บทที่ 960 วิกฤติ

ฉู่หลิวเยว่เอนพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ริมฝีปากยกยิ้มขึ้น

“ผู้อาวุโสถานไถคำถามนี้น่าสนใจมาก เรื่องของวังหลวงเป่ยหมิง ว่าข้าคิดอย่างใดนั้น เหมือนว่ามันจะไม่สำคัญนะเจ้าคะ เกรงว่าท่านจะถามผิดคนแล้วละมั้งเจ้าค่ะ”

พูดจบ นางก็มองไปรอบๆ

จวินฉีจือยังไม่มา

ราวกับว่าเรื่องนี้กำลังพันแข้งพันขาอยู่

แต่ฉู่หลิวเยว่กลับไม่คิดเลยว่า ซั่งปิ่งเหอนั้นจะบอกเรื่องนี้กับจวินฉีจือ

ถานไถเฉินแค่นหัวเราะเสียงเย็น

“ข้าอยู่ที่นี่มาสองวันแล้ว ไม่ได้ออกไปไหนเลย มีเพียงเจ้าผู้เดียวเท่านั้นที่กลับเมืองไป แต่สุดท้ายก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น…เจ้าว่ามันบังเอิญหรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่นั่งเหยียดหลังตรง แล้วมองไปทางถานไถเฉิน รอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

“ที่ท่านพูดเช่นนี้ ผู้อาวุโสถานไถคิดว่าข้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือ?”

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

“ท่านไม่ได้หมายความเช่นนี้หรอกหรือ? แต่คำพูดที่ออกมา ทุกคนล้วนได้ยิน ทุกท่านที่อยู่ที่นี่ไม่ใช่คนโง่นะ…หรือว่าท่านต้องการให้ข้าช่วยตรวจสอบเรื่องนี้?”

เหมือนว่าฉู่หลิวเยว่กำลังล้อเล่น แต่นางก็พูดอย่างตรงไปตรงมามาก

ถานไถเฉินคิดไม่ถึงว่านางจะไม่ไว้หน้ากันเลย ในตอนนั้นสีหน้าของเขาจึงดูย่ำแย่เล็กน้อย

ฉู่หลิวเยว่ผู้นี้ ไม่ทราบว่าเบื้องหลังของนางคือใคร นับวันยิ่งร้ายกาจมากขึ้นเรื่อยๆ!

ก่อนหน้านี้ยังเกรงใจอยู่หลายส่วน แต่ตอนนี้ไม่ไว้หน้ากันเลยแม้แต่น้อย!

แต่ถานไถเฉินกลับไม่คิดเลยว่า เมื่อพวกเขาได้รับการกลั่นแกล้งหลายครั้ง ก็ไม่มีใครสามารถอดทนได้ตลอดเวลา

ยิ่งไปกว่านั้นฉู่หลิวเยว่ผู้นี้ก็ไม่ชอบตกเป็นรองใคร

คนอื่นติดค้างนาง นางจะต้องเอาคืนอย่างแน่นอน!

ดังนั้นตอนนี้นางจึงไม่มีความคิดที่จะตอบรับส่งๆ อย่างพอเป็นพิธีอีกแล้ว

“ขอเพียงแค่ถามไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น เจ้าไม่จำเป็นจะต้องตื่นเต้นขนาดนี้เลย” น้ำเสียงของถานไถเฉินเย็นยะเยือก

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มจนตาหยี

“หากข้าสงสัยราชวงศ์ไท่อวี่เช่นนี้บ้าง ไม่ทราบว่าท่านจะตอบรับข้าด้วยรอยยิ้มหรือไม่?”

“เจ้า!”

บรรยากาศของสถานที่นั้นถึงจุดเยือกแข็งทันที

จวินจิ่วชิงไม่อยู่ จึงไม่มีใครคอยถ่วงดุลอำนาจ

กงซุนเซียวหันมามองทางนี้ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอันใด

ส่วนหนิงหยวน เหมือนว่าเขาจะไม่สนใจเรื่องการทะเลาะกันนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เขามองไปที่ม่านพลังหลากสีนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ และรอคอยอย่างอดทน

ถานไถเฉินไม่สามารถพูดถึงฉู่หลิวเยว่ได้แล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ และไม่สามารถพูดอันใดได้อีก

เมื่อเถียงชนะแล้ว ก็เป็นความสุขชั่ววูบเท่านั้น ชั่วพริบตาเดียวในสายตาของคนอื่นกลายเป็นเรื่องผู้ใหญ่แกล้งเด็ก

ยิ่งเถียงชนะแล้ว ก็จะยิ่งอาย

เขาปิดปากฉับ และเบนสายตาออกจากฉู่หลิวเยว่ทันที

ขอเพียงแค่รั่วหลีสามารถออกมาจากหุบเขาบรรพกาลเฟิ่งหวง และเอาชนะราชวงศ์เทียนลิ่งได้ เรื่องอื่นล้วนไม่สำคัญแล้ว!

…

ในที่สุดก็สงบลงแล้ว ฉู่หลิวเยว่นวดขมับของตัวเอง

ความจริงแล้วในตอนนี้ใบหน้าของนางนั้นดูไร้กังวลอย่างมาก

แต่อีกด้านหนึ่งนางกำลังกังวลเรื่องสถานการณ์ของท่านพ่อ อีกด้านหนึ่งก็กังวลเรื่อง เจี่ยนเฟิงฉือและคนอื่นๆ ที่อยู่ภายในหุบเขาบรรพกาลเฟิ่งหวง ที่สถานการณ์ดูเหมือนจะไม่สู้ดีนัก

กระดิ่งทองคำนี้ นางมอบให้พวกเขาเพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน