บทที่ 882 เช่นนั้นต้องเผชิญหน้ากันแล้ว

เสียงดังลั่นราวกับฟ้าถล่ม! ทำเอาทุกคนตกใจอย่างมาก!

บนฉินหางเฟิ่งหลังนั้นมีตัวอักษรเลือดซ่อนอยู่ และคาดไม่ถึงว่าจะเป็นคำว่า “เจียง”?!

แต่ไม่ว่าใครก็ตามที่มีสมองล้วนสามารถเดาได้ทั้งนั้น ว่าที่องค์หญิงใหญ่ใช้วิธีการที่ซับซ้อนเพื่อฝากรหัสลับเอาไว้ที่หลังฉินหลังนี้ มันจะต้องเป็นข้อบ่งชี้อันใดบางอย่างแน่นอน!

ค่ายกลกักขังมังกร…โนเวล-พีดีเอฟ

อักษรเลือด…

เจียง…

เมื่อนำมารวมกันแล้ว นั่นก็หมายความว่าคนที่ทำร้ายนางก็คือเจียงอวี่เฉิงไม่ใช่หรือ?!

ที่ด้านหน้าตำหนักหลางคุน เกิดความเงียบขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง!

เสียงคำรามดังก้องขึ้นมาในหูของเขา

คำถามของเจี่ยนชูเย่ เหมือนกับหมัดหนักๆ ที่กระแทกเข้าที่ใบหน้าของเขา จนเขาไม่ทันได้ตั้งตัว

ตอนแรกเขาคิดว่าเขาสามารถจัดการเรื่องราวได้เรียบเนียนราวกับภูษาไร้ตะเข็บ ไม่มีใครหาเบาะแสได้พบอย่างแน่นอน

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ซั่งกวนเยว่จะทิ้งหลักฐานเอาไว้แบบนี้!

คาดไม่ถึงว่าบนฉินหางเฟิ่งหลังนี้จะทิ้งความลับที่น่าตกตะลึงซ่อนอยู่!

ทุกสายตาของผู้คนที่อยู่รอบข้างได้หันมาจับจ้องเขา

สงสัย ตกตะลึง โมโห…

สายตาทุกอารมณ์แผดเผาล้อมรอบตัวของเจียงอวี่เฉิงเอาไว้! เหมือนว่าร่างทั้งร่างของเขาจะมีไฟลุกท่วมขึ้นมาแล้ว!

ความรู้สึกอันตรายที่เขาไม่เคยประสบมาก่อน!

เจียงอวี่เฉิงไม่เคยรู้สึกถึงช่วงเวลาที่ว่านี้เลย มันช่างน่าอับอายอย่างมาก!

เขาพยายามสงบสติอารมณ์ลง และพยายามควบคุมเสียงตัวเองให้สงบนิ่งมากที่สุดด้วย

“แค่คำว่า “เจียง” หนึ่งคำ ไม่สามารถอธิบายอันใดได้ อย่าว่าแต่ราชวงศ์เทียนลิ่งนี้เลย แค่เมืองซีหลิงแห่งนี้แห่งเดียว ก็มีคนแซ่เจียงจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนแล้วเหตุใดพวกเจ้าถึงต้องคิดว่าเป็นข้าด้วยเล่า? หากแค่คำนี้ ไม่ได้หมายถึงชื่อหรือสกุลล่ะ แต่อาจจะมีความหมายอื่นแฝงอยู่ก็ได้?”

เจี่ยนชูเย่กลับหัวเราะเสียงดัง

“เจียงอวี่เฉิง เจ้าไม่ต้องแกล้งโง่ คนแซ่เจียงมีไม่น้อยก็จริง แต่คนที่สามารถทำให้องค์หญิงใหญ่จำได้ขึ้นใจนั้น เกรงว่าจะมีไม่กี่คนละมั้ง? หากไม่ได้โดนบังคับให้ถูกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง องค์หญิงใหญ่ไม่มีทางทิ้งรหัสลับเอาไว้เช่นนี้แน่นอน ซึ่งนั่นก็เป็นไปได้อย่างมากว่า เรื่องราวทั้งหมดจะต้องเกิดในเรือนฉิน! และเจ้า…เป็นคนที่ติดตามนางไปที่เรือนฉินบ่อยที่สุดไม่ใช่หรือ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว หรือเจ้าจะบอกว่าเจ้าไม่รู้อันใดเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย?”

ดวงตาของเจียงอวี่เฉิงสั่นไหว

“สิ่งที่เจ้าสำนักเจี่ยนพูดนั้นใช่ว่าจะไม่มีมูล แต่ว่าข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน ในปีนั้นข้ากับองค์หญิงใหญ่ต่างมีใจให้กัน และกำลังจะแต่งงานกัน มีเหตุผลใดที่ข้าจะต้องทำร้ายนาง?”

“เรื่องนี้เจ้าต้องถามตัวเองแล้ว!”

อวี้ฉือซงพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะพูดอย่างไม่รีบไม่ร้อนว่า

“สิ่งที่เจ้าเรียกว่าใจตรงกัน…แต่เวลาไม่ถึงสองปีที่องค์หญิงใหญ่จากไป เจ้ากลับดูใจกับองค์หญิงสามแล้ว ไหนยังจะจัดงานมหามงคลเช่นนี้อีก?”

“พูดได้ถูกต้อง!”

อวี้ฉือซงเพิ่งพูดจบ เสียงอันทรงพลังที่อยู่ด้านข้างก็ขานรับต่อทันที

เมิ่งจิงจื่อเองก็ไม่พอใจกับงานมงคลสมรสในครั้งนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!

“อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่ต้องการแต่งงานกับองค์หญิงใหญ่อยู่แล้ว อย่างน้อยเจ้าก็แสดงท่าทีออกมาหน่อยเถิด? หลังจากจัดงานศพขององค์หญิงใหญ่เสร็จ เจ้าก็มาอยู่กับองค์หญิงสาม แล้วยังมีหน้ามาบอกว่า “ใจตรงกัน” ? หึ ถ้าเจ้าอยู่ที่ชายแดนตะวันตก เจ้าจะถูกมองว่าเป็นผู้ชายได้อย่างใด แม้แต่ผู้หญิงยังจะดูแคลนเจ้าเลยเช่นนี้”

ที่เจียงอวี่เฉิงและซั่งกวนหว่านรักใคร่กันนั้น ตามความสัมพันธ์แล้วเป็นเรื่องหลอกลวง แต่ตามฐานะแล้วเป็นเรื่องจริง!

หากซั่งกวนหว่านไม่ได้มีตำแหน่งนี้ เจียงอวี่เฉิงจะเหลือบสายตามองนางได้อย่างใด?

แม้ว่าเมิ่งจิงจื่อจะประจำการอยู่ที่ชายแดนตะวันตกมาหลายปี และไม่ค่อยได้กลับซีหลิง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รู้เรื่องอันใดเกี่ยวกับซีหลิงเลย

เขาเป็นนายพลที่ยอดเยี่ยม และเป็นคนที่มีสายตากว้างไกล ไม่เช่นนั้นไม่สามารถนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้มาได้กว่าสิบปีหรอก!

ในตอนนั้น มู่ชิงเห่อที่ยกทัพปราบกบฏที่แดนภังคะ ก็ยังไม่สามารถมาแทนตำแหน่งของเขาได้เลย

ความสามารถของเขานั้นเป็นที่ประจักษ์!

สีหน้าของเจียงอวี่เฉิงมืดครึ้มไปทันที