บทที่ 951 หุบเขาบรรพกาลเฟิ่งหวงเปิด

ฉู่หลิวเยว่ส่ายหน้า

“จักรพรรดิราชวงศ์ทุกท่าน โปรดรออยู่ที่ด้านนอก ซึ่งข้าเองก็ไม่มีข้อยกเว้น”

คนที่สามารถเข้าไปได้มีแค่ห้าคนเท่านั้น ตอนนี้นางก็พามาแค่ห้าคนพอดิบพอดี

“มีเจี่ยนเฟิงฉือและเสี่ยวโจวอยู่ น่าจะไม่มีปัญหาอันใด ข้านั้นจะรอเจ้าอยู่ด้านนอกก็พอแล้ว”

เมื่อเห็นว่าฉู่หลิวเยว่ตัดสินใจเช่นนี้แล้ว มู่หงอวี่ก็รู้ว่าต้องให้โน้มน้าวใจอย่างใดก็ไร้ประโยชน์ แต่นางก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่

“แต่นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากมากเลยนะ…”

หากพลาดครั้งนี้ไป จะต้องเสียดายมากอย่างแน่นอน

ฉู่หลิวเยว่โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม

“วางใจเถอะ ข้ามีแผนการอยู่แล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มู่หงอวี่จึงได้แต่จำใจพยักหน้า

…

“เชิญผู้อาวุโสทุกท่านเข้าประจำที่”

ตามคำสั่งของชายชราผู้หนึ่ง ผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งของราชวงศ์ทั้งหลาย ก็เข้าไปประจำตำแหน่งที่ปรึกษากันไว้ตั้งแต่ตอนแรก!

พวกเขายืนอยู่ด้านหน้าม่านพลังขนาดใหญ่สีสันงดงาม ผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งนั้นล้วนอยู่ในแต่ละมุมของตนเอง ทำมุมเป็นรูปห้าเหลี่ยมขนาดใหญ่

ในรูปแบบห้าเหลี่ยม ทำมุมห้ามุม และแต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือของแต่ละราชวงศ์

ในจำนวนคนเหล่านี้ คนที่อ่อนแอที่สุดนั้นคือจอมยุทธ์ระดับแปด!

แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือชายชราคนที่พูดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ เขาเป็นผู้อาวุโสจากราชวงศ์เป่ยหมิง…จอมยุทธ์ระดับเก้าขั้นสูง ฮวาเซียน!

ตามหลักการแล้วเขาอยู่ห่างจากแดนเซียนที่แข็งแกร่งเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น และเขายังถือว่าเป็นผู้แข็งแกร่งเหนือยอดพีระมิดที่คู่ควรอีกด้วย!

มีคนจำนวนมากมายที่แอบคาดเดาว่าผู้แข็งแกร่งอันดับสองนั้นคือใคร ไม่ทราบว่าเขาจะกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งอันดับของเป่ยหมิงได้หรือไม่!

แต่ที่หุบเขาบรรพกาลเฟิ่งหวงเปิดในครั้งนี้ แน่นอนว่าเขาเป็นผู้นำ!

“ลงมือ…”

ฮวาเซียนออกคำสั่ง ทุกคนก็ลงมือพร้อมกัน!

“พรึ่บๆ”

ในชั่วพริบตาเดียว พลังดั้งเดิมหลากสีก็พุ่งตรงไปสู่ม่านพลังเหล่านั้น โดยพุ่งไปตรงกลางในรัศมีรูปห้าเหลี่ยมจนเกิดเป็นกลุ่มก้อนหนึ่งขึ้น!

เวลาค่อยๆ ผ่านไปอย่างช้าๆ กลุ่มก้อนของลำแสงนั้นก็ขยายใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ

ทางด้านล่าง อัจฉริยะวัยเยาว์ของราชวงศ์ต่างๆ ก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน และเตรียมตัวเข้าแถวเพื่อที่จะเข้าไปด้านใน

คนที่ยืนด้านหน้าสุด และสามารถเข้าไปคนแรกก็คือ ราชวงศ์เป่ยหมิง

จวินจิ่วชิงเองก็อยู่ในแถวด้วยเช่นกัน!

ด้านข้างของเขามีชายหนุ่มสามคน และหญิงสาวอีกหนึ่งคน

ดูแล้วแต่ละคนล้วนอายุไม่เกินยี่สิบปีเท่านั้น แต่ปราณที่กระจายออกมานั้น ไม่สามารถดูเบาได้เลยทีเดียว!

ในตอนนี้พวกเขาไม่กี่คนกำลังรวมตัวกันอยู่ เหมือนกำลังปรึกษากันอยู่ว่า หลังจากเข้าไปแล้วควรจะมีแผนการอย่างใดบ้าง

จวินจิ่วชิงยืนฟังด้วยใบหน้าเกียจคร้าน คล้ายว่ากำลังเหม่อลอยอยู่เล็กน้อย

ฟังไปสักพักเขาก็รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา จากนั้นเขาก็กวาดสายตาไปรอบๆ แล้วหันไปมองทางราชวงศ์เทียนลิ่ง

ทันใดนั้นเขาก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

…

“นี่คือกระดิ่งทองคำ ลูกปัดแต่ละเม็ดจะเหนี่ยวนำเข้าหากัน หลังจากเข้าไปแล้ว พวกเจ้าสามารถใช้สิ่งนี้ติดต่อหากันได้” ฉู่หลิวเยว่หยิบกำไลลูกปัดออกมาจากแหวนเฉียนคุน นางออกแรงเพียงเล็กน้อยแล้วดึงกำไลนั้นให้ขาด ก่อนจะมอบลูกปัดให้กับเจี่ยนเฟิงฉือและคนอื่นๆ

อีกทั้งนางก็ยังเก็บลูกปัดเม็ดที่ใหญ่ที่สุดเอาไว้กับตัวด้วย และนั่นเป็นเม็ดเดียวที่มีลวดลายสลักเอาไว้อยู่

“ถ้าเจอเรื่องอันตราย สามารถบีบลูกปัดให้แตกได้ มันจะมีค่ายกลระดับแปดปรากฏขึ้นมา สามารถป้องกันการโจมตีให้พวกเจ้าได้”

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนก็แสดงสีหน้าตกใจออกมา คิดไม่ถึงว่าลูกปัดสีทองที่ดูกลมเกลี้ยงเหล่านี้ จะมีพลังที่ร้ายแรงขนาดนี้ได้

เจี่ยนเฟิงฉือสำรวจมันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองทางฉู่หลิวเยว่

“ถ้าจำไม่ผิดละก็ กำไลกระดิ่งทองคำนี้มันพังไปแล้วไม่ใช่หรือ?”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า แล้วพูดขึ้นอย่างเฉยเมยว่า

“ใช่แล้ว แต่ว่าข้าซ่อมได้แล้ว”

เจี่ยนเฟิงฉือ “…” ทำเหมือนข้าไม่ได้ถามก็แล้วกัน!