างเข้าใจกันดี

แม้ว่าใบหน้าของชีหานจะเย็นชาตลอดเวลา แต่ก็จงรักภักดีต่อซั่งกวนเยว่อย่างมาก

ทุกครั้งที่มีเรื่องเกี่ยวกับซั่งกวนเยว่ เขานั้นไม่สงวนท่าทีเลยแม้แต่น้อย

เขาเป็นคนที่กล้าหาญและเลือดร้อน ซึ่งทั้งหมดนั้นจะอุทิศให้กับคนคนเดียว

และด้วยนิสัยนี้ ทำให้ตอนนั้นพวกเขาถึงรีบกลับมาที่ซีหลิง และได้เห็นหอบรรพกษัตริย์ที่กำลังมอดไหม้ ไม่ว่าผู้ใดจะขวางทางเขาไว้ เขาก็เลือกที่จะกระโจนเข้าไปในกองเพลิง จนสุดท้ายใบหน้าก็เสียโฉม!

ตอนนี้เมื่อมาเจอเจี่ยนเฟิงฉืออีกครั้ง เขาคงจะจำได้ ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่เขาคาดเดาเอาไว้อยู่แล้ว

แต่ในเวลานี้มันไม่ใช่โอกาสที่ควรจะเปิดเผยตัวเท่าไรนัก

“คุณชายเจี่ยนต้องการจะพูดอันใดกันแน่หรือขอรับ?”

ชีหานขมวดคิ้วมุ่น

เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ตลอด ทหารยามสองนายก็อดที่จะเหลือบสายตามองเป็นครั้งคราวไม่ได้

เจี่ยนเฟิงฉือยิ้มขึ้นทันที

“ไม่มีอันใด แค่ข้ารู้สึกว่าคุ้นเคยเท่านั้นก็พอแล้ว!”

ชีหานชะงักไป

ท่าทางของเจี่ยนเฟิงฉือ ราวกับแน่ใจในฐานะของเขาแล้ว แต่เหตุใดถึงยังช่วยเขาปกปิดอยู่ล่ะ…”

ทันใดนั้นเจี่ยนเฟิงฉือก็โยนถุงหนักๆ ถุงหนึ่งให้เขา และชีหานก็รับเอาไว้

“นี่คือเงินหนึ่งพันผลึกศิลาขาว ถ้าวันนี้เจ้าช่วยงานข้าหนึ่งอย่าง เงินนี้จะเป็นของเจ้า”

ชีหานรู้สึกสงสัยมากยิ่งขึ้น แต่ก็ยังถามต่อไปว่า

“คุณชายเจี่ยนจะให้ข้าน้อยทำอันใด?”

เจี่ยนเฟิงฉือกะพริบตาปริบๆ