ตอนที่ 986
บทที่ 987 ไพ่ใบสุดท้าย
October 22, 2026
ฉู่หลิวเยว่หรี่ตาลงแวบหนึ่ง แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
“ขอบคุณสำหรับความเมตตาของเจ้า แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่สนใจข้อเสนอเช่นนี้ อีกอย่าง องค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์เป่ยหมิงนั้นเปี่ยมไปด้วยอำนาจและสายข่าวมากมาย เจ้าย่อมรู้ว่าข้ามีคู่หมั้นอยู่แล้วมิใช่หรือ? การที่เจ้าพูดเช่นนี้ ข้าว่ามันฟังดูไม่เหมาะเท่าใดนัก?”
“เจ้าพูดเองว่าเป็นแค่คู่หมั้น และยังมิได้จัดงานอภิเษกแต่อย่างใด ฉะนั้นแล้วคนอื่นย่อมมีโอกาส แล้วก็… บนโลกนี้มีสามีภรรยาหลายคู่ที่ตบแต่งกันไปแล้ว แต่กลับอยู่กินกันไม่ได้จนจำต้องหย่าร้าง และเจ้าเองก็อาจจะเป็นเช่นนั้นด้วย”
หางตาของจวินจิ่วชิงฉายแววยิ้มเยาะ เสมือนว่าเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองพูดออกไปเมื่อครู่นั้นไม่เหมาะสมเพียงใด
“ปกติข้าเป็นคนใจร้อน แต่…ถ้าเป็นเจ้า อย่างใดข้าก็รอได้”
“เช่นนั้นเจ้าคงต้องผิดหวัง”
ฉู่หลิวเยว่ยักคิ้ว พร้อมกระหยิ่มยิ้มเยาะ
“เพราะถ้าเจ้าคิดจะรอ เจ้าคงได้รอจนถึงวันตายแน่ เช่นนั้นแล้วเจ้าดั้นด้นอยู่อีกหรือ?”
แววตาของจวินจิ่วชิงมืดมนลงทันใด! พร้อมลมปราณเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมารอบตัวเขา!
กายบางของฉู่หลิวเยว่เกร็งแน่นในฉับพลัน แล้วกระชับกระบี่หลงหยวนในมือแน่น!
แม้แต่คนธรรมดาที่ได้ฟังอันใดเช่นนี้ก็ยังไม่พอใจ แล้วนับประสาอันใดกับองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์แห่งราชวงศ์เป่ยหมิงกัน?
แต่พอฉู่หลิวเยว่คิดว่าจวินจิ่วชิงกำลังจะโมโหแล้วโจมตีใส่นาง ไอสังหารบนร่างกายของเขาก็กลับค่อยๆ จางหายไป
ถึงมันจะดูปกติดังเดิม แต่ก็มีบางจุดที่นางมองออกว่าเขาไม่พอใจ
จวินจิ่วชิงถอนสายตากลับมา พลางเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มแสงสีทอง ริมฝีปากบางๆ คู่นั้นเผยร้อยยิ้มเย้ยหยัน
“เช่นนั้นข้าจะไม่ปรานีเจ้า!”
ยามที่นางพูดถึงคนผู้นั้น ทั้งสีหน้าและท่าทางของนาง มักจะทำให้เขามีน้ำโหขึ้นมาได้ง่ายๆ เสียทุกที
ถึงในตอนนี้นางจะสถิตอยู่ในกายใหม่และสูญเสียความทรงจำไปแล้ว แต่นางก็ยังปฏิบัติกับคนผู้นั้นเช่นเดิม…
ช่างไม่สบอารมณ์เสียจริง!
และขณะเดียวกัน ในที่สุดทัณฑ์สวรรค์สายที่เก้าก็ผ่าลงมา!
เปรี้ยง…
ทัณฑ์สวรรค์ฟาดลงมาปะทะกับกลุ่มแสงสีทองอย่างรุนแรง!
เกิดแสงระเบิดสว่างวาบขึ้นทันตา!
พร้อมแรงระเบิดที่พุ่งกระจายออกไปทั่วทุกสารทิศ!
ในยามนี้โลกทั้งใบพลันขาวโพลน!
เสมือนมีมือที่มองไม่เห็นฉีกกระชากผืนฟ้าสีดำทมิฬให้ขาดออกจากกัน จนเกิดเป็นรูกลวงโบ๋ขนาดใหญ่ ที่มีเกลียวคลื่นแสงสีทองพร่างพราวอร่ามตา พวยพุ่งออกมาดุจสายธาราเชี่ยวกรากไม่รู้จบ!
เกลียวคลื่นนั้นถาโถมลงไปทั่วทั้งยอดเขา!
แม้แต่ฉู่หลิวเยว่และจวินจิ่วชิงเองก็โดนคลื่นนั้นกลืนหายไปด้วย!
…
ทุกคนที่เฝ้าดูเหตุการณ์นั้นต่างตื่นตระหนกกันให้ทั่ว!
“เมื่อครู่นี้ ชะ…ใช่ฝ่าบาทใช่หรือไม่?”
อวี่เหวินจิงหงถามด้วยความกังวล
ก่อนหน้านี้พวกเขาทั้งหมดถูกพลังอันรุนแรงนั้นดีดออกมาจากยอดเขา แต่ด้วยความช่วยเหลือจาก
ถวนจื่อ พวกเขาถึงประคับประคองกันให้รอดมาได้ และตอนนี้พวกเขาทั้งหมดก็รออยู่จุดพักกลางยอดเขาอีกลูกหนึ่ง
แม้ว่าที่นี่จะไม่สามารถหลีกเลี่ยงการบีบบังคับอันน่ากลัวเหล่านั้นได้ทั้งหมด แต่มันก็ปลอดภัยกว่าอยู่บนเขาลูกเดิมมาก
เดิมที่พวกเขาคิดว่าหมดหวังแล้ว ทว่าฉู่หลิวเยว่กลับปรากฏตัวขึ้นในวินาทีสุดท้าย!
แต่อย่างใดก็ตาม เมื่อคิดว่าคู่ต่อสู้ของนางคือจวินจิ่วชิงแล้ว พวกเขาก็ไม่ค่อยสบายใจเท่าไรนัก
จวินจิ่วชิงแข็งแกร่งมาก และเป็นถึงองค์รัชทายาทของราชวงศ์เป่ยหมิง จะกล่าวได้ว่าเขาเหนือกว่านางก็ว่าได้!
เพราะเมื่อเทียบกันแล้ว ย่อมเห็นว่าศักยภาพของฉู่หลิวเยว่นั้นสู้เขาไม่ได้เลย
“คงจะ… คงจะไม่มีอันใดเกิดขึ้นหรอกใช่หรือไม่… สายฟ้านั่นคือวิถีสุดท้ายของสามหยวนรวมยอดแล้ว…”
ตำแหน่งที่นั่งสองคนอยู่ก่อนหน้านี้ เรียกได้ว่าเป็นตำแหน่งแรกที่ต้องปะทะกับความรุนแรงนั่น
ส่วนพวกเขาได้หนีถอยออกมาไกลประมาณหนึ่ง และสัมผัสได้เพียงแค่แรงกดดันที่ตามมาเท่านั้น ทว่าเพียงแรงกดดันพวกเขาก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว
และแทบไม่อยากคิดเลยว่า… คนที่อยู่ตรงใจกลางของมัน จะถูกโจมตีอย่างสาหัสสากันเพียงใด!
“นางจักต้องปลอดภัย!”
มู่หงอวี่จับจ้องไปยังคลื่นแสงสีทองและสีเงินที่หมุนตัวพันกันอยู่ในอากาศ พลางเอ่ยเสียงหนักแน่นจริงจัง
ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น นางย่อมจัดการกับมันได้อยู่
และครั้งนี้ก็เช่นกัน!
“อือ…”
ทันใดนั้น ก็มีเสียงครางต่ำระคนเจ็บปวดดังขึ้น
เป็นเชียงหว่านโจวที่นอนขดตัวอยู่ข้างๆ เปลือกตาทั้งสองข้างปิดแน่นราวกับว่าเจ้าตัวกำลังเผชิญกับความทรมานอย่างแสนสาหัส
อู๋หมิงตะโกนเรียกเขาหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่ตื่น
“เชียง…”
อู๋หมิงเผลอยื่นมือออกไปจับเขาอย่างลืมตัว แต่ทันทีที่สัมผัสร่างกายของอีกฝ่าย เขาก็พลันอ้าปากค้างแล้วชักมือออกทันที!