บทที่ 839 ได้รับคำชี้แนะ

คลื่นใต้น้ำในเมืองซีหลิงกำลังเพิ่มขึ้น แต่อย่างใดก็ตามทุกคนในสำนักชงซูเก๋อกลับไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย

เพราะตอนนี้เขาสนใจแต่เรื่องของฉู่หลิวเยว่และคนอื่นๆ เท่านั้น

ก่อนหน้านี้ที่คนส่วนใหญ่กลับมาจากแดนภังคะ ศิษย์ของเขาทั้งสามคนไม่ได้กลับมาด้วย ทำให้พวกเขาล้วนเป็นกังวลอย่างมาก

แม้ว่าเจี่ยนเฟิงฉือจะมาอธิบายสถานการณ์ให้ฟังอย่างรวดเร็วแล้วก็ตาม

แต่วันนี้มันผ่านมาหลายขนาดนี้แล้ว พวกเขายังไม่มีวี่แววที่จะกลับมาเลยแม้แต่น้อย แล้วจะไม่ให้เขากังวลได้อย่างใด?

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นเจ้าสำนักนิ่งสงบราวกับนั่งตกปลามาโดยตลอด พวกเขาก็จะไปตามหาอีกฝ่ายที่แดนภังคะตั้งนานแล้ว

ภายในห้องธรรมดาบนภูเขา ฉีต้าเหอนอนแผ่อยู่บนเตียง อวี้ฉือซงนั่งจับชีพจรให้อยู่ด้านข้าง

ส่วนศิษย์อีกสองคนก็ยืนมองอยู่ด้านข้าง ราวกับว่าทั้งตื่นเต้นทั้งสงสัยอยู่เล็กน้อย

ในตอนนั้นเองอวี้ฉือซงก็พยักหน้าแล้วหันไปมองทางศิษย์ทั้งสอง

“ไม่เลว ร่างกายของเขาดีขึ้นมากเลยทีเดียว แม้ว่าเส้นชีพจรของเขาจะเสียหายไปมากกว่าครึ่งแล้ว แต่ยังดีที่สามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้ ต้องขอบใจพวกเจ้าทั้งสองมากที่ดูแลเอาใจใส่พวกเขามาอย่างดีขนาดนี้”

ศิษย์ทั้งสองจึงพูดขึ้นว่า

“ทั้งหมดเป็นเพราะเทียบยาของเจ้าสำนักขอรับ สิ่งที่พวกเราทำนั้นเป็นแค่เรื่องเล็กๆ เท่านั้น ไม่มีค่าพอให้พูดถึง”

อวี้ฉือซงยิ้มและส่ายหน้าออกมา

“ร่างกายของเขาเป็นอย่างใด ข้านั้นล้วนรู้ดีที่สุด มันไม่ง่ายเลยที่จะทำให้เขามีชีวิตอยู่รอด นี่ต้องลำบากพวกเจ้าแล้ว”

พูดจบแล้ว เขาก็หยิบกล่องไม้สองกล่องขึ้นมาและมอบให้เขาคนละกล่อง

“นี่คือใบเทียบยาระดับหกสองฉบับ พวกเจ้านำไปศึกษาให้ดี และรีบฝึกฝนให้สำเร็จโดยเร็ว”

ทั้งสองคนตกใจอย่างมาก แล้วมองหน้ากันไปมา

หนึ่งในนั้นก็รีบพูดขึ้นว่า

“ท่านเจ้าสำนัก…นี่…นี่มันล้ำค่าเกินไปแล้ว…”

พวกเขาช่วยดูแลฉีต้าเหอแค่ชั่วเวลาหนึ่งเท่านั้น ไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อันใด แต่รางวัลนี้มันใหญ่เกินไปแล้ว…

“รับไปเถอะ”

เมื่อเห็นว่าอวี้ฉือซงยืนยันขนาดไหน ทั้งสองคนก็รับมาด้วยความประหลาดใจและดีใจ

ส่วนอีกคนหนึ่งก็พูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า

“ท่านเจ้าสำนัก มันคุ้มค่าแล้วหรือที่จะช่วยผู้ชายคนนี้? สมองของเขาก็ไม่ชัดเจนแล้ว ต่อให้ช่วยเหลือได้ เกรงว่าต่อไป…”

ร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส พูดไม่ได้ สมองเลอะเลือนราวกับเด็กสามขวบก็ไม่ปาน เหตุใดท่านเจ้าสำนักถึงได้ให้ความสำคัญกับเขาเช่นนั้น?

อวี้ฉือซงมองไปที่ฉีต้าเหอ

“ข้ามีความคิดของตัวเอง”

คนผู้นี้ มีความสำคัญอย่างมาก

เจียงอวี่เฉิงส่งคนผู้นี้มาให้ถึงที่ เหตุใดเขาถึงไม่รับเอาไว้ละ?

ลูกศิษย์ทั้งสองคนสบสายตากันแล้วมองกันอย่างไม่เข้าใจ แต่ในเมื่อท่านเจ้าสำนักพูดอย่างนี้ เขาก็ไม่ได้พูดอันใดออกไป…

เขาลังเลอยู่สักพัก จากนั้นคนหนึ่งจึงถามต่อว่า

“ถ้าเช่นนั้น…ท่านเจ้าสำนัก ศิษย์น้องหญิงและพวกเขา…ตอนนี้ยังไม่กลับมาเลย ท่านคิดว่า…”

อวี้ฉือซงส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วส่ายหน้าเบาๆ

“วางใจเถอะ พวกนางจะกลับมาอย่างปลอดภัย”

…

ทะเลทรายจันทราสีชาด

ภายใต้แสงอาทิตย์ที่ร้อนแรง เงาร่างคนคนหนึ่งวิ่งอยู่ในทะเลทรายอย่างรวดเร็ว

ทรายมีขนาดเท่ากำปั้น ลอยตามไล่หลังของเขามา

“อย่าตามมาๆ!”

มู่หงอวี่ตะโกนไล่หลังและวิ่งหนีไปด้วย เพราะความรีบร้อนและตื่นเต้น ทำให้ร่างกายของนางหายไปจากจุดเดิมทันที

หลังจากนั้นไม่นาน นางก็ปรากฏตัวอยู่อีกที่หนึ่ง!

นางรีบหันไปมองด้วยความรีบร้อน แต่ว่าก็มองไม่เห็นอันใดทั้งนั้น

นางเพิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอกได้ไม่นาน ลูกบอลทรายสีเหลืองพุ่งเข้ามานางอย่างรวดเร็ว!

พรึ่บ!

ลูกบอลทรายสีเหลืองก็กระทบเข้าที่ใบหน้าของนางโดยตรง

ในตอนนั้นเอง ทั้งศีรษะและใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยทราย

นางยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หลังจากชะงักไปครู่หนึ่ง นางก็ปัดศีรษะอย่างบ้าคลั่ง และตะโกนขึ้นเสียงดังว่า

“อ๊ากกก! นี่มันยังไม่จบอีกหรือ!”

ตั้งแต่นางเข้ามาทะเลทรายจันทราสีชาดอย่างไม่ทราบสาเหตุ ก็ถูกแยกกับคนอื่นทันที

หลังจากนั้นลูกบอลทรายสีเหลืองทองก็ติดตามนางอยู่ตลอดเวลา

ตอนแรกนางยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ แต่หลังจากถูกโจมตีจนมีท่าทีจนตรอกแล้ว นางก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งนั้นกำลังมุ่งเป้ามาทางนาง

เหมือนดังที่ฉินอีเคยพูดเอาไว้ ในทะเลทรายแห่งนี้ ผู้บำเพ็ญเพียรจะเดินทางลำบากอย่างมาก แต่ละย่างก้าวจะต้องสูญเสียพลังอย่างมาก