บทที่ 967 ยังมีท่าไม้ตายอีกหรือไม่

พรึ่บ…

เสียงดังกึกก้องทั่วฟ้าดิน!

ร่างกายของถวนจื่อขยับขึ้นลง เปลวเพลิงสีแดงพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว!

“ตู้มๆ”

พวกเขาทั้งหลายคนรวมตัวกันอยู่ในที่เดียว ดังนั้นมันจึงสะดวกมากที่จะใช้วิธีนี้

หลังจากการระเบิดที่น่าตกใจหลายครั้ง เปลวเพลิงก็ลุกโชนขึ้นอย่างบ้าคลั่งล้อมรอบตัวพวกเขาสองสามคนนั้น จากนั้นยังก่อตัวเป็นลักษณะครึ่งวงกลมขนาดใหญ่ด้วย พวกเขาสองสามคนนั้นถูกขังไว้ด้านในแล้ว!

นี่คือการเผาทั้งเป็น!

เมื่อตระหนักถึงอันตราย อวี๋เจ๋อเฟิงและคนอื่นๆ ก็ยิ่งตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น

“ซั่งกวนเยว่! เจ้ากล้าหรือ!”

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วแน่น

“กล้าหรือไม่กล้า พวกเจ้าเรียนรู้ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”

เปลวไฟเผาไหม้มาอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว จะตะโกนโห่ร้องอันใดไปก็ไร้ประโยชน์

คนของราชวงศ์ไท่อวี่เหมือนว่าจะมีความสามารถแค่นี้เองน่ะหรือ

ความจริงแล้วในตอนแรกฉู่หลิวเยว่ไม่อยากจะฆ่าแกงกัน แต่เมื่อนางมาตรวจสอบอาการบาดเจ็บแล้ว นางก็พบว่าบาดแผลที่อยู่บนร่างกายของทั้งสามคนนั้นสาหัสอย่างมาก โดยเฉพาะอู๋หมิง

หากนางมาช้ากว่านี้แม้แต่น้อย ชีวิตของทั้งสามคนจะต้องฝังอยู่ที่นี่แล้ว

ก่อนอื่นพวกเขาได้ปิดล้อมพวกเรา ไล่ต้อนให้จนมุม และไม่ยอมให้พวกเขาโต้ตอบได้?

บนโลกนี้ไม่มีเหตุผลที่ว่านี้ด้วยซ้ำ!

อวี๋เจ๋อเฟิงพูดอันใดไม่ออก

“อ๊าก…”

ในขณะเดียวกันนั่นเอง ถานไถรั่วหลีก็คำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง คล้ายกับอยู่ไม่สู้ตาย

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจกว่านั้นก็คือ บาดแผลบนใบหน้าของนางเหมือนว่าจะเป็นหนองอย่างรวดเร็ว จนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!

“โอสถนี้…โอสถของพวกเราไม่มีประโยชน์จริงๆ !”

ชายคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก

เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งป้อนโอสถให้นางไป แต่คิดไม่ถึงว่าอาการบาดเจ็บของถานไถรั่วหลีจะไม่เพียงไม่ดีขึ้นแต่กลับแย่ลง

อวี๋เจ๋อเฟิงกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาปูดโปน

เหมือนว่าฉู่หลิวเยว่จะไม่ได้พูดโกหก

บาดแผลของอสูรศักดิ์สิทธิ์ โดยทั่วไปแล้วจะไม่มีโอสถรักษาจริงๆ!

ถานไถรั่วหลีขดตัวเป็นกุ้ง นางเกือบจะสลบไปเพราะความเจ็บปวด

ในตอนนี้แม้กระทั่งเรี่ยวแรงที่จะจ้องหน้าฉู่หลิวเยว่ก็ยังไม่มี

การโจมตีของอสูรศักดิ์สิทธิ์…จะมีสักกี่คนที่สามารถต้านทานได้?

ในขณะเดียวกันนั้นเอง คนที่ยืนอยู่ด้านข้างมีประกายไฟ ติดตามร่างกายเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นมันก็เผาไหม้ร่างของเขา!

เขารีบร้อนที่จะดับไฟเหล่านั้น แต่ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าใช้วิธีดับไฟแบบธรรมดาไม่สำเร็จ!

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาทั้งหลายที่ติดอยู่ในกองเพลิง เหมือนกับติดอยู่ในนรก ไม่มีทางออกไปได้!

“เจ๋อเฟิง พวกเราจะทำอย่างใดดี?”

ในตอนนี้ถานไถรั่วหลีบาดเจ็บสาหัส ทุกอย่างล้วนต้องเชื่อฟังคำสั่งจากอวี๋เจ๋อเฟิง

แต่ว่าอวี๋เจ๋อเฟิงจะทำอันใดได้เล่า?

จะคุกคามหรือข่มขู่ก็ไร้ประโยชน์ ซั่งกวนเยว่ตั้งใจจะฆ่าพวกเราให้ตายจริงๆ

ร้องขอความเมตตา?

เกรงว่าจะได้ตายเร็วขึ้นน่ะสิ!

…

ความจริงแล้วฉู่หลิวเยว่ไม่ค่อยฆ่าใครโดยตรง

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายกล้ามาเล่นหัวนางเช่นนี้ ก็ไม่มีอันใดที่จะต้องอดทน

ยิ่งไปกว่านั้น…หุบเขาบรรพกาลเฟิ่งหวงเป็นมิติปิดตาย มีอันใดจะเหมาะสมไปมากกว่าการปิดประตูตีสุนัขอีกหรือ?

“แค่ก…แค่ก…”

อู๋หมิงที่สลบไสลไปนาน ก็เกิดอาการไอขึ้นมาอย่างกะทันหัน

อวี่เหวินจิงหงทั้งตกใจระคนดีใจ

“อู๋หมิง เจ้าฟื้นแล้วหรือ!?”

อู๋หมิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เพราะว่าแสงอาทิตย์แยงตา ทำให้เขาต้องหลับตาลงไปอีกครั้ง

หลังจากผ่านไปสักพัก เขาถึงสามารถปรับตัวกับสถานการณ์โดยรอบได้ จากนั้นก็เห็นภาพเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน

“จิง…จิงหง…”

อู๋หมิงยังไม่เข้าใจว่านี่เกิดเรื่องอันใดขึ้น จากนั้นเขาก็มองไปยังอวี่เหวินจิงหงด้วยใบหน้าที่งุนงง รอยเลือดเปรอะเปื้อน หัวใจเต้นกระหน่ำ

“หนี…หนีเร็ว…”

อวี่เหวินจิงหงรีบพูดขึ้นว่า

“ไม่ต้องเป็นห่วง ฝ่าบาทมาช่วยพวกเราแล้ว!”