ตอนที่ 989
บทที่ 990 ทางออกในยามคับขัน
October 22, 2026
ลูกศรนั้นส่องแสงแวววาว ดูงดงามยิ่งนัก!
แม้ท้องนภาจะถูกปกคลุมด้วยแสงสีทองระยิบระยับ แต่มันก็ยังสวยเด่นสะดุดตา!
มันปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันมาก แถมยังมีเป้าหมายที่ชัดเจน นั่นก็คือฉู่หลิวเยว่!
ไม่ว่ามันจะพุ่งผ่านสิ่งใด ก็จะทิ้งร่อยรอยพลังปราณดั้งเดิมสีทองไว้ด้านหลัง ห้วงอากาศแตกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเสียงหวีดหวิวของสายลม!
ก่อนจะพุ่งเข้าสู่ภายในเกลียวคลื่นพลังปราณดั้งเดิมสีทอง ที่หมุนวนราวมหาสมุทรอันกว้างใหญ่และน่าพิศวงนั้นด้วยความเร็วสูง! จนไม่มีใครทันได้สังเกต!
และเพียงพริบตาเดียว มันก็เข้ามาหยุดอยู่เหนือศีรษะของฉู่หลิวเยว่แล้ว!
และกำลังจะแทงทะลุกลางกะโหลกศีรษะของนางโดยตรง!
เมื่อเห็นลูกศรนี้ จวินจิ่วชิงก็ขมวดคิ้วทันที
ชัดเจนว่า… มันคือพลังปราณศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งที่องค์ไท่จู่เหลือทิ้งไว้ แล้วแปรสภาพเป็นลูกศร!
แต่เพราะอันใดจู่ๆ มันถึงปรากฏขึ้น แล้วพุ่งตรงไปหานางเช่นนั้น?
หรือเพราะมันต้องการปลิดชีวิตนางกัน!
ขณะเดียวกันฉู่หลิวเยว่ก็เงยหน้าขึ้น!
พลังที่บรรจุอยู่ในลูกศรนั้นแข็งแกร่งมาก ก่อนที่มันจะทันได้เข้ามาใกล้ นางก็เริ่มปวดหน่วงๆ ที่หว่างคิ้วทีละนิด!
พลันจินตนาการได้ไม่ยากว่าหากถูกลูกศรนี้แทงเข้าจริงๆ ล่ะก็ นางคงได้จบชีวิตอยู่ที่นี่แหงๆ!
แต่น่าเสียดายที่นางมิใช่คนที่จะถูกรังแกได้ง่ายๆ เพียงนั้น!
พรึบ!
เพียงคำนึงคิด กระบี่หลงหยวนคู่ใจก็ลอยขึ้นมาทันที! แล้วสกัดกั้นลูกศรที่พุ่งเข้ามาจากด้านหน้า!
ชิ้ง…
เสียงขูดเสียดแหลมปรี๊ดดังทะลุแก้วหู ลูกศรนั่นกรีดเสียดสีผ่านคมดาบของกระบี่หลงหยวนอย่างรวดเร็ว จนเกิดประกายไฟกระเซ็นออกมา!
ทว่าอย่างใดเสียกระบี่หลงหยวนก็เป็นถึงอาวุธศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นมันจึงช่วยชะลอความเร็วของลูกศรนั่นได้บ้าง
แต่ถึงอย่างใด ลูกศรนั่นก็ยังมีจิตวิญญาณสถิตอยู่!
และมันเจ้าเล่ห์มาก!
เมื่อมันเห็นว่าเริ่มสู้กับกระบี่หลงหยวนแบบซึ่งๆ หน้าไม่ไหว มันจึงดีดตัวหนีไปอีกทางทันที และเตรียมโจมตีนางจากทางอื่น!
กระบี่หลงหยวนไล่ตามมันไปอย่างดุเดือด!
อย่างใดเสีย ภายในกระบี่หลงหยวนเองก็มีจิตวิญญาณขององค์ไท่จู่สถิตอยู่เหมือนกัน และฉู่หลิวเยว่เองก็ไม่สามารถแยกร่างคอยตามไปจัดการมันได้ ดังนั้นนางจึงปล่อยให้องค์ไท่จู่ควบคุมกระบี่หลงหยวนเพื่อหยุดยั้งมันเสียเอง!
ทั้งสองสิ่งปะทะกันอย่างไม่รู้จบ! และรบราฆ่าฟันกันอยู่พักใหญ่!
ทว่าการต่อสู้ที่ดุเดือดนั้นทำให้พลังปราณดั้งเดิมสีทอง ที่รอบตัวฉู่หลิวเยว่ลดน้อยลงเรื่อยๆ และระบบในร่างกายทั้งหมดเริ่มรวน!
แต่ในไม่ช้า ฉู่หลิวเยว่ก็ค้นพบเรื่องแปลกๆ บางอย่าง
ลูกธนูนั่นพยายามพุ่งเข้ามาโจมตีนางจากทุกทิศทาง แต่มันไม่เคยพุ่งเข้ามาทางด้านที่มีโล่สีดำอยู่เลย!
หรือว่ามัน… ตั้งใจหลีกเลี่ยงโล่ของนาง
ไม่รู้ว่านางคิดไปเองหรือไม่ แต่เหมือนว่าฉู่หลิวเยว่จะสัมผัสได้ถึงจางๆ ว่าลูกศรนี้แอบเกรงกลัวโล่สีดำ
อย่างใดก็ตาม โล่สีดำนี้ไม่สามารถปกป้องนางได้อย่างสมบูรณ์ แถมนางยังต้องสูญเสียพลังส่วนหนึ่ง เพื่อกลืนกินพลังปราณโดยรอบ
แต่จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้…
เพราะเมื่อใดที่พลังปราณดั้งเดิมสีทองเหล่านี้ พุ่งไปหาจวินจิ่วชิงจนหมด มันอาจจะสายเกินแก้ก็ได้…
ฉู่หลิวเยว่ใช้ความคิดไม่หยุด และทันใดนั้น นางก็นึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ พลันจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาแน่วแน่!
“องค์ไท่จู่ โปรดช่วยเป็นพลังให้ข้าด้วย”
นางสนทนากับเขาในใจ
องค์ไท่จู่พลันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย