บทที่ 896 หักหลังหรือไม่ ให้เจ้าเป็นคนพูดเอง

องค์ปฐมกษัตริย์ประกาศออกมาด้วยตนเอง และสัญญาว่าจะมอบตำแหน่งจักรพรรดิให้นาง!

เรื่องราวเช่นนี้ ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และเกรงว่าต่อไปนี้ก็ไม่มีอีกแล้ว!

สามารถทำให้องค์ปฐมกษัตริย์ปรากฏกายออกมาได้อีกครั้ง แล้วยังทำให้เขาป้องกันทุกวิถีทาง…

เพียงแค่เรื่องเท่านี้ก็พอแล้ว พอที่จะทำให้ฉู่หลิวเยว่ได้รักษาบัลลังก์ราชวงศ์เทียนลิ่งต่อไปได้อย่างมั่นคง!

ส่วนซั่งกวนหว่านก็เหมือนถูกฟ้าผ่า แสงแห่งความหวังสุดท้ายหายไปในพริบตา!

เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างใด…

เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างใด!?

ซั่งกวนเยว่ผู้นั้นควรจะตายไปตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว!

เหตุใดนางถึงยังกลับมาได้อีก?!

แล้วเหตุใดซั่งกวนเยว่ถึงทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่นางสร้างมาอย่างยากลำบากได้ แล้วยังจะมีผู้ที่สนับสนุนมากมายขนาดนี้อีก?

แม้กระทั่งองค์ปฐมกษัตริย์ก็ยังสนับสนุนนางด้วย!?

องค์ปฐมกษัตริย์พูดออกมาเช่นนี้แล้ว คนอื่นจะกล้าพูดอันใดอีก?

ซั่งกวนหว่านเพิ่งรู้ว่าการต่อรองทั้งหมดของนางนั้นมันไร้ประโยชน์

นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา แล้วมองไปยังฉู่หลิวเยว่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า นางเหม่อมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและประชดประชัน

“หึ…มิน่าล่ะเจ้าถึงได้ใจกล้าขนาดนี้…ที่แท้ก็มีไพ่ไม้ตายใบสุดท้ายอยู่นี่เอง…ซั่งกวนเยว่ เจ้ามันโหดเหี้ยมน่าดู! ใครจะไปเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้าได้! ใครกัน!?”

นางน่าจะรู้ตั้งนานแล้ว…

นางคิดว่าตนเองเป็นฝ่ายชนะ แต่สุดท้ายแล้วนางก็พ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง!

ทำให้คนทั้งโลกต่างมองมาด้วยความขบขัน!

ที่เรื่องมาถึงอย่างเช่นวันนี้ โอกาสพลิกสถานการณ์เพียงเล็กน้อยนางยังไม่มีเลย!

ส่วนเจียงอวี่เฉิงที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล เมื่อได้เห็นองค์ปฐมกษัตริย์ปรากฏกายขึ้น เขาก็ขมวดคิ้วจนแน่น

สถานการณ์ในวันนี้เลวร้ายกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียอีก!

…

ต่อให้เป็นฉู่หลิวเยว่เอง นางก็รู้สึกตกใจเช่นกัน นางเบิกตากว้างอย่างอดไม่ได้ แล้วหันไปมององค์ปฐมกษัตริย์

“องค์ไท่จู่ นี่ท่าน…”

นางรู้ว่าองค์ปฐมกษัตริย์พูดเพื่อนาง แต่การที่ให้สัญญาเช่นนี้โดยตรง…มันเกินความคาดหมายของนางไปมาก

“นี่เป็นสิ่งที่คู่ควรกับเจ้าแล้ว”

องค์ปฐมกษัตริย์ส่ายหน้า แล้วพูดขึ้นอย่างหนักแน่น

“ไม่ว่าจะด้านพรสวรรค์ ฝีมือ ลักษณะนิสัย…ล้วนไร้ที่ติ! เพียงแค่เป็นเจ้า ข้าว่าทั้งเมืองเทียนลิ่งจะต้องโชคดีอย่างแน่นอน!”

คำพูดนี้องค์ปฐมกษัตริย์พูดขึ้นด้วยความจริงใจ

ถ้าไม่ใช่ฉู่หลิวเยว่ ตอนนี้เขาอาจจะติดอยู่ในอาณาเขตเซียนเทพของราชวงศ์เทียนลิ่ง ไม่รู้วันไม่รู้คืน

เมื่อเวลาผ่านไป เศษเสี้ยววิญญาณสุดท้ายของเขาอาจจะหายไปด้วยก็ได้

“กระบี่หลงหยวนยอมรับเจ้าเป็นเจ้านายคนใหม่แล้ว คทาอาญาสิทธิ์เทียนลิ่งก็ยอมรับเจ้าแล้ว ใต้หล้านี้ไม่มีใครเหมาะสมที่จะยืนตรงนี้ไปมากกว่าเจ้าอีกแล้ว!”

มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่คทาอาญาสิทธิ์เทียนลิ่งจะยอมรับ แต่เจ้านายคนใหม่ของกระบี่หลงหยวนนั้นมีเพียงนางคนเดียวเท่านั้น!

“ตอนนี้เจ้าได้รับการสืบทอดจากข้าแล้ว จะต้องยอมรับคำสั่งจากสวรรค์ มีอันใดที่ต้องปฏิเสธอีกเล่า?”

ฉู่หลิวเยว่กระแอมไอหนึ่งครั้ง แล้วเหลือบสายตามองเสด็จพ่อของตนเอง

คาดไม่ถึงเลยว่าซั่งกวนโหยวจะเห็นดีเห็นงามด้วยเช่นกัน

“องค์ไท่จู่กล่าวได้ถูกต้อง! เยว่เอ๋อฉลาดรู้ความมาตั้งแต่เล็ก จัดการธุระปะปังได้อย่างดี! เดิมทีสองปีก่อนคืนวันมงคมสมรสของนาง และข้าตั้งใจว่าจะมอบตำแหน่งให้นาง แต่คิดไม่ถึงว่า…”

ใบหน้าของเขาค่อยๆ มืดครึ้มลง จากหลังจากนั้นไม่นานก็ดีขึ้น

“ตอนนี้เยว่เอ๋อกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ทุกอย่างกลับมาเป็นดังเดิม! เยว่เอ๋อ สุขภาพของพ่ออ่อนแอ ยังไม่หายดี เรื่องบางอย่างข้าคงไม่มีทางจัดการได้! เช่นนั้นวันนี้ก็ยกให้เป็นวันราชาภิเษกของเจ้าอย่างเป็นทางการเลยก็แล้วกัน!”

ฉู่หลิวเยว่ “???”

เหตุใดทั้งสองคนคุยกันแค่ไม่กี่คำ เหตุใดถึงผลักให้นางขึ้นบัลลังก์เช่นนี้?