บทที่ 838 ปัญหาต่างๆ ก็ได้แก้ตกไปอย่างง่ายดาย

ใบหน้าของซั่งกวนหว่านเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“ข้าไม่ได้บ้า ข้ารู้ตัวดีว่าข้ากำลังทำอันใดอยู่! ไม่ต้องการให้เจ้ามาสั่งสอน!”

นางมองไปที่เจียงอวี่เฉิงด้วยความเย็นชา

“เจ้าคิดว่างานแต่งงานของพวกเรากำลังจะจัดขึ้นในอีกไม่นาน แล้วเจ้าจะมีอำนาจมาสั่งข้าได้ทั้งหมดอย่างนั้นหรือ? เจียงอวี่เฉิง เจ้าอย่าลืมฐานะของตัวเองเสียสิ!”

ไม่ว่าเขาจะเป็นอย่างใด เขาก็เป็นแค่ลูกหลานตระกูลขุนนางคนหนึ่งเท่านั้น หากไม่ใช่เพราะใช้การแต่งงานกับนาง เขาจะมีอย่างเช่นทุกวันนี้ได้อย่างใด?

ต้องบอกก่อนว่าอีกแค่ไม่กี่วัน ก็จะถึงวันราชาภิเษกของนางแล้ว

เมื่อถึงตอนนั้น เจียงอวี่เฉิงก็จะอยู่ต่ำกว่านางหนึ่งขั้น!

คาดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าตะโกนเสียงดังต่อนางเช่นนี้?

เจียงอวี่เฉิงโมโหจนหัวเราะออกมา

ดูเหมือนว่าซั่งกวนหว่านตื่นเต้นกับอำนาจและตำแหน่งที่ยังมาไม่ถึงของตัวเอง

อำนาจทางการทหารยังไม่ได้อยู่ในมือของนางเลย ต่อให้นางสามารถควบคุมอำนาจในวังหลวงได้แล้ว แต่มันก็เป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้นรากฐานของนางก็ยังไม่มั่นคง นางจะสามารถรักษาตำแหน่งนี้เอาไว้ได้หรือไม่นั้นก็เป็นเรื่องที่พูดยาก

ไม่มีเขา นางจะมีวันนี้หรือ?

เดิมทีเขาขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับเรื่องเหล่านี้ แต่ท้ายที่สุดแล้วซั่งกวนหว่านก็ยังไม่มีสมอง และเขาก็รู้เรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว

ตอนแรกเขามองว่านางเป็นคนที่ควบคุมง่าย เขาถึงได้เลือกนาง

แต่คิดไม่ถึงว่า ตอนนี้นางจะบ้าคลั่งขนาดนี้แล้ว

สายตาของเจียงอวี่เฉิงสับสนอย่างมาก

“คนในเมืองซีหลิงหายสาบสูญไปเป็นจำนวนมาก แล้วยิ่งในช่วงเวลาที่สำคัญขนาดนี้ ข้าไม่อยากได้ยินข่าวแบบนี้อีก เข้าใจหรือไม่?”

อย่างใดก็ตามเมื่อเผชิญหน้ากับคำเตือนย้ำแล้วย้ำอีกของเจียงอวี่เฉิง แต่ซั่งกวนหว่านกลับไม่ได้ใส่ใจมันเลยแม้แต่น้อย

นางหัวเราะเยาะ จากนั้นก็หมุนกายออกไป นางค่อยๆ ถอดเครื่องหัวที่งดงามและประณีตออกด้วยท่าทีสบายๆ

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้ามาที่นี่เพราะเรื่องนี้ แต่ความจริงแล้วมันไม่จำเป็นเลย แค่ลูกศิษย์ไม่กี่คนหายไปจากสำนักเท่านั้นเอง จนถึงตอนนี้ก็ยังไร้เบาะแสตามหา หลังจากนี้ก็จะไม่มีใครได้รู้ว่านั่นเป็นฝีมือของใคร เจ้าจะเป็นห่วงเหตุใด?”

เจียงอวี่เฉิงเดาได้อยู่แล้วว่านี่เป็นฝีมือของนาง และนางก็ไม่ได้ปฏิเสธมันด้วย

ไม่ว่าอย่างใดก็ตามพวกเขาทั้งสองคนก็ได้ทำเรื่องที่ไม่สามารถเปิดเผยได้มากมายด้วยกัน พวกเขาต่างกุมความลับของกันและกัน นอกเสียจากเจียงอวี่เฉิงต้องการจะตายตกไปพร้อมกัน ไม่เช่นนั้น เขาจะต้องอยู่ข้างนางอย่างแน่นอน!

เมื่อเห็นว่าซั่งกวนหว่านมีความมั่นใจอย่างมาก เจียงอวี่เฉิงก็ขมวดคิ้วมุ่น เพลิงความโกรธที่อยู่ในอกก็สุมกองขึ้น

เพื่อฟื้นคืนระดับพลังของตัวเอง ซั่งกวนหว่านนั้นบ้าไปแล้วจริงๆ ด้วย!

เดิมทีนางนั้นไม่สนใจด้วยซ้ำว่าต่อจากนี้ไปมันจะเกิดผลกระทบอันใดขึ้นมาบ้าง!

ในตอนนี้ภายในสมองของนางมีแต่เรื่องของตัวเองเท่านั้น!

“แล้วอีกอย่างที่ข้าเช่นนี้ ก็เพื่อพวกเราทั้งสองคน ในวันแต่งงาน เจ้าคงไม่อยากให้ข้ายกคทาอาญาสิทธิ์นั้นไม่ขึ้นใช่หรือไม่?”

ซั่งกวนหว่านเหลือบสายตามองเขา

นั่นคือสถานะของจักรพรรดิของราชวงศ์เทียนลิ่งเชียวนะ!

หากนางล้มเหลวต่อหน้าธารกำนัลมากมายแล้ว หลังจากนี้นางก็จะไม่มีโอกาสที่ว่านี้อีกแล้ว!

แม้แต่กับเจียงอวี่เฉิงเองก็ตาม!

เขาจะไม่สามารถหาองค์หญิงคนที่สามมาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ได้อีกแล้ว!

เจียงอวี่เฉิงกัดฟันกรอด ในที่สุดเขาก็ได้พูดออกมาว่า

“กินเสร็จแล้ว ก็อย่าลืมทำความสะอาดให้เรียบร้อย!”

เมื่อพูดจบเขาก็หมุนกายเดินออกจากตำหนักอย่างรวดเร็ว!

ซั่งกวนหว่านเย้ยหยันอย่างไม่พอใจหนึ่งครั้ง จากนั้นก็หันไปส่องกระจกต่อ

ดวงตาลึกล้ำ คาวเลือดสีจางก็ปรากฏขึ้นและกระจายไปทั่วอากาศ แต่หลังจากไม่นานมันก็หายวับไปทันที

…

หลังจากเจียงอวี่เฉิง ออกมาจากตำหนักฮวาหยางแล้ว ความโมโหที่อยู่เต็มอกก็ไม่มีที่ให้ระบายออก และเดินทางออกจากวังหลวงทันที

แต่เมื่อนึกถึงองค์จักรพรรดิที่ยังไม่ฟื้นขึ้นมาสักที เขาจึงระงับโทสะและเดินทางไปยังตำหนักชิงเฟิง

และในตอนนั้นก็บังเอิญเห็นจั่วหมิงซีที่เดินออกมาพอดี

เจียงอวี่เฉิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เมื่อคำนวณวันดูแล้ว วันนี้น่าจะไม่ใช่เวรของเขาด้วยซ้ำ

เขาเดินขึ้นไปด้านหน้า

“ใต้เท้าจั่ว”