บทที่ 830 ดึง

ที่แท้เขารู้ความจริงของเขาแล้ว!

หัวใจของชีหานเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่เพราะว่าก่อนหน้านี้เขาก็สามารถเดาได้อยู่แล้ว ดังนั้นเขาสามารถสงบสติลงได้อย่างรวดเร็ว

ในเมื่อหน้าต่างกระดาษชั้นนี้ได้ถูกเจาะแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นจะต้องแสดงอีกต่อไป

ชีหานจึงถามขึ้นอย่างตรงประเด็นว่า

“วันนี้ที่เจ้าเรียกข้ามา มีเรื่องอันใดกันแน่?”

แววตาของเจี่ยนเฟิงฉือฉายแววประหลาดใจ จากนั้นจึงนั่งหลังตรง

“แค่นี้ก็ยอมรับแล้วหรือ? ข้าคิดว่าจะต้องใช้เวลาคาดคั้นเจ้ามากกว่านี้เสียอีก!”

ชีหานขมวดคิ้วมุ่น แววตามีประกายหมดความอดทน

“ในใจของเจ้าก็รู้ฐานะของข้าดีอยู่แล้ว ไม่ว่าจะอธิบายอย่างใด เจ้าก็ไม่มีทางเปลี่ยนอย่างแน่นอน ไม่ใช่หรือ? มีเรื่องอันใดก็พูดมาตามตรง ข้ายุ่งมาก”

“เฮ้อ ยังพูดจาไม่สุภาพเหมือนเดิมเลยน้า…”

เจี่ยนเฟิงฉือยักไหล่ แต่ก็ไม่อ้อมค้อมไปมากกว่านี้แล้ว

“เจ้ากลับมาที่ซีหลิงตั้งแต่เมื่อไร?”

น้ำเสียงของชีหานเย็นชาและแข็งกระด้าง

“ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

เจี่ยนเฟิงฉือสำลักน้ำชา หนังตากระตุกขึ้น

เวลาผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เหตุใดชีหานจึงมีนิสัยแข็งกระด้างและเย็นชาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงเลยล่ะ?

แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของสิบสามผู้พิทักษ์เยว่ในตอนนี้ เจี่ยนเฟิงฉืออดทน ไม่พ่นคำด่าออกไป

“…คำสั่งจับตายของเจียงอวี่เฉิงยังไม่ได้เรียกกลับคืนมาเลยนะ นี่เจ้าใจกล้าขนาดไหนเนี่ยถึงได้กลับมาแบบนี้? หรือว่า…มารนหาที่ตายเอง?”

คำพูดนี้ไม่ใช่เรื่องหยอกล้อ

เจียงอวี่เฉิงตั้งใจจะฆ่าสิบสามผู้พิทักษ์เยว่ให้หมดจริงๆ เรื่องนี้มันอันตรายเกินไป ที่ชีหานจะปรากฏกายที่นี่

แม้ว่าตอนนี้เขาจะเปลี่ยนไปมากแล้วก็ตาม คนทั่วไปไม่มีทางมองออกอย่างแน่นอน…แต่ทว่าเกิดอันใดขึ้นมาเล่า?

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่คนคนหนึ่งจะเปลี่ยนไปเป็นอีกคนหนึ่งอย่างสมบูรณ์

ซึ่งไม่สามารถบอกได้เลยว่าเขาจะถูกเปิดเผยตัวตนเมื่อไร

ยิ่งไปกว่านั้นคนที่พวกเขาต้องเผชิญหน้าคือเจียงอวี่เฉิงที่ตอนนี้กุมอำนาจไว้อย่างมหาศาล!

“ข้ามีแผนการของตัวเอง…”

ชีหานตอบขึ้นมาสั้นๆ ไม่ได้ต้องการจะอธิบายเรื่องอันใดให้ลึกซึ้งไปมากกว่านี้

ความจริงแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้ฝ่าบาทให้ความไว้วางใจกับเจี่ยนเฟิงฉืออย่างมาก เขาไม่มีทางหลุดพูดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

เจี่ยนเฟิงฉือ “…”

เขารู้สึกปวดหัวจนต้องนวดขมับเอาไว้

สิบสามผู้พิทักษ์เยว่มีด้วยกันสิบสามคน แต่เหตุใดเขาต้องมาเจอกับชีหาน คนที่พูดคุยด้วยยากที่สุดละเนี่ย?

ไม่ว่าใครก็คุยง่ายกว่าชีหานทั้งนั้น!

แต่เมื่อมาคิดเช่นนี้มันก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

เจี่ยนเฟิงฉือพูดเกลี้ยกล่อมตัวเองในใจ จากนั้นก็ถามขึ้นอย่างใจเย็นที่สุดว่า

“ก่อนหน้านี้เจ้าไปที่แคว้นเย่าเฉินใช่หรือไม่?”

ครั้งนี้ ชีหานไม่ได้ปิดบังอันใด

“ถูกต้อง”

เจี่ยนเฟิงฉือหรี่ตาเล็กน้อย

สิบสามผู้พิทักษ์เยว่หนีออกจากพรมแดนม่านฟ้า มีความเป็นไปได้ว่าพวกเขาจะไปทุกที่

เรื่องที่ชีหานจะไปที่แคว้นเย่าเฉินนั้นก็เป็นเรื่องที่ไม่น่าแปลกใจเท่าไรนัก

เพียงแต่…สถานที่และเวลาที่เขาปรากฏตัว มันกลับผิดปกติเล็กน้อย

เจี่ยนเฟิงฉือจำได้อย่างชัดเจน

ตอนนั้นในวันที่ทหารก่อการกบฏ วังหลวงวุ่นวาย แสงดาบเงากระบี่และเปลวเพลิงลุกท่วมฟ้า

ชีหานไปที่นั่นเหตุใด ไปเพื่อร่วมสนุกหรือ?

และเมื่อนึกถึงจดหมายก่อนหน้านี้ เจี่ยนเฟิงฉือก็ลองถามอย่างหยั่งเชิงว่า

“เจ้ารู้จักกับฉู่หลิวเยว่หรือ?”

ด้วยนิสัยของชีหานแล้ว หากไม่รู้จัก เขาไม่มีทางพูดคำพูดเหล่านั้นออกมาอย่างแน่นอน

ต่อให้ตอนนี้เขาจะอยู่ในฐานะของชีหาน แต่เขาไม่มีทางที่จะใส่ใจคนแปลกหน้าที่คอยส่งจดหมายให้ขนาดนั้น

ชีหานพยักหน้าอย่างใจเย็น

เจี่ยนเฟิงฉือเป็นคนที่ฉลาดอย่างมาก อีกทั้งพวกเขาก็รู้จักกันเป็นอย่างดี เรื่องโกหกบางเรื่องไม่จำเป็นต้องพูดออกมา

“ถ้าเช่นนั้น…นางก็รู้จักตัวตนของเจ้าแล้ว?” สีหน้าของเจี่ยนเฟิงฉือจริงจังขึ้นหลายส่วน

“แน่นอนว่านางไม่รู้” ชีหานพูดเสียงเรียบ “ก่อนหน้านี้พวกเราบังเอิญเจอกันที่แคว้นเย่าเฉิน นางรู้แค่ว่าข้ามาแทนที่ฉินชีตัวจริง แต่มากไปกว่านี้ นางไม่รู้อันใดเลย”

เจี่ยนเฟิงฉือยังรู้สึกว่ามีอันใดบางอย่างผิดปกติไป แต่ก็ไม่สามารถพูดออกมาได้

ทั้งสองคนตกอยู่ในความเงียบ