บทที่ 885 ฟ้าดินเป็นพยาน

เสียงของซย่าโหวหรงหยุดชะงักทันที

ดวงตาของเขาเบิกโพลงพร้อมจ้องไปที่จดหมายลับที่อยู่ในมือของฉู่หลิวเยว่ ใบหน้าซีดขาวอย่างกับเห็นผี และปฏิเสธออกมาทันที

“ไม่…เป็นไปไม่ได้…”

ของชิ้นนั้นเขาเก็บรักษาเอาไว้ในห้องหนังสืออย่างดี แม้กระทั่งซย่าโหวถิงอันก็ยังไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน แล้วเหตุใดมันถึงมาอยู่ในมือของฉู่หลิวเยว่ได้ล่ะ!?

“ใต้เท้าซย่าโหว นี่มันเรื่องอันใดกันแน่?”

สีหน้าของเจียงอวี่เฉิงแข็งค้างจนน่ากลัว ก่อนจะซักไซ้เสียงเข้ม

ของสำคัญขนาดนี้ คาดไม่ถึงว่าซย่าโหวหรงจะปล่อยให้ฉู่หลิวเยว่หยิบมาได้! นี่มันหาเรื่องตายเองไม่ใช่หรือ?

ซย่าโหวหรงมองหน้าเขาครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดอย่างรู้สึกผิดว่า

“ข้าไม่…ข้าเปล่านะ! ข้าจงรักภักดีต่อฝ่าบาทเป็นอย่างมาก แล้วจะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างใด!”

“จะใช่หรือไม่ใช่ มองแค่ครู่เดียวก็สามารถรู้ได้แล้ว”

ฉู่หลิวเยว่พูดขึ้นจากนั้นก็ส่งจดหมายฉบับนั้นให้กับอวี่เหวินเว่ย

“ใต้เท้าอวี่เหวิน ท่านเป็นคนที่คุ้นเคยกับลายมือของฝ่าบาทมากที่สุด เช่นนั้นท่านลองดูด้วยตนเองเถิดว่าจดหมายฉบับนี้มีปัญหาหรือไม่?”

สีหน้าของอวี่เหวินเว่ยจริงจังมากขึ้น เขารับจดหมายฉบับนั้นมาทั้งสองมือ

จดหมายลับฉบับนั้นถูกเปิดออกแล้ว ด้านบนมีร่องรอยตราประทับสีทองที่หลงเหลือเอาไว้ เห็นได้ชัดว่านี่เป็นจดหมายที่ใช้ในราชสำนักเท่านั้น

แม้กระทั่งเรื่องกระดาษและกฎก็เป็นไปตามมาตรฐานอย่างเคร่งครัด

ถ้าคนไม่รู้ดูแล้วก็จะคิดว่ามันเป็นของจริงทุกประการ

เขาเปิดจดหมายฉบับนี้ออก แล้วหยิบจดหมายที่อยู่ด้านในมา

ด้านบนนั้นเขียนข้อความแค่ไม่กี่บรรทัด โดยทั่วไปเขียนว่าฝั่งชายแดนนั้นมีอันตราย ดังนั้นจึงมอบหมายให้สิบสามผู้พิทักษ์เยว่รุดหน้าไปจัดการก่อน

ว่ากันตามตรงแล้ว สิบสามผู้พิทักษ์เยว่เป็นองครักษ์ประจำตัวขององค์หญิงใหญ่ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทางฟังคำสั่งของคนอื่นนอกจากองค์หญิงใหญ่

แต่เพราะว่าปกติแล้วองค์หญิงใหญ่มักจะจัดการปัญหาเกี่ยวกับชายแดนเป็นจำนวนมาก กอปรกับจดหมายฉบับนี้แล้ว จึงสามารถเป็นสัญญาณลับว่าเรื่องนี้กำลังคุกคามนางอยู่ ดังนั้นจึงจำเป็นให้สิบสามผู้พิทักษ์เยว่ออกไปจัดการทั้งหมดพร้อมกัน

และเนื่องจากงานแต่งงานขององค์หญิงใหญ่ที่กำลังจะมาถึง จึงทำให้ไม่สะดวกที่จะออกจากวัง สิบสามผู้พิทักษ์เยว่จึงให้นางอยู่ที่ซีหลิง ส่วนพวกเขาไปจัดการเรื่องของชายแดนตามลำพัง โดยวางแผนว่าหากจัดการเรื่องทั้งหมดเรียบร้อยแล้วก็จะกลับมา

แต่ต่อมาเขาก็รู้สึกว่ามีอันใดบางอย่างไม่ถูกต้อง ดังนั้นพวกเขาจึงรีบกลับมาที่ซีหลิง แต่ทว่ามันก็ช้าไปหนึ่งก้าว

คนเหล่านี้ได้วางกับดักขนาดใหญ่เอาไว้แล้ว นั่นก็เพื่อทำให้ข้างกายของนางขาดการสนับสนุนและความเชื่อใจทั้งหมด สุดท้ายจึงได้มาลงมือกับนาง

ซั่งกวนเยว่ระมัดระวังอย่างเต็มที่ แต่สุดท้ายแล้วนางก็คิดไม่ถึงว่าสองคนนี้จะวางแผนลอบสังหารนาง! แล้วเช่นนี้จะป้องกันได้อย่างใด!

“จดหมายฉบับนี้ ทั้งกระดาษ น้ำหมึกและตราประทับ ล้วนเป็นของที่ฝ่าบาทใช้มันโดยเฉพาะ แต่ทว่าลายมือนี้ ฝ่าบาทกลับไม่ได้เป็นคนเขียนด้วยตนเอง”

คิ้วของอวี่เหวินเว่ยขมวดแน่นขึ้น

“อีกทั้งจดหมายลับฉบับนี้ดูเหมือนจะเขียนขึ้นมาเมื่อสองปีที่แล้ว”

ตระกูลอวี่เหวินนั้นจงรักภักดีกับราชวงศ์เทียนลิ่งมาโดยตลอด

ในเมื่ออวี่เหวินเว่ยพูดเช่นนี้ นั่นก็หมายความว่ามันเป็นเรื่องจริงที่ไม่อาจเถียงได้!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้เหตุผลต่างๆ ล้วนมีเหตุผลขึ้นมาแล้ว!

ในปีนั้นจะต้องมีใครสักคนที่ปลอมแปลงจดหมายฉบับนี้ขึ้นมา พร้อมส่งให้สิบสามผู้พิทักษ์เยว่ออกจากซีหลิง และฉวยโอกาสในตอนที่ข้างกายขององค์หญิงใหญ่ไม่มีใคร ลงมือลอบสังหารนาง! สุดท้ายก็ยังไม่ลืมที่จะขุดรากถอนโคนคนที่ต้องการสืบหาความจริงทั้งหมด!

ดังนั้นการโจมตีครั้งนี้เป็นไปอย่างราบรื่นราวกับอาภรณ์สวรรค์ไร้ตะเข็บ!

ถ้าไม่มีใครวางแผนเอาไว้ล่วงหน้า เดิมทีเรื่องราวมันจะต้องไม่ดำเนินมาถึงขั้นนี้อย่างแน่นอน!

นี่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าพวกเขากำลังบังคับให้องค์หญิงใหญ่กำลังเผชิญหน้ากับความตาย!

ใบหน้าของอวี่เหวินเว่ยเคร่งเครียดมากขึ้น จากนั้นก็มองไปทางฉู่หลิวเยว่

“ไม่ทราบว่าคุณหนูฉู่หลิวเยว่ได้จดหมายฉบับนี้มาจากจวนตระกูลซย่าโหวหรือขอรับ?”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มตาหยีแล้วพูดว่า

“แน่นอนสิเจ้าคะ ภายในโลกใบนี้ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถปลอมแปลงจดหมายของฝ่าบาทได้เหมือนเสียยิ่งกว่าของจริง?”

นอกจากลายมือแล้วทุกอย่างเป็นของจริงทั้งหมด!

ต้องบอกก่อนว่าคนที่จะทำเรื่องเช่นนี้ได้จะต้องเป็นคนได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาทไม่น้อยเลยทีเดียว!

เมื่อคิดไปคิดมาแล้ว ซย่าโหวหรงเป็นหนึ่งในสามปรมาจารย์ที่ยิ่งใหญ่ ปกติแล้วเขาเป็นอัครเสนาบดีที่คอยช่วยเหลืองานของฝ่าบาทอยู่แล้ว ดังนั้นจึงมีการพูดคุยกับฝ่าบาทอยู่เป็นนิจ

หากเขาจะทำเรื่องเช่นนี้ก็เป็นเรื่องที่ง่ายดายอย่างมาก