บทที่ 950 ไม่เข้าไปหรือ

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เช่นนั้นก็ดี…ทุกคนมีความสุขก็พอแล้ว!”

หัวใจของถานไถเฉินได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้งหนึ่งแล้ว หน้าอกก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก!

ทุกคนมีความสุข…

ใครมีความสุขกับเจ้ากัน!

เดิมทีนั้นเขาต้องการใช้โอกาสนี้ทำให้ซั่งกวนเยว่ขายขี้หน้าประชาชี แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะขโมยไก่ไม่สำเร็จแล้วยังจะเสียข้าวสารไปอีก!

เมื่อต้องเป็นคนสุดท้ายของกลุ่ม หลังจากที่กลุ่มแรกเข้าไปเขายังต้องรออีกแปดชั่วยาม! นี่มันแทบจะทั้งวันแล้วนะ!

รอจนถึงพวกเขาเข้าไป ไม่แน่ว่าของดีๆ อาจจะถูกคนอื่นฉกฉวยไปจนหมดแล้วก็ได้!

ของที่เหลือให้พวกเขานั้นก็น่าจะเป็นเศษกับข้าวเหลือๆ เท่านั้น

เห็นได้ชัดว่านอกจากพวกเขาแล้ว ทุกคนต่างเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง แล้วพวกเขาจะทำอันใดได้อีกล่ะ?

ถานไถเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ซึ่งยากที่จะระงับความโกรธภายในใจลง

“เสด็จพ่อ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ถานไถรั่วหลีถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

ถานไถเฉินส่ายหน้า

ร่างกายไม่มีบาดแผล แต่ใบหน้าของเขานั้นแตกละเอียด!

หากไม่ใช่เพราะว่าต้องรอให้หุบเขาบรรพกาลเฟิ่งหวงเปิด เขาไม่มีทางอยู่ที่นี่ต่ออย่างเด็ดขาด!

“ล้วนเป็นความผิดของลูกเอง หากข้าไม่วู่วามเกินไป เรื่องราวเช่นนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น…”

ถานไถรั่วหลีดวงตาแดงก่ำ เหมือนว่ากำลังโทษตัวเองอย่างหนัก

อวี๋เจ๋อเฟิงที่นั่งอยู่ด้านข้างของนางก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้ เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

“รั่วหลี เรื่องนี้จะโทษเจ้าได้อย่างใด? เจ้าไม่ผิด! คนที่ผิดคือ…”

ในตอนที่เขากำลังพูดชื่อนั้นออกมา แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์เมื่อครู่นี้ อวี๋เจ๋อเฟิงก็ต้องกลืนคำพูดเหล่านี้ลงคอไป

“สรุปแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก เจ้าอย่าโทษตัวเองเลย”

ถานไถเฉินถอนหายใจออกมา พร้อมตบบ่านางเบาๆ

“เจ๋อเฟิงพูดได้ถูกต้อง พวกเรากับพวกเขาไม่ถูกกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ต่อให้วันนี้เจ้าไม่ได้พูดอันใดพวกเขาก็ไม่มีทางไว้หน้าพวกเราอยู่แล้ว”