บทที่ 966 ไม่ให้เหลือรอดเลยสักคน

ทันทีที่พูดจบ คนจึงเห็นเพียงแค่เปลวเพลิงที่ลุกโชนขึ้นที่กลางอากาศ และเปลวเพลิงเหล่านั้นพุ่งเข้าไปที่ตัวของถานไถรั่วหลีทันที!

ถานไถรั่วหลีตกใจอย่างมาก!

ต่อให้ฝีมือของนางไม่อ่อนแอ แต่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์!

นางสะกิดปลายเท้าโดยไม่ต้องคิด นางรีบถอยร่นลงไปอย่างรวดเร็ว! ในขณะเดียวกันก็สะบัดแส้สามท่อนออกไปด้วย!

“แส้กระชากวิญญาณ”

พรึ่บ!

แส้ทั้งสามท่อนนั้นล้วนเป็นสีดำทั้งหมด แต่ละท่อนมีห่วงคล้องเอาไว้จนแน่น

ตอนที่โบกมันขึ้น ก็สามารถฟังเสียงหวีดแหลมออกมาได้อย่างชัดเจน

ดวงตาของถวนจื่อเย็นชาอย่างมาก สายตาที่ถวนจื่อมองนางนั้น เหมือนกับกำลังมองคนร้ายที่ไร้สมองอยู่

แส้สามท่อนนี้ไม่สามารถทำให้ความเร็วของถวนจื่อลดลงได้เลย

มันสยายปีกทั้งสองข้างขึ้น จนเหลือทิ้งเป็นภาพมายาที่อยู่กลางอากาศ ชั่วพริบตาเดียว มันก็เคลื่อนที่ไปอยู่เหนือศีรษะของถานไถรั่วหลีแล้ว

หนึ่งคนหนึ่งอสูรศักดิ์สิทธิ์ ระยะทางหดสั้นลงอย่างรวดเร็ว!

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังที่น่าตกใจนั้นเข้ามาใกล้อย่างต่อเนื่อง ถานไถรั่วหลีก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น ความกลัวที่อยู่ก้นบึ้งของหัวใจก็พวยพุ่งออกมา

นางรีบเพิ่มพลังดั้งเดิมลงไปในแส้สามท่อนทันที!

ตู้ม!

ส่วนบนของแส้สามท่อน ก็มีหนามแหลมปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เมื่ออยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ กลับมีแสงสะท้อนสีฟ้าออกมาจางๆ

เห็นได้ชัดว่ามันมีพิษ

หากสัมผัสเข้าไปแล้วแล้วก็

ดวงตาของถวนจื่อคมกริบ ทันใดนั้นก็ใช้กรงเล็บ เกี่ยวแส้สามท่อนออกไป

ตู้ม!

วินาทีถัดมา แส้สามท่อนที่ได้รับแรงโจมตีนั้นครั้งนี้ คาดไม่ถึงว่าจะกระเด็นออกไปแล้วระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ในขณะเดียวกัน เปลวเพลิงสีชาดก็กระจายออกมา พร้อมเผาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็นเถ้าถ่าน

ตั้งแต่หัวจรดหาง มันไม่สามารถทำร้ายร่างกายถวนจื่อได้เลย

แส้สามท่อนถูกแย่งไปแล้ว ถานไถรั่วหลีที่รู้สึกหวาดกลัวอยู่แล้ว เมื่อได้เห็นภาพเหตุการณ์เหล่านั้น ใบหน้าก็ซีดขาวยิ่งกว่าเดิม

นางเกือบจะหนีถอยไปโดยสัญชาตญาณแล้ว แต่เมื่อถอยหลังได้หนึ่งก้าว ก็รู้สึกว่ามีลูกเพลิงอยู่ที่ด้านหลังตรงนั้น

ตู้ม ตู้ม…!

ถวนจื่อกระพือปีกขึ้น เปลวเพลิงจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมา และระเบิดล้อมตัวของถานไถรั่วหลีเอาไว้!

ในตอนนั้น เศษหินกระจาย เปลวเพลิงลุกพรึ่บ!

ถานไถรั่วหลีรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิของโดยรอบสูงขึ้น ราวกับโดนเผาไหม้!

ความร้อนที่น่าหวาดกลัวปกคลุมตัวของนาง จนยากจะหนีออกมาได้!

นางกวาดสายตามองไปโดยรอบอย่างรวดเร็ว แต่กลับต้องสิ้นหวังเมื่อพบว่ามันไม่มีทางให้หนี!

ในตอนนี้ นางได้กลายเป็นเนื้อบนเขียงอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่ว่าใครก็เชือดนางได้ทั้งนั้น

“รั่วหลี!”

เมื่อดูจากสถานการณ์แล้ว อวี๋เจ๋อเฟิงและคนอื่นๆ ก็ตื่นตระหนกขึ้นทันที และต้องการจะบุกเข้าไปช่วยนาง

แต่ในตอนที่พยายามจะเข้าใกล้ พวกเขาก็ถูกคลื่นความร้อนที่หน้าหวัดกลัวกระแทกออกมาจนปลิว

พลังของอสูรศักดิ์สิทธิ์ มันจะสามารถทำลายได้ง่ายขนาดนั้นเลยหรือ

ท่ามกลางความตื่นตระหนก อวี๋เจ๋อเฟิงจึงรีบหันไปมองฉู่หลิวเยว่ที่ยืนอยู่ด้านข้างอย่างรวดเร็ว

ในตอนนี้นางถือกระบี่ด้วยสองมือ พร้อมมองไปยังเหตุการณ์ที่อยู่ด้านหน้าด้วยท่าทางสบายๆ และผ่อนคลาย

“ซั่งกวนเยว่! นี่เจ้ากล้าฆ่าพวกเราจริงๆ หรือหลังจากออกไปแล้ว ราชวงศ์ไท่อวี่จะไม่มีทางปล่อยเจ้าไปอย่างแน่นอน!”

อวี๋เจ๋อเฟิงตะโกนเสียงดัง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความโมโห

ฉู่หลิวเยว่เบนสายตากลับมา และเหลือบมองเขาเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

“ขอเพียงแค่พวกเจ้าอยู่ที่นี่ตลอดไป ก็จะไม่มีใครรู้เรื่องทั้งหมดแล้วไม่ใช่หรือ? จะว่าไปแล้ว นี่เป็นสิ่งที่พวกเจ้าเพิ่งสอนข้ามาเอง”

อวี๋เจ๋อเฟิงตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือดลงทันที

เขาไม่โง่

เขามองออก นี่ซั่งกวนเยว่กำลังคิดจะจัดการพวกเขาให้หมดสิ้นจริงๆ

นางไม่ได้กำลังล้อเล่น และไม่ได้ขู่

นางจะทำเช่นนั้นจริงๆ

และในตอนนั้นเอง ถวนจื่อก็โผตัวเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว พร้อมใช้กรงเล็บข้างหนึ่งตวัดข่วนใบหน้าของถานไถรั่วหลีอย่างแรง

พวกเขาได้ยินเสียงกรีดร้อง และถานไถรั่วหลีก็ล้มลงพื้นไปทันที มใบหน้าของนางเต็มไปด้วยเลือด

“รั่วหลี!”

“องค์หญิง!”

อวี๋เจ๋อเฟิงและคนอื่นๆ เห็นดังนั้น เขาก็รู้สึกหัวใจจะหยุดเต้น