บทที่ 881 รับช่วงต่อ

ในที่สุดใบหน้าของเจียงอวี่เฉิงก็แตกละเอียด เขาตกใจอย่างไร้เสียง

“เหตุใดของชิ้นนี้มาอยู่ที่ท่านได้ล่ะ!”

หรือว่าคนที่บุกเข้ามาในเรือนฉินแล้วขโมยฉินหางเฟิ่งไป จะเป็นอวี้ฉือซง!?

คนผู้นั้นปิดซ่อนลมปราณของตนเองได้เป็นอย่างดี เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าอวี้ฉือซงจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย!

“เมื่อครู่ข้าผู้เฒ่าเพิ่งพูดไปไม่ใช่หรือ? นี่เป็นของขวัญที่มีคนส่งมาให้ข้าเมื่อวานนี้!”

อวี้ฉือซงลูบเคราของตัวเองเบาๆ จากนั้นก็แสดงฉินหางเฟิ่งให้ทุกคนดู

“ทุกท่านสามารถเข้ามาดูได้ ว่าฉินหลังนี้เป็นฉินขององค์หญิงใหญ่จริงหรือไม่”

ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมาด้วยความเงียบกริบ

“คุณชายใหญ่เจียงน่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนี้มากที่สุด จะลองเข้ามาตรวจสอบสักหน่อยหรือไม่? หลังจากนำไปแล้ว จะได้ไม่มาพูดทีหลังว่ามันเป็นของปลอม”

เมื่ออวี้ฉือซงพูดจบ ก็ยังเดินขึ้นไปด้านหน้าเพื่อส่งฉินหลังนี้ไปให้ด้วยตัวเองอีกด้วย

เจียงอวี่เฉิงยืนห่างจากเขาไปประมาณสิบก้าว

จากสายตาของเขา หลังจากที่เขามองมันเพียงแวบแรก เขาก็รู้สึกคุ้นตาอย่างมาก นี่ต้องเป็นฉินหลังนั้นที่หายไปจากเรือนฉินอย่างแน่นอน!

แต่เขาก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดีว่ามันมาอยู่กับอวี้ฉือซงได้อย่างใด!

เขาบอกว่ามีคนนำมาให้เขาเมื่อวานนี้…แล้วคนที่ว่านั้นคือใครกันเล่า?

“ขอข้าดูหน่อย”

ท่ามกลางความเงียบ ก็มีคนคนหนึ่งเดินออกมา

และคนคนนั้นคืออวี่เหวินเว่ย

เขาหัวเราะเหอะๆ แล้วเดินเข้ามา

“ตอนแรกที่องค์หญิงใหญ่รักฉินหลังนี้มาก นางมักจะให้ข้าตระเตรียมอุปกรณ์ที่เข้าชุดกับมันจำนวนมาก ดังนั้นนับว่าข้าค่อนข้างคุ้นเคยกับฉินตัวนี้อยู่ไม่น้อย ข้าสามารถแยกแยะได้ ทุกคนคงจะเชื่อถือข้าได้ใช่หรือไม่?”

อวี้ฉือซงส่งฉินหลังนั้นไป

“เชิญ…”

แม้ว่าตำแหน่งของอวี่เหวินเว่ยจะไม่ได้สูงเท่าซานกง* แต่เพราะว่าตระกูลของเขาสืบทอดมาหลายพันปีแล้ว สถานะของเขาจึงสูงส่งมากเช่นกัน

เมื่อเขาพูดออกมาเช่นนั้น ก็มีน้ำหนักให้เชื่อถือได้ไม่น้อย

อวี่เหวินเว่ยรับฉินหางเฟิ่งหลังนั้นมาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะมองอย่างละเอียดหนึ่งรอบ สีหน้าของเขาค่อยๆ จริงจังมากขึ้น

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

“นี่เป็นของๆ องค์หญิงใหญ่อย่างแน่นอน อีกทั้งด้านในของฉินหลังนี้…มีค่ายกลกักขังมังกรอยู่

จริงๆ!”

“ขอข้าดูบ้าง!”

ในที่สุดเจี่ยนชูเย่ก็ทนไม่ไหว เขาเดินขึ้นมาด้านหน้าแล้วจ้องมองมันตาเขม็ง

บนฉินหางเฟิ่งหลังนั้น เหมือนว่าจะมีลำแสงจางๆ ส่องออกมา

เมื่อพลิกมันขึ้นมาจะเห็นว่ามีค่ายกลขนาดเท่าฝ่ามือส่องประกายอยู่ที่ด้านล่างของฉินหลังนั้นจริงๆ

หัวใจของเจียงอวี่เฉิงสับสนอย่างมาก!

ในตอนแรกเขาจดจ่อกับการจัดการซั่งกวนเยว่เพียงอย่างเดียว จึงไม่ได้ใส่ใจกับฉินหางเฟิ่งหลังนี้เลย

อีกทั้งสองปีที่ผ่านมานี้ เขาเช็ดทำความสะอาดฉินหางเฟิ่งหลังนี้เป็นจำนวนนับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับไม่เคยสังเกตถึงค่ายกลนั้นเลย!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็รีบพูดขึ้นมาว่า

“ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีค่ายกลนี้มาก่อน! ข้าไม่เคยเห็นค่ายกลเช่นนี้บนฉินหลังนี้มาก่อนเลย! มันเป็นเพียงแค่ค่ายกลระดับสามเท่านั้น ไม่ว่าปรมาจารย์ค่ายกลคนใดก็สามารถทำได้! เจ้าสำนักอวี้ฉือ ต่อให้ท่านสงสัยว่าการตายขององค์หญิงใหญ่มีเงื่อนงำ ท่านก็ไม่ต้องใช้วิธีนี้ออกมาหลอกลวงคนอื่นหรอก?”

อวี่เหวินเว่ยกลับหัวเราะเสียงเย็น

“แน่นอนว่าเจ้าจะต้องไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน เพราะว่าเดิมทีค่ายกลนี้มีตราประทับเอาไว้อยู่! หลังจากที่ผู้เฒ่าอย่างข้าคลายผนึกออกแล้ว ค่ายกลที่ว่านี้ถึงค่อยปรากฏออกมา!”

เจียงอวี่เฉิงยืนอยู่ท่ามกลางความตกตะลึง

“ผะ…ผนึกอันใด?”

คาดไม่ถึงว่าเขาจะไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลยด้วยซ้ำ!

“นี่เป็นค่ายกลกักขังมังกรจริงๆ ด้วย! อีกทั้งปราณนี้…เป็นปราณขององค์หญิงใหญ่อย่างแน่นอน!”